Eltirajxo el Silas Marner, de George Eliot, tradukita de G. C. Law.
_Silas Marner, gxis la alveno de nekonata knabineto cxe sia dometo,
estis sxparema kaj malfelicxa teksisto. Li kompatigxis je tiu cxi
infaneto, donis al sxi la nomon Eppie, kaj farigxis kvazaux sxia
patro._
Kiam Eppie havis tri jarojn, sxi estis ruza, kaj Silas devis uzi sian
paciencon kaj sagacecon. Sinjorino Dolly Winthrop, najbaro, diris al
li, ke punado estus bona por Eppie, kaj ke sxi devas esti varmigata,
kelkafoje, je mola loko.
"Certe, vi eble povas fari alie," diris Dolly penseme, "vi povos
ensxlosi sxin en la karbokelo. Mi tiel faris je mia fileto Aaron,
cxar mi ne deziris ekfrapi lin; sed mia koro ne permesis, ke mi lin
tie forlasu pli longe ol unu minuto. Tamen la tempo estis suficxa por
nigrigi lin, tiel ke li devis denove lavigxi kaj vestigxi. Tiu cxi
estis tiel bona, kiel bastoneto por li. Tial mi diras al via
konscienco, Sinjoro Marner, vi devas ion fari, aux la ekfrapadon, aux
la karbokelon. Vi estas la estro, kaj estas necese ke vi kontrolu
sxin."
Nu, Silas sagxe estis arangxinta largxan rubandon, per kiu li ligis
Eppie al la teksilo, kiam li estis okupata. Gxi estis ligata cxirkaux
sxia talio, kaj sxi povis atingi sxian liteton kaj sidigxi tie.
Dum somera mateno, Silas interesigxis je sia laborado, kaj ofte uzis
la tondilon. Eppie auxdis la kuriozan "klik, klik" kaj, observinte
gxian rezultaton, sxi akiris la logikan opinion, ke la sama rezultato
cxiam sekvas la saman kauxzon. La bruo de teksado komencis, kaj Silas
senpripense metis la tondilon apud Eppie. Silente, kiel museto, Eppie
kaptis gxin. Tondinte la rubandon, sxi forkuris, tra la malfermita
pordo, en la kampojn, kie la sunlumo invitis sxin.
Dume Silas pensis ke sxia konduto estis pli bona ol kutime. Sed, kiam
li bezonis la tondilon, la terura okazo klarigxis. Li forkuris,
kriegante: Eppie, Eppie! kaj esploris la truegojn, en kiujn li
kredis, ke eble sxi estis falinta.... Tiam li trovis sxin,
sidante apud marcxo, gaje kunparolante sxian boteton, kiun sxi estis
uzinta kiel sitelo, por plenigi huftrueton, dum sxia nuda piedeto
komforte kovrigxis je oliv-verda slimo.
Silas, gxojega je la eltrovo de sia trezoro, ekkaptis sxin, kaj
kovris sxin je kisoj. Sed, kiam li estis alportinta sxin dome por la
necesa banado, li memoris pri la bezono puni Eppie. La ideo, ke sxi
ree forkurus, donis al li nekutimitan pripenson, kaj li decidigxis
uzi la karbokelon, kaveton apud la kameno: Eppie! li subite diris,
elmontrante sxiajn kotajn piedojn kaj vestajxojn: peketema Eppie tiel
forkuri! Eppie devos iri en la karbokelon, cxar sxi estis peketema!
Pacxjo devos meti sxin en karbokelon!
Li pensis, ke tio timigus sxin, kaj ke sxi ekplorus. Sed, anstataux
tio, sxi ekskuigxis sur lia genuo, kvazaux la propono estis cxarma
novajxo. Vidante, ke li devus severe agi, li metis sxin en la
karbokelon, kaj fermis la pordon. Dum momento, silentadis, sed tiam
venis krieto: Malfermigu! malfermigu! kaj Silas liberigis sxin,
dirante: Nu, Eppie, ci neniam ree estos peketema, aux ci devos iri en
la nigran malbelan karbokelon!
La teksado longatempe cxesadis tiun cxi matenon, cxar nun estis
necese lavi kaj vesti Eppie, sed Silas esperis ke tiu cxi punado
havus suficxan efikon, kvankam li estus volinta, ke sxi iom ploru.
Post duona horo, sxi estis purigita, kaj Silas turnis la dorson por
vidi, cxu li povus plibonigi la rubandon, sed poste li forjxetis
gxin, pensante ke sendube Eppie estos bona dum la restajxo de la
mateno. Li returnis meti sxin en sxian segxeton apud la teksilo, kiam
sxi lin rigardis kun vizajxo kaj manoj nigraj, kaj diris: Eppie estas
en la karbokelo!