Sachel. Aaron.
AARON. Zit je daar Sachel?
SACHEL. Wat mot je?
AARON. ’t Is wat moois....
SACHEL. Wat is ’r moois?
AARON. Dat met je zóon....
SACHEL. Wat gaat joú dat an?
AARON. Vraagt naar de bekende weg! Wat ’t mijn angaat? Reusachtig zou
’k denke. Og, wat ’t mijn angaat!
SACHEL. ’k Heb met jóu niks te maken.
AARON. Je zoon is ’n ploert en ’n....
SACHEL. D’r wordt je niks gevraagd....
AARON. Waren we accoord—ja of nee?
SACHEL. Nee.
AARON. Heeft je zuster niet gezeid, dat ik mijn Rebecca sturen zou?....
SACHEL. Weet ’k niet....
AARON. Jij weet niks wat je niet weten wil—of ’t mot zwart op wit
staan....
SACHEL. Je verveelt me!
AARON. Jij verveelt mijn al làng!
SACHEL. Wat doe ’k met jouw gemier! ’k Zal me zoon dwingen as-die joùw
dochter niet wil. Mot-ie zèlf weten!
AARON. Mijn dochter..... Mijn dochter.... ’n Wèldaad had ze ’m
bewezen....
SACHEL. Ik kan jouw weldaden niet gebruiken—en me zoon oók niet.
AARON. Jouw zoon! Jouw zoon! M’n voeten veeg ’k nog niet an ’m af. Daar
zijn me zolen te goed voor.