pinto, surrampi ghin, veturi sur la deklivo malsupren kaj tiri post
si la restantajn hundojn kaj sledon.
Kaj malgrau tio Kasson pli volonte elektis chi tiun vojon, char li
ne volis senbezone perdi ech unu minuton.
Kiam vesperighis, la ventego chesis.
Kasson nutris la hundojn kaj post mallonga ripozo li daurigis la
veturon.
Pasis trankvila nokto, en kiu nur de tempo al tempo bruis la maro per
la krakado de la glacio.
La sekvantan tagon la hundoj metis la krurojn antauen nur kun la
plej granda fortostrecho. Kiel la jungajho de Seppala--ankau ili
sangis el multaj vundoj.
Kasson supozis, ke li atingos Nome matene la 2-an de februaro. Sed
kiam jam proksimighis tagmezo kaj la firma tero ankorau ne estis
videbla, li maltrankvilighis. Chu li eble tro deviis de la difinita
direkto? Chu li ne erariris kaj nun veturas al la vasta Pacifika
Oceano?
Je tiu chi penso li ektremis, char tio signifus, ke liaj hundoj
farighus sovaghaj pro malsato kaj ke li mortus; sed tio signifus
ankau katastrofon por Nome kaj kia ironio de la sorto kushus en tio,
ke la stafeto trompis chiujn esperojn nur en la lasta stadio!
Li akre chirkaurigardis. Chu ne videblas antaue au dekstre strio
de firma tero? Sed chie, kien lia rigardo povis trapenetri, kushis
nur la frostinta maro, sur kelkaj lokoj ondigita per glacirokoj au
neghmontoj.
Subite li ekvidis malproksime antau si, iomete dekstre, kelkajn
malhelajn punktojn, kiuj frape reliefighis kontrau la blanka kovrilo
de la maro.
Lupoj!
Kasson ne eksentis timon. Kontraue, li estis preskau ghoja, char
kie estas lupoj, tie la firma tero ne povas esti tre malproksima!
Kun novaj fortoj li instigis la hundojn.
Nur ke la lupoj ne ekvidu ilin! Kasson ja estas preparita por
chio, li havas bonegan ripet-pafilon kaj sufichan provizon da
kartochoj--sed nun, kiam li estas jam tiel proksima de la celo, estus
domaghe, se li estus retenita!
Li veturis kun la jungitajho malantau unu altan glaciblokon kaj tie
kashis sin.
Poste li singarde ekrigardis sur la glacian ebenajhon. Li ekghojis.
La lupoj kuris lau la malproksima horizonto kaj ili celis
tiudirekten, de kie Kasson alveturis. Ili kuregis kiel la vento. Post
kelkaj momentoj ili malaperis.
Li libere respiris kaj kun novaj fortoj, kiujn al li donis la penso,
ke la celo ne povas esti jam tro malproksima, li instigis la hundojn
al pli rapida veturo.
Ne longe ili veturis trankvile.
Subite la hundoj maltrankvilighis. Sen tio, ke Kasson instigis ilin,
ili plirapidigis la kuron tiel ke la sledo preskau flugis.
Kion tio povas signifi? Chu la hundoj sentas novan aron da lupoj? Au
chu ekestas jam nova danghero en la formo de glaci-urso?
Kasson maltrankvile chirkaurigardis. Kiam li rigardis malantauen,
li tuj komprenis la ekscitighon de la hundoj.
La jungajho estis persekutata de aro da lupoj. Ili estis la samaj,
kiujn li ekvidis pli frue. Survoje ili ekvidis la freshajn
postsignojn de la sledo de Kasson kaj nun sekvas ilin.
Li svingis la vipon, ekkriis al la hundoj--kaj tiuj ekkuregis sur la
ebenajho kiel rapida ventego. La timo antau la malsataj lupoj donis
al ili nekredeblajn fortojn.
Gunnard Kasson renkontis lupojn jam kelkfoje dum sia vivo. Li konis
ilin bone jam en Finnlando. Ankau chi tie, en Alasko, li partoprenis
kelkajn ekspediciojn kontrau tiuj chi rabaj bestoj, kiam ili vintre
farighis pli atakemaj kaj minacis la sendangherecon de la vilagho.
Sed li neniam renkontis ilin en tiaj cirkonstancoj kiaj nun, kiam sur
li kushas la respondeco por la savado de tiom da vivoj! Kaj ghuste
tio estis la kauzo, pro kiu lia mano ektremis, kiam li celdirektis
la pafilon al unu granda lupo, kiu antaukuris la tutan aron je
kelkaj metroj. Sed li tuj regis sin.
Eksonis mallonga pafo. La lupo saltegis alten kaj restis kushanta sur
la loko. La ceteraj jhetis sin al la vundita kunulo.
Tiu chi momento sufichis al Kasson por gajni grandan distancon. Sed
jam proksimighis la aro denove! Kaj ankorau pli rapide kaj pli rabe,
char la odoro de la fresha sango pligrandigis ilian furiozon.
Ankorau kelkfoje pafis Kasson. Chiufoje restis unu lupo sur la
glacio kaj la aro englutis la neatenditan pecon. Malgrau tio la
distanco inter la jungajho kaj lupoj senchese malpligrandighis.
Nur la rapideco de la hundoj ne shanghighis. Ili sentis la dangheron
tuj che la malantauo, tial Kasson ne bezonis ilin instigi.
Subite la sledo surveturis malgrandan glaciblokon. Ghi saltetis pli
alten, kaj antau ol Kasson povis tion malebligi, falis el ghi la
skatolo kun la kartochoj!
Kasson ektremis.
Nun li estas preskau senarma. En la pafilo li havas ja ankorau tri
au kvar kartochojn, sed kio estas tio kontrau la malsata aro, en
kiu trovighas ankorau nun pli ol dudek lupoj!
La unusola savo kushas nun en la rapideco de la hundoj. Sed kiel
longe povos dauri tiu chi freneza kurego?
En la lasta momento Kasson ekhavis felichan ideon. Li kaptis sakon
kun la viando, kiun li havis kiel nutrajhon por la hundoj. Li
komencis jheti pecon post peco al la lupoj. Komence ili haltis che
chiu peco, ili batalis pri ghi--kaj Kasson gajnis kelkajn valoregajn
sekundojn. Sed kiam la afero plurfoje ripetighis, la lupoj eksciis,
ke la malgranda peceto ne sufichos por ili chiuj. Pro tio ili lasis
la viandon al la unua, kiu ekmordis ghin, kaj kuregis pluen.
Poste Kasson malfermis la tutan sakon kaj dismetis ghian enhavon sur
la teron. Tiun chi fojon chiuj lupoj haltis kaj dum kelkaj momentoj
ili estis denove tenitaj.
Kasson turnis sian tutan atenton al la jungajho kaj al la vojo
antaue.
Kiel priskribi lian ektimon, kiam anstatau la firma tero, kies
proksimecon li jam antauvidis, li rimarkis antau si altan
glacimonton, etendighantan longan distancon dekstren kaj maldekstren!
Per unu rigardo li konvinkighis, ke surgrimpi ghin ne estas eble. Kaj
chirkauveturi ghin--por tio estis jam tro malfrue...
Li ekkomprenis, ke tio signifas la finon...
Li haltis che la glacimonto. Rapide li tratranchis la rimenojn, per
kiuj la hundoj estis jungitaj. Unua li liberigis la gvidantan hundon
Fulmon.
"Fulmo, ek al ili!" li ekkriis.
La hundo obeis. Kuraghe ghi ekkuris kontrau la aro, kiu rapide
proksimighis.
La ceteraj hundoj ekhezitis, kvazau ili volus diskuri. Sed finfine
ili tamen altirighis per la kuragho de la gvidanto.
Komencighis malespera batalo.
Kasson pafis per la restantaj kartochoj. Poste li alsaltis al la
hundoj kaj helpis ilin per fortaj bategoj de sia pafilo.
La lupoj momenton shancelighis. Sed nur momenton. Ilia superforto
estis tro granda. Malgrau tio, ke la hundoj batalis kun admirinda
kuragho, tamen ilia nombro malpligrandighis.
Subite la plej granda lupo jhetis sin sur Fulmon. Kasson ekvidis
tion. Li alsaltis al la atakanto kaj volis doni al ghi mortigan
baton.
La lupo liberlasis Fulmon; ghi rapide flankighis kaj ekmordegis la
pafilon, kiu trafis la malmolan glacion. Per forta tirego ghi
elmanigis al Kasson la pafilon kaj forkuris kun ghi kelkajn pashojn,
kie ghi komencis bategi per ghi.
Kasson forsaltis al la sledo. Li serchis objekton, per kiu li povos
defendi sin. Sed krom la paketo kun sero kaj kelkaj kovriloj la sledo
estis malplena...
Li rapide demetis la kovrilojn kaj levis la pezan sledon alten. Li
svingos per ghi kaj defendos sin ghis la lasta spiro.
La hundoj jam komencis retirighi. Ili kuris al sia sinjoro, kvazau
ili serchus che li defendon.
Chapitro 9
En la lasta momento
Tiun tagon vivis Nome kvazau en febro.
Chiumomente elkuradis homoj el siaj domoj por rigardi, chu la savo
jam alproksimighas. La poshtoficejo estis supershutata per telegrafaj
demandoj el chiuj partoj de la mondo: "Chu Gunnard Kasson jam
alvenis?" Kaj chiam la sama frostiga respondo:
"Li ankorau ne alvenis."
Dum la tago pasis, kreskis la ekscito, char la epidemio ne
malfortighis. Doktoro Welch ne havis sufiche da tempo por desinfekti
la injektilon kaj plenigi ghin per la sero, kiu montrighis tiel
neefika....
Li povis eniri kiun ajn domon; chie li audis la saman parolon, la
saman nomon:
Gunnard Kasson!
Ankau malsanuloj elparoladis ghin, kvankam multaj en alta febro ech
ne sciis, pri kio temas. Sed la lignaj dometoj estis tiel
plenplenigitaj per tiu chi nomo, ke la vochoj de la malsanuloj estis
la nura ehho.
"Chu li ankorau ne alvenis, sinjoro doktoro?" bonvenigis lin.
"Ankorau ne."
"Kaj kion vi pensas...chu li alvenos?"
"Ni devas esperi, amikoj! Nur tio restas al ni."
Antau tagmezo la sherifo vizitis la poshtoficejon.
"Sinjoro Smith, kontaktigu min kun Unalakliko!"
"Volonte...tuj!--Preta!"
La sherifo enmanigis la audilon.
"Halo, chi tie sherifo de Nome. Chu vi scias nenion pri Kasson?--Ne?
Kaj vi diras, ke li devus esti chi tie jam matene?--Ne, ni scias
tute nenion. Jes, mi aranghos tion. Mi ankau havis similan ideon,
pro tio mi vokis vin. Mi dankas--jes, dankon!" La sherifo demetis la
audilon kaj eliris sur la placon, kie staris kelkaj viroj en vigla
debato. Kiam ili ekvidis lin, ili rapidis al li.
"Sherifo, jhus ni parolis pri tio, ke ni devus ion entrepreni..."
"Rilate Kasson?"
"Jes."
"Bonege, amikoj! Mi almenau ne estas devigata longe rakonti al vi,
se vi mem venas kun tiu propono. Mi jhus interkonsentis kun
Unalakliko, ke ni serchos lin. Ni kaj ankau ili."
"Tio estos la plej bona," kapjesis Davison. "Nia devo estas
malebligi, ke la stafeto fiasku en la lasta momento."
"Amikoj," diris la sherifo, "disiru hejmen, preparu viajn sledojn kaj
hundojn kaj post kvaronhoro ni forveturos."
La viroj volonte diskuris hejmen. Post dek minutoj staris antau la
hotelo dek kvin veturantoj kun siaj jungajhoj.
"Kien vi veturos?" demandis ilin tiuj, kiuj hazarde preterpasis sur
la strato.
"Serchi Kasson."
La sciigo flugis de busho al busho kaj post nelonge la tuta urbo
sciis, ke oni aranghas ekspedicion, kiu veturos serchi Kasson. Chiu
volis akompani la savontojn. Chiu volis shanghi la horojn de doloriga
atendo en energian faron.
Estis ja malgranda espero, ke ili renkontos lin--la maro estas vasta
kaj glaciblokoj malebligas chirkaurigardon!--sed tio estis tamen
miloble pli bona ol senfara irado sur la bordo kun la unusola penso:
Chu li alvenos? Chu li ne alvenos?
Kaj tiamaniere la ekspedicio duoblighis.
Tiuj, kiuj eksciis pri la afero poste, rapidege sekvis la
forveturantojn.
Sur la bordo de Norton-golfo chiuj haltis.
"Ni faros tri grupojn," diris la sherifo. "Unu, sub la gvido de
Davison, veturos lau la bordo. La duan gvidos Friman. Tiu veturos
per granda arko dekstren. Kun la tria grupo veturos mi; ni veturos en
la mezo."
"Estos bone, se la grupoj etendos sin je unuopuloj, por ke ni chion
vidu," proponis Friman.
Chiuj konsentis.
"Kaj ankorau ion," rememorigis Davison. "Se iu grupo trovos Kasson,
ghi tuj donu signon al la ceteraj per trifoje ripetata pafo."
"Ghuste," konsentis la sherifo.
"Multan sukceson!" kriis viroj kaj la tri grupoj ekveturis antauen.
Jhurnalisto Hilton alighis al la grupo de la sherifo.
Ili veturis chirkau duonhoron, kiam la sherifo donis signon por
halto.
"Chu vi audis?" vokis li.
"Jes."
"Oni pafas tie!"
"Kaj tio estas rekte antau ni!"
"Antauen!" ordonis mallonge la sherifo.
Ho, kia veturo ghi estis!
Kaj denove--audu!
Krak! Krak!
Nenia dubo. Gunnard Kasson--kiu alia ghi povus esti?--estis en
danghero!
Kaj subite la pafoj chesis...
La viroj embarasite rigardis unu la alian. Kaj poste, kvazau per
komuna penso, instigis la hundojn. La sledoj ekveturis pli rapide.
Post nelonge ili atingis la glaciblokon, kiu malebligis al ili la
rigardon antauen. La hundoj ekkuregis al la sovagha atako sur la
pinton de la glacia malhelpajho.
La plej multaj glitis sensukcese returne. Sed kelkaj veturantoj
sukcesis atingi la pinton je la unua fojo. Inter chi tiuj estis
ankau la sherifo.
Tio, kion ili ekvidis de la pinto de la glacibloko, plenigis ilin per
teruro.
Malsupre, ghuste sub ili, staris kun larghe dismetitaj kruroj Kasson.
En la manoj li tenis la sledon kaj plenforte svingis per ghi. Apud
liaj kruroj kushis kelkaj kadavroj, sed pluaj bestoj atakis chiam pli
sovaghe.
"Pafu!" ekkriis la sherifo. "Sed atentu la hundojn!"
Super la glacia ebenajho krakis pafoj. Kelkaj lupoj restis kushantaj.
Kaj nova pafaro duonigis la nombron de la atakantoj.
La ceteraj lupoj unue bataleme chirkaurigardis por konstati de kie
venas la neatendita katastrofo kaj kiam ili ekvidis la homojn, ili
forkuris.
La surprizitaj hundoj komencis ilin persekuti, sed kiam vokis ilin
Kasson, ili tuj obeeme revenis. El dek du hundoj restis vivantaj nur
kvin. Kaj chiuj estis malbele morditaj, plej multe Fulmo.
Gunnard Kasson rigardis siajn liberigintojn kaj ridetis. Poste li
demetis la vilan chapon kaj vishis sian shvitplenan frunton. Nur nun
li sentis, ke liaj fortoj estas che la fino.
"Kasson--" alparolis lin la sherifo, sed pluaj vortoj restis en la
gorgho.
Li estis kortushita, kiel neniam antaue en sia tuta vivo.
Ankau la ceteraj viroj silentis. Ili sentis la grandecon de tiu chi
momento kaj ne volis ghin rompi per vanaj vortoj. Ili dankeme
rigardis la heroan viron, kiu riskis sian vivon por savi ilian urbon.
"Mi scias," ekridis Kasson kaj sincere premis iliajn manojn. La
sherifo elposhigis botelon, en kiu estis refreshiga trinkajho. Kasson
longe trinkis.
"Kaj--por la hundoj...vi havas ion?" li demandis.
Kelkaj viroj kompleze malfermis valizojn kun viando. La vunditaj
hundoj avide ekmanghis.
Nur nun Kasson rimarkis, kiel malbone ili aspektas. La viroj helpis
al li flegi ilin kaj poste metis ilin sur siajn sledojn.
Poste chiuj rigardis en senvorta admiro la malgrandan paketon. Tiu
chi rigardo rememorigis ilin, kiel malpacience ili estas hejme
atendataj.
Al la sledo de Kasson ili jungis kelkajn el siaj hundoj--kaj trifoje
ripetita pafo sciigis la ceterajn grupojn, ke la savita sero estas
survoje al la urbo.
Chapitro 10
Atingita celo
Tutan semajnon gepatroj retenis siajn infanojn hejme por shirmi ilin
kontrau la malsano. Sed hodiau chiuj estis tiom ekscititaj, ke ili
forgesis chiun singardon. Knaboj tuj eluzis la ekscitighon de la
maturaj homoj kaj elkuris eksteren. Plej volonte ili partoprenus la
ekspedicion serchantan Kasson, sed ili bone sciis, ke la maturaghuloj
ne permesus tion. Pro tio ili sekvis la forveturantajn virojn
almenau per siaj rigardoj kaj post ilia forveturo ili pacience
atendis sur la bordo de la maro.
"Brr! Tio estas malvarmego! Ludu ni ion!" proponis Georgo Welch.
"Kion?"
"Ni aranghu stafeton!"
"Hura! Bonega ideo!"
La knaboj faris rondon kaj jam ili kuris.
"Sed tio estas nenio--kuradi tiel en la rondo," malplachis la afero
al malgranda Eskimo.
"Kiel vi tion volus?"
"Ni faru tion kiel maturaj homoj, unu post la alia!"
"Sed kien ni kuros?"
"Eble en la urbon kaj poste denove reen."
La nova propono plachis al chiuj. Ili tuj ekokupis siajn lokojn. La
unua starighis Georgo kaj tiuj sekvantaj chiam post tricent metroj.
La lasta estis la malgranda Eskimo. Li staris kelkajn metrojn antau
la unua domo de Nome.
Kiam chiuj estis sur siaj lokoj, la Eskimo levis poshtukon kiel
signon, ke li estas preta. Apenau tion ekvidis la knabo, kiu staris
antau li, kiam li levis la sian. Tiamaniere progresis la signo ghis
Georgo.
En la momento, kiam Georgo volis ekkuri, li ekaudis strangan
tumulton.
Li rigardis al la maro kaj ne kredis al siaj okuloj. Chiuj grupoj
reveturis.
Kaj ili ne estis solaj! Inter ili estis Gunnard Kasson!
Georgo pro ekscitigho forgesis svingi per sia poshtuko kaj ekkuris al
la urbo.
"Gunnard Kasson!" li kriis el la tuta gorgho al la plej proksima
knabo.
"Kio estas?"
"Gunnard Kasson!"
La knabo ekkomprenis.
Li saltetis sur sia loko, kvazau apud li iu pafegis. Kaj jam li
kuregis pluen.
Kaj tiel okazis, ke la sciigo pri la alveturanta Kasson atingis la
urbon dum kelkaj minutoj.
La lasta knabo kuris tra la stratetoj de la urbo kaj kriis la
konatan, milfoje elparolitan nomon.
Homoj forlasis siajn hejmojn kaj konfuzite chirkaurigardis. Ankau
la telegrafisto elkuris el sia oficejo. Kiam li ekaudis la krion de
la knabo, li ekhavis ideon, chu tio eble estas nur sherco. Ghi estus
ja iom barbara kaj kruela sherco, sed! Sed malgrau tio li estis
venkita per la ghenerala ekscitigho kaj kun multaj aliaj kuris al la
maro.
Li apenau forlasis la urbon, kiam li ekvidis alveturi longan vicon
de viroj. El iliaj brilantaj vizaghoj li facile legis la ghojegan kaj
tiom longe atenditan sciigon.
Kvankam scivolemo pelis lin renkonten al la veturantoj, li tamen
venkis ghin kaj rapidis al sia oficejo. Kaj post kelkaj momentoj li
sidis che sia aparato kaj per tremanta mano li elfrapis la finan
raporton:
"Nome, la 2-an de februaro 1925. _La stafeto alvenis_!"
Apenau li faris tion, li denove kuris eksteren...
Doktoro Welch estis tiam che la tagmangho. Sed ech hejme li ne estis
trankvila. Li pensis pri la malsanuloj kaj precipe pri Kasson. Chu li
alvenos? Chiumomente li iris de la tablo al la fenestro. Li devus jam
esti chi tie...
Kaj tamen kiam li ekaudis la liberigan ekkrion, li restis kiel
frostigita. Li palighis, liaj kruroj shtonighas kaj li ne povis
movighi de la loko.
"Silvio, chu vi audis?" li flustris kaj lia vocho tremis pro
ekscito.
"Dank' al Dio! Do--tamen...!"
Kaj ankau shia emocio, kiun shi kashis en si tiom da tagoj kaj
noktoj, esprimighis per varmegaj larmoj.
Doktoro Welch rapide venkis la fortan impreson, jhetis sur sin
surtuton kaj rapidis eksteren.
Li alkuris inter ghojkriantan aron da homoj en ghusta tempo, por ke
li povu bonvenigi la lastan anon de la stafeto.
Li chirkaubrakis la malbonege aspektantan Kasson kaj forte manpremis
lin. En tiu momento chiuj okuloj malsekighis.
Kaj en tiu chi solena momento ekparolis la sherifo. Per simplaj, sed
koraj vortoj li dankis al Kasson pro la senekzempla sinoferemo. Kaj
kiam Kasson rifuzis la dankon, menciante la aliajn partoprenantojn de
la stafeto, la sherifo daurigis:
"Jes, vi chiuj havas egalajn meritojn, mi scias. Kaj per tio chi mi
dankas al chiuj herooj, kiuj batalis por savi nian urbon. Via heroeco
eterne vivos en la koroj de ni chiuj kaj en la memoro de tiuj, kiuj
venos post ni. Mi dankas vin."
La homoj arighis chirkau Kasson.
Pasis longa tempo antau ol ili komencis disiri. Ili ne povis kredi
al la miraklo, kiu farighis fakto.
Ili estas savitaj!
Dume doktoro Welch rapidis kun paketo da sero en sian kabineton. Post
kelkaj momentoj li komencos chirkauviziti siajn malsanulojn. Hodiau
li veturos longe, longe tra la nokto...
Kaj chien, kien li enpashos, li kunportos la helecon de la suno.
Li kunportos la vivon.
Chapitro 11
Fino
Pasis unu jaro.
Kaj denove fajfis malvarma norda vento de la poluso.
Loghantoj de la urbo Nome sidis en la varmigita salono de la hotelo
kaj atendis komencon de la infana teatrajho.
"Do, la infanoj tamen ghisatendis la aferon!" diris Davison.
"Espereble ghi ne estos denove tiel malfeliche prokrastata, kiel
pasintjare!" diris kun ekghemo sinjorino Hastings. "Kredu al mi, mi
ne volas ech rememori tion."
"Ni chiuj suferis sufiche," kapjesis Davison. "Sed via situacio estis
tamen la plej malbona, sinjoro doktoro!" li turnis sin al doktoro
Welch.
"Nu, tio estas jam for..."
"Sed kiam venis la sero, la morto versimile tre ekkoleris kontrau
ni," shercis la sherifo. "Ja jam de tiu momento kiel en fabelo: fino
de la mortado, fino de plua disvastighado de la difterio."
"La tuta malfelicho alportis tamen ankau ion bonan," diris maljuna
sinjoro.
"Ion bonan? Kiel do?" Ili ne komprenis kaj demande rigardis la homon,
kiu diris tiom strangajn vortojn.
"Chu vi ne rimarkis, kiel la malfelicho kunigis nin chiujn? Kiel ni
estas de tiu tempo iel aliformigitaj?"
"Nu, tio estas vero. Dum la tuta jaro chi tie ne estis ech unu
konflikto. La advokato chi tie baldau mortos pro malsato."
"Mi opinias, ke krom la malsano, kunigis nin ankorau io alia," diris
enpense Davison.
"Kio?"
"La stafeto."
"Ho, la stafeto...! Ech hodiau homo preskau chesas spiri
pripensante la heroecon de tiuj kuraghuloj!"
"Mi bedauras nur tion ke krom Kasson ni vidis neniun el ili.
Rigardu, la afero estas vere stranga: kelkaj viroj batalegas, ili
riskas sian vivon--kaj ni neniam ech ekscios, kiel ili aspektas."
"Ni povus inviti ilin al Nome, sed, imagu, tia malproksimeco!"
En tiu momento oni sonorigis la trian fojon kaj la prezento
komencighis.
Infanoj prezentis la teatrajhon, kiun ili konis jam antau unu jaro.
Kiam la epidemio estis forpelita, apenau restis sufiche da tempo nur
por la ekzamenoj, tial ili prokrastis chion ghis la vintro. Chiu akto
estis rekompencita per meritita aplaudo.
Kiam la teatrajho estis finita, la sherifo starighis antau la
publiko kaj diris:
"Karaj amikoj, restu ankorau momenton sur viaj lokoj. Mi havas por
vi malgrandan surprizon."
Chiuj denove sidighis kaj scivoleme rigardis al la scenejo. La
sherifo mansignis al la knaboj, por ke ili montru ekranan tolon.
Projekciisto foriris en sian kabaneton.
La scivolemo de la vizitantoj kreskis duoble.
La aparato ekzumis, lampoj estingighis. Kaj sur la blanka tolo aperis
la surskribo: _La Alaska stafeto_.
En la salono ekmughis, sed denove trankvilighis.
Aperis stacidomo en Nenana. Tuj poste Will Shannon kun siaj hundoj.
En tiu momento kvazau iu donis signon, la vizitantoj starighis sur
siaj lokoj, aplaudis, ghojkriis, premis reciproke la manojn, larmis.
Kaj jam defilis la ceteraj herooj: Wurd Kalland, Emil Erikson,
Leonard Seppala, Gunnard Kasson. Chiu kun sia kunjungajho. Gunnard
Kasson kun kvin hundoj.
La salono subite plenighis per brilo de blindiga lumo.
Kaj kun tiu chi lumo en la animoj disiris la Nomanoj en siajn
hejmojn...
Fino
Kaptitoj de la Glacirokoj
Chapitro 1
La Patrujo bilancas
_"Izvestija! Moskevska Pravda! Times! Evening Standard! Popolo
d'Italia! Paris Soir!"_
La vocho de gazetvendisto ech superis la bruon de la Roma strato.
Automobiloj trumpetis, tramoj tintis, sharghautomobiloj peze
rulighis, hufoferoj de chevaloj sonoris sur la malmola pavimo,
surstrataj vendistoj de vinoj, legomoj, kaj cigaredoj kriis ne alie,
ol se ili persekutus forkurantan shteliston--sed la vigla knabo
malatentis chion. Li haltigis sian veturileton, prenis en la manojn
jhurnalojn kaj lia penetra vocho denove venkis la surdigan inundon de
la vochoj:
_"Izvestija! Moskevska Pravda! Times! Evening Standard! Popolo
d'Italia! Paris Soir!"_
Preterirantoj haltadis. Kiel plimalgrandighis la nombro de la
jhurnaloj en la manoj de la agema gazetvendisto tiel kreskis la aro
da moneroj sur lia pladeto.
"Chu vi havas ankau _Petit Parisien?_" demandis viro proksimume
tridekjara. Li diris tion en itala lingvo, sed la sagha vendisto
divenis lau la akcento, ke antau li staras Franco.
"Ne, sinjoro," li respondis france. "_Petit Parisien_ mi intertempe
ne havas. Sed mi certigas vin, ke en _Paris Soir_ vi trovos chion.
Ankau tion, kion vi sensukcese serchus en _Petit Parisien_."
La viro ridetis. Li prenis _Paris Soir_ kaj donis al la vendisto
bankbileton, kies valoro duoble superis la prezon de la achetita
jhurnalo. La knabo volis redoni al li monerojn, sed la achetanto
svingis per la mano kaj malrapide forpashis.
"Mi dankas vin, sinjoro!" vokis post li la vendisto. "Mi deziras al
vi agrablan legadon--vi ekvidos, ke la _Paris Soir_ vin ne trompos."
Kaj char dume la loko chirkau lia veturilo denove iomete malplenighis,
li komencis ankorau pli atakeme: "_Izvestija! Moskevska Pravda!
Times....!_"
La viro, kiu achetis francan jhurnalon, iris al la parko. Li ridetis.
Chio estis tiom bela.... Blindige blua firmamento de la itala chielo.
Kapturna trafiko kaj vigla vivo de la Eterna Urbo: Automobiloj,
tramoj, veturiloj, vendistoj. Ankau tiu gazetisto kaj _Paris Soir_.
_Paris Soir_.... Estas vero, li ofte havis okazon legi francan
jhurnalon. Sed tiuj jhurnaloj havis chiam malnovan daton de antau
semajno, dek kvar tagoj, monato kaj ankorau pli. Tiu chi _Paris
Soir_ estas tute fresha, ankorau hierau ghi estis en Parizo.
En la parko estis trankvile. La tumulto de la strato alflugis chi
tien kiel el granda malproksimo. Sur la benketoj sidis kelkaj
maljunaj homoj. Kelkaj legis libron au gazeton, aliaj rigardis
arbojn kaj arbetajhojn kaj silentis.