It scil _ús_ libben sa’n stik earmoediger meitsje. Myn pear frjeonen
woe ik jerne tichte om my hinne hâlde.
RUTH.
Den scil ik dy sizze hwet my fen ús frjeonskip tinkt. Ik wol wier foar
inoar oerstean, dizze lêste joun fen it jier. Ik wol gjin frjeon mear
mei dy wêze. Der groeit hwet yn my, dat as ik der net mei al myn krêft
tsjin striid, hate driget to wirden, hate ... yn dy. It is dyn skild
dat Alrik syn offer omdôch west hat; dyn skild, dat it hiele doarp yn
syn âlde sleur en bihâldsucht weromfalt; dyn skild, dat ik hjir wei
moat. Ien libbe der hjir, dy’t sterkernôch west hie, by Alrik syn dea
it greate wirk fen bifrijing en takomst fierder op to bouwen. Ien
hwaens wird de macht hawn hie it lytse gemier fen ’e binyptens it
swijen op to lizzen, ien dy’t roppen west hie Alrik syn libbenswirk oer
to nimmen. Hwet hastû dien? Hwêr is dyn krêft, dyn wil, dyn bisieling?
It doarp falt werom yn syn âlde sleur, it sliept wer yn, mar der is
nimmen dy’t sa ilindich fallen is as dû!