“’Rwan, Wil, benbwl, tyn y llinyn yma i fyny atat!”
Tynnodd Wil y llinyn i fyny yn chwyrn, ac wedi iddo gael ei ben i’w law,
stopiodd.
“’Rwan ynte,” ebr y wraig, “ble mae y rhaff honno!”
Dygwyd y rhaff iddi rhag blaen, a chylymodd hithau hi wrth flaen y
llinyn.
“Tyn hi i fyny ’rwan, ynte, y catffwl gen ti!” ebr hi.
A thynnodd Wil y rhaff i fyny eto i ben y simnai.
Pan gafodd afael ar y rhaff, neidiodd ar ei draed ar ben y simnai
drachefn, dawnsiodd o gwmpas yr ymyl, safodd ar ei untroed fel o’r
blaen, a’i gap yn un llaw a’r rhaff yn y llall, a gwaeddodd a’i holl
egni—
“Hwre i’r hen wraig, myn cebyst hefyd!”
A gwaeddodd y dynion ar lawr dair hwre egniol i’r “hen wraig.”
Yr oedd hithau yn sefyll ar y darn pren a’i breichiau ymhleth, heb wên
ar ei hwyneb. Cododd ei llais yn sydyn.
“Wil,” ebe hir, “tyrd i lawr, y cena gwirion gen ti. ’Rydw i wedi achub
dy fywyd di chwe gwaith yrwan. Wna i ddim eto, fel mai byw fi!”
Cyn pen dau funud, diflannodd Wil y tu mewn i’r simnai, ac ymhen eiliad
neu ddau wedyn, yr oedd ar lawr yn ymyl ei wraig.
“Myn cebyst!” ebe fo, “wyddost ti be, Catrin, mae’n aflwydd o gwilydd i
mi fod wedi duo dy lygada di fel yna, ydi, tawn i’n marw y munud yma!
Tyrd, wna i byth eto!”
A chan ruthro ati, taflodd ei freichiau am dani, a chusanodd ei hwyneb
hanner glân yn ffyrnig ac yn hir.
Ac edrychodd y bobl ar y ddau mewn syndod.