Sir Archibald ontving Frank wat koel, maar beleefd. Toen liet hij hen
alleen en dadelijk begon Eve:
--Ga zitten, Frank. Ik moet je iets zeggen.
Verwonderd nam hij plaats; haar toon was zakelijk geweest, hare
aandoening was teruggedrongen en zij scheen zich even te bezinnen als
wilde zij logisch iets uit elkaâr zetten.
--Frank, sprak zij. Je hebt immers eens een brief aan papa geschreven;
is dit zoo?
--Ja, knikte hij treurig.
--Is dit zoo? riep zij heftig.
--Ja! herhaalde hij; eens aan Sir Archibald en tweemaal aan jou.
--Ook nog tweemaal aan mij? kreet zij smartelijk.
--Ja, knikte hij weêr.
--En je kreegt geen antwoord, ging zij kalmer voort. Heb je ooit wel
nagedacht, waarom?
--Waarom?... herhaalde hij, verwonderd. Omdat je boos was, omdat ik zoo
ruw was geweest ...
--Neen, schudde zij beslist. Eenvoudig hierom: omdat wij die brieven
nooit ontvingen.
--Wat? kreet hij uit.
--Omdat wij die brieven nooit ontvingen. Onze knecht William, schijnt er
belang bij gehad te hebben ze achterwege te houden.
--Belang? herhaalde Frank, dom verward. Waarom?
--Ik weet het niet, ging Eve door. Ik weet alleen dit: onze meid, Kate,
je weet wel, kwam eens huilende bij me en vertelde me, dat ze niet meer
bij ons wilde blijven, omdat ze bang was voor William, want hij had
gezegd, dat hij haar zoû vermoorden. Ik vroeg haar wat er gebeurd was en
toen vertelde ze mij, dat ze eens op het punt was geweest een brief
binnen te brengen aan papa, een brief van jouw hand: ze kende je hand.
Vlak bij de deur was William haar achterop gekomen en had haar ruw den
brief uit de hand gerukt, zeggende, dat _hij_ dien wel zoû binnen
brengen. In plaats van dat te doen, had hij den brief intusschen in zijn
zak gestoken. Zij had hem gevraagd wat dat beteekende; toen hadden zij
oneenigheid gekregen en sedert was ze bang voor William. Zij had mij dit
al lang willen vertellen, maar het alleen niet gedaan uit angst voor
hem. Wij ondervroegen William, die brutaal werd en zich beleedigd
achtte, omdat we zijn eerlijkheid verdachten; papa liet daarop zijne
kamer onderzoeken om te zien of hij meer brieven of andere dingen had
gestolen. Er werd intusschen niets gevonden, noch gestolen voorwerpen,
noch brieven. Ook niet de brief aan papa, die dus de laatste schijnt
geweest te zijn van de drie, die je ons schreef?
--Ja, knikte Frank verbijsterd.
--Papa joeg William weg. En ... wat woû ik je toch ook nog zeggen? God,
ik weet het niet meer ... Dus je hebt ons driemaal geschreven?
--Ja, driemaal, sprak Frank.
--En wat schreef je? vroeg zij, opnieuw regelmatig zacht snikkend in
hare keel.
--Of je me vergeven woû, of ... of alles weêr worden kon als het
geweest was. Ik bekende ongelijk.
--Je hadt het niet.
--Het is mogelijk. Ik weet het niet meer. Toen voelde ik het zoo. Ik
wachtte en wachtte op een enkel woord van jou of van je vader. En ik
kreeg niets.
--Neen niets! snikte zij. En toen?
--Wat zoû ik toen gedaan hebben?
--Waarom ben je niet zelf gekomen, o, waarom ben je niet eens zelf naar
ons toe gekomen! vleide zij, smartelijk verwijtend.
Hij zweeg een oogenblik, zijne gedachte verzamelend, zich niet meer
herinnerend.
--Zeg Frank? smeekte Eve. Waarom ben je zelf niet gekomen?
--Ik weet het niet meer! sprak hij suf.
--Heb je daar dan geen enkel oogenblik over gedacht?
--Ja, jawel! stamelde hij.
--Maar waarom dan niet?
Hij barstte in eene snikkende smart uit, zijne tranen opetend, radeloos.
--Omdat ik gebroken was: omdat ik me zoo ongelukkig voelde, zoo
ontzettend ongelukkig. Ik had altijd cynisch gedacht over vrouwen en van
ze te houden en dat alles en toen ... toen met jou ...!! Het was zoo
nieuw, zoo frisch voor me, ik voelde me als een jongen, ik was verliefd
op je en ik hield van je, ook niet alleen omdat je mooi was, maar om
alles wat je zei of deê, omdat je was zooals je was, zoo kalm altijd en
zoo lief ... o God, ik aanbad je. En toen is dat alles gekomen, dat
getwijfel en die akeligheden, ik weet het nu alles niet meer en ik
voelde me toen zoo alleen, en zoo gebroken. Ik had toen maar willen
doodgaan, o Eve, Eve!
--Je hadt dus berouw! En je kwam niet bij me?
--Neen!
--God, waarom niet?
--Ik heb willen komen!
--Waarom heb je het dan niet gedaan?
Weêr dacht hij even na, weêr suf.
--O ja: nu geloof ik, dat ik het weet! sprak hij langzaam. Ik wou naar
je toe gaan en toen zei Bertie ...
--Wàt zei Bertie?
--Dat hij het misselijk van me zoû vinden als ik ging, laf, laag en
misselijk.
--Waarom?
--Omdat je me niet vertrouwd hadt.
--En toen?
--Toen ... toen gaf ik hem gelijk en ben ik niet gekomen.
Zij wierp zich woest op eene bank, brekend onder hare smart, die steeds
in haar snikte en snikte.
--Dus omdat Bertie zei ...! kreet zij verwijtend.
--Ja, alleen om hem! sprak hij dof! O God, alleen om hem ...
Zij zwegen. Toen richtte Eve zich op en zij rilde. Haar gelaat was wit,
als zonder bloed, hare oogen staarden als met krankzinnige blikken van
verweerd glas.
--O Frank! riep zij. Frank, ik word zoo bang! Daar komt het!
--Wat is er? vroeg hij, zacht verschrikt ...
--Ik voel het over me heen komen! kermde zij steenend. Het is net een
ver geluid van een donder, zoo dreunend in mijne ooren en in mijn hoofd.
O God, daar komt het, Frank, o Frank! Daar is het, boven me, boven me!!
Het dondert boven me!!!
Zij sloeg, gillend, met haar arm zenuwachtig angstig in de lucht, iets
wegwerend, en geheel haar tenger lichaam schudde als met geheimzinnige
electrische trillingen. Heur adem stootte met schokken door hare keel.
Toen wankelde zij en hij dacht, dat ze flauw zoû vallen en ving haar op
in zijne armen.
--Eve, Eve! riep hij.
Zij liet zich door hem meêsleepen naar de bank, zonder weêrstand; trots
hare hallucinatie, gelukkig in zijne omhelzing, en zij bleef daar zitten
tegen hem aan, in zijn arm, zich dringend tegen zijne borst.
--Eve, toe Eve! smeekte hij. Wat heb je?
--Het dreunt nu weg, fluisterde zij, bijna onhoorbaar. Ja, nu, nu is het
weg ... Dat komt zoo over me in den laatsten tijd, heel dikwijls: het
bruist aan, heel langzaam en zachtjes, en dan bruist het daverend boven
mijn hoofd en dan weg, ver weg sterft het weg ... En daarna ben ik zoo
bang; het is of het een angst is, die over me heen bruist en die me zoo
bang maakt. Wat zoû het zijn?
--Ik weet het niet. Overspanning misschien? troostte hij.
--O, hoû me zoo, smeekte ze lief. Hoû me zoo tegen je aan. Anders, als
ik alleen ben, en het is over me heen gegaan, dan blijf ik zoo
doodsbang achter, maar nu, nu heb ik jou, nu heb ik je weêr: je zal me
niet meer van je af gooien, en je zal me beschermen, je arm kind, je
Eve, nietwaar? O ja, nu heb ik je weêr! Ik voelde het, dat ik je ééns
weêr zoû krijgen en iederen zomer drong ik er bij papa op aan naar
Scheveningen te gaan, omdat ik zoo een idee had, dat ook jij weêr eens
in Holland zoû komen, in Den Haag, in Scheveningen en dat als we elkaâr
moesten ontmoeten, het hier zoû zijn ... En nu is het ook zoo uitgekomen
en nu heb ik je weêr ... Hoû me dicht tegen je aan, zoo in beide je
armen, in beide ... Dan zal ik niet meer bang zijn ...
Zij vlijde zich dichter en dichter tegen zijne borst, haar hoofd op
zijne schouder, en toen, met de stem van een kind:
--Kijk eens! sprak ze en ze toonde hem haar pols.
--Wat? vroeg hij.
--Dat litteeken ... Dat heb jij gedaan.
--Heb ik ...!
--Ja ... Je hadt me zóó aan mijn polsen beet ...
Hij gevoelde zich troosteloos weemoedig, zelfs trots haar weêrbezit, en
hij zoende den smallen streep van het litteeken met kleine kusjes. Zij
lachte even.
--Het is een armband! schertste zij.