Esther. Sachel. Rose.
SACHEL. D’r komt niks van. Geen zier. ’k Heb ’m noódig! Og!
ESTHER. ’t Mot toch éens gebeure? Wat wil je meer? ’t Is ’n knap
meissie, ’t is ’n mooi meissie.
SACHEL. En ik doe ’t niet. ’k Heb me heele leven lang de boel niet bij
mekaar motten schràpen voor niks! ’k Heb de tijd!
ESTHER. Jij heb de tijd—jij ’n man op jaren? As je God-beware wat
overkomt, weet je heelemaal niet wat-je krijgt.
SACHEL. Overkomt? Overkomt? Ik ga nog niet dood. Ik denk ’r niet an.
ESTHER. Veel kan je zeggen. Je ben elk oogenblik in God’s hand. Wie
weet ’t eene uur wat ’t andere gebeurt.
SACHEL (vinnig). Daar wil ik niet over hooren. Hou je mond. Beschrie me
niet! Ik ga nog niet dood. Waarom zou ’k dood gaan! Waarom? Je zou ’t
wel willen, wat? Dan kon je doen en laten wat je wou. Dan had je de
beschikking over alles. Dan kon je met ’t geld smijten, mijn geld, mijn
gèld! Wat hebben jullie ’r voor gedaan? Niks! Doodvreters zijn jullie,
jij, hij, allemaal!
ESTHER. Wat win je je nou weer op? Wie legt je ’n stroo in de weg.
SACHEL (kort). Praat dan niet van dood! Je maakt me niet bang. Ik bèn
niet bang. Ik overleef jullie allemaal!
ESTHER. Zooveel te beter. Voor mijn part honderd jaar. Wat ben je weer
làstig! Roos neem de koffieboel mee. Hoor je niet?
ROSE. Ja, ja. Hier ben ’k.
ESTHER. Wat heb jij ’n rooie oogen. Heb je gehuild?
ROSE. Ik? Nee. Hoe kom u ’r op?
ESTHER. Heb jij nièt gehuild? Heb jij niet gehuild?
ROSE. Nee. Verbeelding.
ESTHER. Je mot ’t zelf weten. Ga naar je bed.
SACHEL. Heb je de pennen op de luiken gedaan? Nou? Nou?
ESTHER. Wat snauw je toch? De pennen zitten ’r op. Ga ’t zelf voelen as
je ’t niet gelooft.
(Rose af).
SACHEL. Dat zal ik ook. Ik heb ’r m’n reden voor. Vannacht heb ’k
iemand hooren loopen.
ESTHER. Ik ook! En mot je dààrom die sjikse [1] zoo wantrouwen? Rafaël
is op geweest.
SACHEL. Niet waar! Niet waar! Die meid was op!
ESTHER. Alles weisz me scheintje! ’k Zal je maar laten praten. Wat zal
’k me nog langer moeilijk maken met jou!