De Dro. Smollett, tradukita de D. H. Lambert, Espo. 9660.
Li foriris el la vilagxo post tagmezo, kondukite de sia gvidanto; jam
noktigxis, kiam li sin trovis meze de arbaro malproksime de homaj
logxejoj. La mallumo de la nokto, la silento kaj la soleco de la
loko, la formoj nedifinitaj de la arboj, kiuj apenaux vidigxis
cxirkauxe, etendante siajn strangegajn brancxojn tra la malklaro,
kunigxis kun lia malgxojo por senordigi lian fantazion, kaj prezenti
al lia imago terurigajn fantomojn. Kvankam li ne estis nature
supersticxema, eksterordinara teruro ekplenigis lian animon, kiu, iom
post iom, superis tutajn konsolojn de la racio kaj filozofio. Nek lia
koro sin sentis libera el la timo de la mortigxo. Por ke li foririgu
tiujn cxi malagrablajn revojn, li iniciatis interparoladon kun sia
gvidanto, kiu al li rakontis la historiojn de diversaj vojagxantoj,
kiuj estis rabitaj kaj mortigitaj de friponoj en la densajxoj de tiu
mem arbaro. En la dauxro de tiu cxi rakonto, kiu neniel helpis relevi
la pensojn de nia heroo, la kondukanto sxajnigis kauxzon por
malantauxenigxi, dum nia vojiranto dauxrigis siajn pasxojn, atendante
lian realvenon post kelke da minutoj.
Pri tio li tamen trompigxis; la piedfrapado de la alia cxevalo
farigxis malplie auxdebla, kaj fine tute estingigxis. Pro tiu cxi
cirkonstanco, ektimigite, Ferdinando haltis mezvoje, kaj auxskultadis
je la plej senspira atento, sed nenio rekompencis lian auxdadon, krom
la melankolia sopirado de la arboj, kiuj sxajne antauxdiris
alproksimantan ventegon. Pro kio la cxielo kuntiris vizagxon pli
malhelan, la fulmo ekbrilis, ekruligxis la tondro, kaj la blovegado,
ekmetante gxian vocxon per grandega mugxado, deiris en superakvego.
Pro tiu cxi okazo la kuragxo de nia heroo preskaux tute neniigxis; li
ja ekperdis la povon de la pripenso, kaj sin trovis efektive
malsekigitan antaux ol, kvazaux rekonsciigxante, li elpasis el la
vojo por protektigxi inter la cxirkauxkreskantaj arbetajxoj.
Rajdinte kelkajn hektometrojn en la arbaron, li staris sub areto da
altaj arboj, kiuj lin sxirmetis kontraux la ventego, kaj tiel lokite,
li konsiligis kun si mem pri tio, kion poste li devos fari. Li
divenis, ke sia kondukinto lin estis forlasinta dum kelke da tempo,
por ke li anoncu la alvenon de unu rajdanto al rabistaro, kun kiu li
konatigxis, kaj ke li nun devos fali en la manojn al ili, se li ne
havos la felicxon eviti ilian sercxon, kaj sin eltiri el la
implikajxoj de la arbaro.
Timigite de tiuj cxi antauxsentoj, li decidis konfidi al la kompato
de la fulmotondro, kiel la malpli malbona el du okazoj, kaj
antauxeniri per ia torda vojeto gxis kiam li sin liberigos
el la arbaro. Li tial direktis la cxevalan kapon en linion tute
kontrauxan al tiu de la cxefvojo kiun li jxus estis lasinta,
opiniante, ke la rabistoj sekvus per tiu cxi, por lin sercxi, kaj ke
la ideo neniam sin prezentus al ili, ke li volus eliri el la cxefvojo
por trairi nekonatan arbaron je la mallumo de kiel maltrankvila
nokto.
Tiamaniere li fine alvenis stepon, kaj, dauxrigis sian vojagxon, en
plena espero atingi vilagxon, kie sia vivo trovigxus senriska. Tuj li
de malproksime ekvidis kandeleton, kiun li rigardis kiel felicxa
steleto, kaj, rajdante tien rapidire, li sin trovis cxe la pordo de
solega dometo, en kiun lin lasis eniri maljunulino, kiu, sciigite, ke
li estis vojonperdinta vojiranto, ricevis lin gastame.
Kiam li sciigis per la mastrino, ke ne estas alia domo en multe da
mejloj, kaj ke sxi povos provizi al li bonan liton, kaj al la cxevalo
logxejon kaj avenon, li ekdankas la cxielon por sia felicxo,
faletinte sur tian modestan kajuton.
Li do konsentis pasi la nokton, sub la sxirmeco de la maljuna
dometanino, kiu lin komprenigis, ke sxia edzo, trancxlignisto, estis
foririnta cxe la plej proksiman urbon por vendi sian komercajxon, kaj
ke, pro la ventega vetero, eble li nur estis revenonta morgauxmatene.
Ferdinando ekzamenis la antikvan sorcxistinon per mil ruzaj demandoj,
al kiuj sxi respondis je tiom da versxajneco kaj naiveco, ke li
konkludis, ke ne estas ia dangxero. Festine vespermangxinte ovojn kaj
sxinkon, li petegis, ke sxi lin alkonduku al la dormocxambro, kie sxi
proponis, ke li kusxigxu.
Tial, je sxia montro, li supreniris ian sxtuparon en cxambron,
meblitan de lito sur kvar apogiloj. La planko estis duonplenigita de
pajlosxargxegoj.
Li sxajne kontentigxis je sia logxejo, kiu ja lin mirigis.
La afabla luigantino, avertinte ke li ne alproksimigxu la kandelon al
la flamigxemajxoj, foriris, kaj, ferminte la pordon, turnis la
sxlosilon de ekstere.
Ferdinando, kutimite esti singardema kontraux siaj kunuloj, havis
gravajn suspektojn, kiam li eltrovis, ke ne estis riglo interne sur
la pordo.
Sekve li proponis ekzameni akurate cxiun objekton en la cxambro; kaj
dum la esplorado li cxagrene trovis viran korpon, ankoraux varman,
kiu, antaux ne longe ponardite, kasxigis inter kelkaj pajlsxargxoj.
Tia eltrovo ne mankis inspiri en la brusto de Ferdinando nedireblan
teruron, cxar li certigxis, ke li mem renkontus la saman sorton
antauxtagigxo, se miraklo ne intervenu por lin protekti. Cxe la
unuaj transportoj de la timego, li alkuris al la fenestro,
intencante per gxi forkuri, sed li sciigxis, ke lia ekflugo efektive
estis malhelpita de fortaj feraj baroj. Tiam la koro ekbatis, la
haroj ekrektigxis, kaj la genuoj sxanceligxis. Liaj pensoj estis
plenaj de antauxsentoj de la morto, lia konscienco aperis kvazaux
atestanto kontraux li, kaj per dezirego preskaux supernatura li tuj
rapidis elpensi rimedojn por sinkonservo. Tion, kion en cirkonstancoj
malpli interesaj, lia imago ne kuragxus, li mem senkompate
entreprenis.
Li senvestigis la korpon, kiu kusxis sangadanta inter la pajlaro.
Gxin brake alportinte en la liton li gxin ordigis tiel, kiel
prezenti la aperon de dormanto. Tiam, estinginte la lumon, li
ekokupis la spacon de kie la korpo estis translokita, kaj, tenante
sxargitan pistolon per cxiu mano, li atendis la sekvon de tiu
bravegeco, kiu ofte devenas senpere el la malespero.
Cxe noktomezo li auxdis la sxovadon de piedoj suprenirantaj la
sxtuparon; oni malfermis silente la pordon, kaj li vidis la ombrojn
de du viroj promenantaj al la lito.
(_Finigota en la Julia Gazeto_).