1: HR. I 5 n. 685; vgl. Daenell I S. 169, auch II S. 2.
2: HR. I 5 n. 637, 638, 6 n. 23, 24, 61, 62, 96 § 2, 114-116, 193 bis
195, 304, 500, Hans. U. B. V S. 520 Anm. 1, 576 Anm. 3, n. 1026,
1034, 1087, VI n. 39, 74.
3: HR. I 6 n. 76, 399 § 7, 451, auch Daenell II S. 3 Anm. 2.
4: HR. I 6 n. 99, 187-190; vgl. Daenell I S. 186 f.
5: Vgl. Oman S. 262 f.
6: HR. I 6 n. 381, 384, 400 § 21, 440-447, 450, 451, Hans. U. B. V n.
110.
7: HR. I 6 n. 556A § 57, 581, 582, 7 n. 592 § 7.
8: Hans. U. B. VI n. 371, 418, 447, 635, 678, 689, 789, 934, 942,
964, HR. I 7 n. 592 §§ 8-10, 8 n. 452 §§ 3-6.
9: HR. I 7 n. 592 § 2, 8 n. 452 § 1, II 2 n. 76 § 20.
10: HR. I 7 n. 592 § 1, 8 n. 452 §§ 1, 2, 454 (S. 304), 1162 § 2, II 1
n. 169 § 3; vgl. Hirsch S. 104, Daenell II S. 49 Danzig gab 1436
zu, daß die Engländer im Besitze eines Hauses gewesen sind.
"Sunder der rath zu Danczike umme luterer fruntschaft dirlaubte
en, das sie eynes borgers hws muchten mieten umme ere gelt und
doryn zusampnegeen unde tringken und andere erbare frewde
haben,..." Danzig gab damals als Grund für die Schließung des
englischen Hauses an, "das sie dorynne eynen stogk und andere
gefengniss machten." HR. II 2 n. 76 § 25.
11: HR. I 7 n. 800 § 26, 821 § 8, 8 n. 59 § 13.
12: HR. I 7 n. 649, 708, 773 § 7, 821 § 8, 8 n. 454.
13: HR. I 7 n. 592 §§ 1-6, 649, 8 n. 32 § 9, 452 §§ 7, 8, 454.
14: HR. I 7 n. 461 §§ 1, 19, 708.
15: Hans. U. B. VI n. 238, HR. I 7 n. 87, 746 § 3, 8 n. 32 § 9, 433 §
10, 453 § 2, 454, 546 § 7.
16: HR. I 7 n. 592, 8 n. 452, II 1 n. 169, 2 n. 76. Zur Beurteilung
der damaligen englischen Klagen müssen wir beachten, daß ihr
vornehmster Zweck augenscheinlich war, die Bestätigung der
hansischen Freiheiten durch den neuen König Heinrich VI. zu
verhindern.
17: HR. I 8 n. 454, 668, 7 n. 773 § 7, II 2 n. 76 §§ 36, 37.
18: HR. I 7 n. 374 § 29, 821 § 8.
19: HR. I 8 n. 546 § 7, Hans. U B. VI n. 736.
20: Libell Vers 496 ff.
21: Hans. U. B. I n. 902, II n. 31 § 1, V n. 984, VI n. 144, 332-334,
337, 474, 475, 479, 482, HR. I 7 n. 592-594. Die endgültige
Entscheidung wurde erst 1426 gefällt. Die Sheriffs versuchten in
der Zwischenzeit noch mehrmals, die Hansen zu den Abgaben
heranzuziehen. Hans. U. B. VI n. 504, 613, 643, HR. I 7 n. 671.
22: Hans. U. B. VI n. 611.
23: Hans. U. B. VI n. 515, 516, 529, HR. I 6 n. 451.
24: HR. I 7 n. 671, Hans. U. B. VI n. 528.
25: HR. I 7 n. 594, 609 § 6, 611, 623, 624 § 5, 671.
26: HR. I 7 n. 675-677, 685-688, 695, 713 § 11, 714, 720-722, 789, 800
§ 33, 805.
27: Hans. U. B. VI n. 611-613, 643, 651, 658.
28: HR. I 8 n. 452, Hans. U. B. VI n. 723.
29: HR. I 8 n. 453 § 2, 454, 546 § 7. Siehe S. 74.
30: Hans. U. B. VI n. 661, S. 371 Anm. 1, n. 694, 712, 723 § 9, 875,
HR. I 8 n. 129, 237 § 2, 336, 414, 418, 422, 451, 452 § 9, II 1 n.
385 §20, 7 n. 488 § 40.
31: HR. I 8 n. 422, 444-446, Hans. U. B. VI n. 764, 888, 1037.
32: HR. II 1 n. 320. Diese Gesandtschaft war 1432 in Lübeck, nicht
1430, wie von der Ropp in HR. II 1 S. 28 meint. Dies geht klar aus
Hans. U. B. VI n. 1037 hervor. Heinrich VI sagt nämlich in diesem
Erlaß (1432 Aug. 29) an die Einwohner verschiedener Städte, daß
"certos ambassiatores nostros ad villas predictas ex causa
predicta ad presens destinavimus," und verbot ihnen ein Vorgehen
gegen die hansischen Kaufleute, "quousque super responso
ambassiatorum nostrorum predictorum plene fuerimus informati." Die
Gesandtschaft war auch in Dänemark und schloß 1432 Dez. 24 einen
Vertrag mit Erich. Reg. dipl. Dan. I n. 3531.
33: HR. I 7 n. 641, 642, 646 § 3, 736, 820, 8 n. 133, 134, 586 bis
590, II 1 n. 34-38, Hans. U. B. VI n. 779, 860.
34: HR. I 8 n. 666-668, 778, II 1 n. 168, 169 § 1, 170, 2 n. 76 § 26,
Hans. U. B. VI n. 1065.
35: HR. II 1 n. 50. Die Parlamente der folgenden Jahre bewilligten die
Zusätze weiter. Rot. Parl. IV S. 389 § 12, 426 § 21, 503 § 29.
36: Hans. U. B. VI n. 1011, S. 565 Anm. 3, HR. II 1 n. 147.
37: Hans. U. B. VI n. 991, 992, 1005, 1065, HR. II 2 n. 76 § 27.
38: HR. II 1 n. 146, 147, Hans. U. B. VI n. 1011, 1046 1061, 1099.
39: HR. II 1 n. 319 und Anm. 1, 357 § 26.
40: HR. II 1 n. 321 §§ 1-5, 9, 322, 324, 355, 356 §§ 1, 2, 357.
41: HR. II 1 n. 324; vgl. Reibstein S. 17.
42: HR. II 1 n. 383-385, 406, 421, 437.
43: HR. II 1 n. 392 § 5, 407; vgl. Reibstein S. 21 ff.
44: HR. II 1 n. 421, 429.
45: Die beiden andern Gesandten waren wegen der hohen Kosten
zurückgerufen worden. HR. II 1 n. 392 § 20, 422.
46: HR. II 1 n. 430-433, 435-437; vgl. Reibstein S. 24 f.
47: HR. II 1 n. 430 § 9, 435, 522.
48: HR. II 1 n. 444, 459 §§ 1, 2, 462 § 3, 463, 464, 477, 479-481,
489, 491; vgl. Reibstein S. 26 f.
49: Vgl. Reibstein S. 65.
50: HR. II 1 n. 520; vgl. Reibstein S. 27 ff.
51: Vgl. Oman S. 321.
52: HR. II 1 n. 558, 559; vgl. Daenell II S. 12.
53: HR. II 1 n. 501, 508, 511, 522-525, 528, 535-537, 541, 561, 562,
566-568, 573, 595, 596, 2 n. 4, 17, 18.
54: HR. II 2 n. 20, 24, 57.
55: HR. II 1 n. 547, 563, 577, 2 n. 19, 25, 26, 28, 31, 37, 65.
56: HR. II 2 n. 27, 37.
57: HR. II 2 n. 16-18, 53; vgl. Reibstein S. 42.
58: HR. II 2 n. 26, 29, 46, 47, 63, 65-69, 71, 76, 79, 84, 160, Korner
S. 566.
59: HR. II 2 n. 44, 45, 70, 72, 73; vgl. Reibstein S. 46 f.
60: HR. II 2 n. 38, 39, 44, 48, 51, 73-75, 83, 90, 7 n. 461.
61: HR. II 2 n. 81, 82.