The original act was copied by the author of the “Anglia Judaica” from a
very ancient MS. in the Bodleian Library, which is the following:――
“Henricus, Dei Gratia, Rex Angliæ, &c. Dilectis et fidelibus Major
et Vicecomitibus suis London. et omnibus ballivis et fidelibus suis,
ad quos, &c. salutem. Sciatis, quod, ad honorem Dei, et Universalis
Ecclesiæ, ac emendationem, et utilitatem, terræ nostræ, et relevationem
Christianorum, de damnis et gravaminibus, quæ sustinuerunt, occasione
liberorum tenementorum, quæ Judæi regni nostri clamabant, habere
in terris, tenementis, feodis, redditibus, et aliis tenuris: et ne
nobis, sive communitati regni nostri, vel ipso regno, possit de cætero
præjudicium generari: _Providimus, de consilio prælatorum, magnatum,
et procerum, qui sunt de consilio nostro, ac etiam ordinavimus,
et statuimus_, pro nobis, et hæredibus nostris quod nullus Judæus
liberum tenementum habeat in maneriis, terris, tenementis, feodis,
redditibus, vel tenuris, quibuscunque, per cartam, donum, feofamentum,
confirmationem seu quamcunque aliam obligationem, vel quocunque alio
modo.
“Ita tamen quod domos suas, quas ipsimet inhabitant in civitatibus,
burgis, seu aliis villis, inhabitent, de cætero, et eas habeant, sicut
habere consueverint, temporibus, retroactis. Et etiam alias domos,
quas locandas habent, licite locare possunt, Judæis tantum, et non
Christianis.
“Ita tamen quod non liceat Judæis nostris London. plures domos quam nunc
habeant emere, sive quocunque alio modo perquirere, in civitate nostra
London: per quod ecclesiæ parochiales ejusdem civitatis, vel rectores
earundem, jacturam incurrant. Poterunt tamen eidem Judæi London. domos
et ædificia sua, antiqua, prius diruta et destructa, reparare, et in
statutum pristinum redigere, ad voluntatem suam.
“_Providimus_ etiam, _et statuimus de eodem consilio nostro_, quod
de domibus suis prædictis, inhabitandis, vel locandis, ut prædictum
est, nullus Judæus implacitet, vel placitare possit, per brevia nostra
originalia de cancellaria, sed tantum coram Justiciariis nostris, ad
custodiam Judæorum assignatis, per brevia Judaismi consueta hactenus
usitata.
“De terris autem et tenuris de quibus Judæi, _ante præsens statutum_,
feofati fuerunt, et quas nunc tenent, volumus quod hujusmodi
infeodationes, et dona, penitus adnullentur: et terræ et tenementa
illa, Christianis, qui sibi ea dimiserint, remaneant. Ita tamen quod
Christiani illi satisfaciant ipsis Judæis, de pecunia, seu catallo,
contenta in cartis, et chyrographis suis, sine usura, quod Judæi pro
hujusmodi dono, vel feodatione, dederint Christianis. Hac etiam adjecta
conditione, ut si Christiani illi, incontinenter, inde satisfacere
non possint, liceat Judæis prædictis tenementa illa aliis Christianis
dimittere, donec inde, per rationabilem extentam, secundum verum
valorem eorundem, catalla sua, sine usura, levari possint. Salvo
tamen Christianis illis herbergagio suo. Ita quod Judæus pecuniam, vel
catallum suum, per manus Christianorum, et non Judæorum, inde recipiat,
ut prædictum est.
“Et si contingat Judæum aliquod feofamentum, à modo, recipere à quovis
Christiano, de aliquo feodo, vel tenemento, _contra præsens statutum_,
Judæus ipse dictum tenementum, vel feodum, penitus amittat; et in manum
nostram capiatur, et salvo custodiatur; et Christiani illi, vel eorum
hæredes, terram illam, vel tenementum illud, de manu nostra rehabeant.
“Ita tamen quod totam pecuniam, quam ab ipsis Judæis pro hujusmodi
feofamento receperent, nobis tunc solvant. Vel si eorum facultates
ad hoc non sufficiant, tunc verum valorem tenementorum, seu feodorum
illorum, nobis, et hæredibus nostris, annuatim reddant, ad Scaccarium
nostrum, per veram et rationabilem extentam eorundem, donec de hujusmodi
pecunia, seu catallo, nobis plene fuerit satisfactum.
“De nutricibus autem parvulorum, pistoribus, et brasiatoribus, et
cocis Judæorum, quia Judæi, et Christiani, in cultu fidei dispares sunt,
providimus, et statuimus, quod nullus Christianis, vel Christiana, eis
ministrari presumat in ministeriis predictis. Et quia Judæi quosdam
redditus, de terris, et tenementis, Christianorum, tanquam perpetuos
dudum recipere solent, per manus Christianorum qui etiam feoda
dicebantur; volumus, et statuimus, quod statutum tunc inde per nos
factum, firmitatis robor obtineat; nec ei per præsens statutum in
aliquo derogetur. Et _ideo vobis præcipimus_ firmiter injungentes quod
provisionem, ordinationem, et statum prædictum, publice, per totam
ballivam vestram, clamari, et firmiter teneri, et observari, faciatis.
“In cujus rei Testimonium has litteras nostras fieri fecimus patentes.
Teste meipso apud Westm. 24 die Julii, anno Regni nostri 54.”