De Talibas.--De vervolging.--Een verwoest land.--De Victoria
daalt.--De laatste mondbehoeften.--De sprongen van den
Victoria.--Verdediging met geweerschoten.--De wind wakkert
aan.--De rivier Senegal.--De watervallen van Gouina.--De
heete lucht.--Overtocht der rivier.
"Als wij gisteren de voorzorg niet hadden genomen om den ballon
lichter te maken zouden wij nu zonder genade verloren zijn geweest,"
zeide Ferguson.--"Dat heet ik de zaken op zijn tijd doen," zeide Joe,
"men redt zich, en niets is natuurlijker."--"Wij zijn niet buiten
gevaar," antwoordde Ferguson.--"Wat vreest gij dan?" vroeg Dick.--"De
Victoria kan zonder uw verlof niet dalen, en als hij al daalde?"--"Als
hij daalde!" zei Dick.
Den zoom van het bosch waren zij overgetrokken en de reizigers
konden een dertigtal ruiters ontdekken, gekleed met een langen
pantalon en golvende bornous; zij waren gewapend, de eenen met
lansen, de anderen met lange musketten; zij volgden in een lichten
galop op hunne vlugge paarden de richting van den Victoria, die
met eene matige snelheid voortging. Op het gezicht der reizigers
stootten zij woeste kreten uit, terwijl zij hunne wapens slingerden;
de woede en de bedreigingen teekenden zich op hun bruin gezicht,
dat nog woester werd door een kleinen maar puntigen baard; zij
doortrokken zonder moeite die lage vlakten en die zachte hellingen,
die tot aan den Senegal afdalen.--"Zij zijn het wel," zeide de doctor,
"de wreede Talibas! de woeste marabouts van Al-Hadji! Ik zou liever
in het midden van een woud, omringd door een troep wilde dieren
willen wezen, dan in handen dezer bandieten te vallen."--"Zij zien
er niet zeer inschikkelijk uit," zeide Kennedy, "en het zijn stevige
knapen."--"Gelukkig vliegen die beesten niet," antwoordde Joe, "dat
is altoos iets."--"Ziet," zeide Ferguson, "deze verwoeste dorpen en
verbrande hutten, dat is hun werk, en daar waar zich groote bouwvelden
uitstrekten, hebben zij de verwoesting gebracht."--"Zij kunnen ons
niet bereiken," hernam Kennedy, "en als wij den stroom tusschen hen
en ons kunnen brengen, zijn wij in veiligheid."--"Zeer juist. Dick,
maar wij moeten niet vallen," antwoordde de doctor, de oogen op
den barometer slaande.--"In alle gevallen, Joe," hernam Kennedy,
"zullen wij geen kwaad doen onze wapenen gereed te maken."--"Dat kan
niet schaden, mijnheer Dick, wij zullen er ons wel bij bevinden ze
niet te hebben weggeworpen."--"Mijne karabijn!" riep de jager uit,
"ik hoop mij er nooit van te scheiden."--En Kennedy laadde ze met de
grootste zorg, er bleef hem ammunitie genoeg over.--"Op welke hoogte
zijn wij?" vroeg hij aan Ferguson.--"Op ongeveer 750 voet, maar wij
hebben geene macht meer om gunstige luchtstroomen te zoeken door te
reizen of te dalen, wij hangen geheel van den ballon af."--"Dat is
verdrietig," zeide Kennedy, "de wind is niet sterk, en als wij door
een orkaan gelijk aan dien der vorige dagen waren overvallen, zouden
die afschuwelijke bandieten reeds lang uit het gezicht zijn."--"Deze
schelmen volgen ons zonder zich te generen," zeide Joe, "in kleinen
galop."--"Als wij op een kleinen afstand waren," zeide de jager,
"dan zou ik er schik in hebben hen achter elkander van het paard te
doen tuimelen."--"Ja zeker!" antwoordde Ferguson, "maar zij zouden
ook ons onder schot hebben, en onze Victoria zou een te goed mikpunt
zijn voor hunne kogels; als zij hem verscheurden, dan laat ik aan uw
oordeel over welke onze toestand zou zijn."--De vervolging der Talibas
ging den geheelen morgen voort. Tegen elf uur waren de reizigers
nauwelijks 15 mijlen naar het westen gevorderd. De doctor bespiedde
de minste wolken aan den horizon; hij vreesde altijd eene verandering
in den dampkring. Als hij naar den Niger werd teruggevoerd, wat zou
er dan van hem worden? Hij bemerkte dat de ballon merkbaar daalde;
sedert zijn vertrek had hij reeds meer dan 300 voet verloren en de
Senegal moest nog een twaalftal mijlen verwijderd zijn; met hunne
tegenwoordige snelheid, moesten zij nog op drie uren reis rekenen.
Op dit oogenblik werd hunne oplettendheid opgewekt door nieuwe kreten;
de Talibas zetten hunne paarden meer aan. De doctor raadpleegde den
barometer en begreep de oorzaak van dit gehuil.--"Wij dalen," zeide
Kennedy.--"Ja," antwoordde Ferguson.--"Duivels!" dacht Joe.--Na
een kwartier was het schuitje geene 150 voet meer van den grond,
maar de wind stak meer op.--De Talibas spoorden hunne paarden aan en
weldra barstten er geweerschoten los.--"Te ver, ezels," riep Joe uit,
"het komt mij goed voor die schurken op een afstand te houden."--En
op een der voorste ruiters mikkende, gaf hij vuur, de Taliba stortte
ter aarde, zijne metgezellen bleven staan en de Victoria won weder op
hen.--"Zij zijn voorzichtig," zeide Kennedy.--"Omdat zij zich zeker
wanen ons te bereiken," antwoordde de doctor, "en zij zullen slagen,
als wij nog meer dalen! Wij moeten volstrekt stijgen."--"Wat zullen
wij wegwerpen?" vroeg Joe.--"Alle pemmican die ons overblijft, dat
bedraagt nog dertig pond."--"Al klaar," zeide Joe, de bevelen zijns
meesters gehoorzamende. Het schuitje, dat bijna den grond raakte,
steeg in de hoogte, te midden der kreten van de Talibas; maar een
half uur later daalde de Victoria weder snel; het gas ontsnapte door
de poriën van het omkleedsel. Weldra ging het schuitje rakelings
langs den grond; de negers van Al-Hadji stortten er op los, maar,
zoo als in dergelijke gevallen gebeurt, nauwelijks had het den
grond aangeraakt of de Victoria steeg plotseling om eene mijl verder
weder te dalen.--"Zullen wij hen dan niet ontkomen?" vroeg Kennedy
woedend.--"Werp onzen brandewijn weg, Joe," zeide de doctor, "onze
instrumenten, alles wat eenige zwaarte heeft, en ons laatste anker,
omdat het noodig is." Joe rukte de barometers en thermometers los,
maar dat beteekende weinig, en de ballon, die een oogenblik steeg,
daalde weldra weder. De Talibas snelden hem na en waren slechts
tweehonderd schreden van hem af.--"Werp de twee geweren weg," beval
de doctor. En vier achtereenvolgende schoten troffen vier Talibas,
die vielen te midden van de razende kreten der bende.
De Victoria steeg weder. Hij maakte groote sprongen even als een groote
elastieke bal. Het was een vreemd schouwspel deze ongelukkigen te zien,
die met reusachtige schreden poogden te vluchten en die, aan Anteus
gelijk, eene nieuwe kracht schenen te bekomen, zoodra zij de aarde
aanraakten. Maar aan dezen toestand moest een einde komen, het was
bijna middag; de Victoria verloor zijn gas, zijn omkleedsel begon te
fladderen, de plooien van het taf sloegen over elkander heen.--"De
hemel verlaat ons," zeide Kennedy, "wij zullen moeten vallen."--Joe
antwoordde niet, hij zag zijn meester aan. "Neen," zeide deze, "wij
kunnen nog meer dan 150 pond wegwerpen."--"Wat dan?" vroeg Kennedy,
die geloofde dat de doctor gek werd.--"Het schuitje," antwoordde
deze. "Laten wij ons aan het net vasthouden, de mazen kunnen ons wel
houden totdat wij aan den stroom komen. Spoedig! Spoedig!"--En de
stoutmoedige mannen aarzelden niet om een dergelijk middel tot behoud
te beproeven; zij gingen aan de mazen van het net hangen, zoo als de
doctor dit had aangewezen, en Joe, zich met eene hand vasthoudende,
sneed de touwen van het schuitje door, het viel op het oogenblik dat de
luchtballon weder ging dalen. "Hoezee! hoezee!" riep hij uit, terwijl
de ballon tot op 300 voet steeg.--De Talibas hitsten hunne paarden
aan; zij liepen ventre à terre, maar de Victoria, een sterkeren wind
ontmoetende, snelde hen vooruit naar een heuvel in het westen. Dit
was eene gunstige omstandigheid voor de reizigers, want zij konden
hem overtrekken, terwijl de bende van Al-Hadji genoodzaakt was hem
om te trekken. De drie vrienden hielden zich vast aan het net. Zij
hadden het onder zich kunnen vast maken, het vormde als het ware
een drijvenden zak. Plotseling riep de doctor, na den heuvel te zijn
overgetrokken, uit: "De rivier! de rivier! de Senegal, mijne vrienden!"
Twee mijlen voor hen was de rivier; de tegenover gelegen oever, laag en
vruchtbaar, bood hun eene zekere schuilplaats aan. "Nog een kwartier,"
zeide Ferguson, "en wij zijn gered." Maar het moest niet zoo zijn; de
ledige ballon viel langzamerhand op den grond, die bijna geheel beroofd
was van plantengroei; het waren lange hellingen en rotsachtige vlakten;
nauwelijks zag men eenige struiken, een zwaar en door de zonnestralen
verdroogd gras. De Victoria raakte dikwijls den grond en verhief zich
weder; zijne sprongen werden korter en lager; bij den laatsten bleef
het bovenste gedeelte van het net aan de hooge takken van een baobab
vast zitten.--"Het is gedaan," zeide de jager.--"En op honderd schreden
van de rivier."--De drie ongelukkigen zetten voet op de aarde en de
doctor sleepte zijne twee reisgezellen mede naar den Senegal. Op die
plaats deed de rivier een sterk geloei hooren; aan de oevers gekomen
herkende Ferguson den waterval van Gouina. Er was geene schuit op
den oever, geen levend wezen. Op eene breedte van 2000 voet stortte
de Senegal zich van eene hoogte van 150 voet, met een schelklinkend
geraas; hij stroomde van het oosten naar het westen, en de rotsen,
die zijn loop tegenhielden, strekten zich van het noorden naar het
zuiden uit. In het midden van den waterval verhieven zich rotsen van
eene vreemde gedaante, even als groote dieren uit de tijden vóór den
zondvloed, die versteend zijn te midden der wateren. De onmogelijkheid
om dien kolk over te steken was duidelijk. Kennedy kon een gebaar van
wanhoop niet weerhouden. Maar de doctor riep met krachtige stem uit:
"Alles is nog niet gedaan!"--"Ik wist het wel," zeide Joe, met dat
vertrouwen op zijn meester dat hem nooit verliet.
Het gezicht van dat droge gras had den doctor op een gewaagd
denkbeeld gebracht; het was het eenige voor hun behoud. Hij bracht
zijne metgezellen spoedig naar het omkleedsel van den luchtballon
terug.--"Wij zijn dien bandieten ten minste een uur vooruit,"
zeide hij, "laat ons geen tijd verliezen mijne vrienden, raapt eene
hoeveelheid van dit droge gras op, ik heb ten minste honderd pond
noodig."--"Waarvoor?" vroeg Kennedy.--"Ik heb geen gas meer, welnu! ik
zal de rivier oversteken met heete lucht."--"Mijn brave Samuel!" riep
Kennedy uit, "gij zijt waarlijk een groot man."--Joe en Kennedy sloegen
handen aan het werk en hadden weldra eene groote menigte gras bij den
baobab opeengestapeld. Gedurende dien tijd had de doctor de opening
van den luchtballon verwijd, door hem van onderen in te snijden; hij
droeg vooraf zorg al het aanwezige gas door de klep te doen ontsnappen,
vervolgens stapelde hij eene hoeveelheid gras op onder het omkleedsel
en stak het in brand. Er is weinig tijd noodig om een ballon met
warme lucht te vullen, eene hitte van 180 graden is voldoende om de
zwaarte der lucht voor de helft te verminderen; de Victoria begon
dan ook merkbaar weder eene ronde gedaante aan te nemen; er ontbrak
geen gras, het vuur werd onderhouden door de zorgen des doctors en
de luchtballon werd zichtbaar grooter. Het was toen kwartier voor
eenen. Op dit oogenblik verscheen de bende der Talibas in het noorden,
men hoorde kreten en den galop hunner pijlsnel rijdende paarden.--"In
twintig minuten zullen zij hier zijn," zeide Kennedy. "Gras! gras! Joe,
in tien minuten zullen wij in de lucht zijn."--"Daar, mijnheer."--De
Victoria was voor twee derde gevuld.--"Mijne vrienden, laten wij ons
aan het net vasthechten, zooals wij reeds hebben gedaan."--"Het is
in orde," antwoordde de jager.
Na tien minuten gaven eenige schokken aan den ballon de neiging te
kennen om te rijzen. De Talibas naderden, zij waren nauwlijks 500
schreden van hen af.--"Houdt u goed vast," zeide Ferguson.--"Vrees
niet, meester."--En met den voet stootte de doctor eene nieuwe
hoeveelheid gras bij den reeds brandenden hoop. De ballon, geheel
uitgezet door de hoogere temperatuur, ging in de hoogte.--"Op weg,"
riep Joe.
Eene losbranding van musketten antwoordde hem, een kogel raakte zelfs
zijn schouder, maar Kennedy, zijne karabijn lossende, wierp weder een
vijand ter aarde. Kreten van woede vergezelden het ontsnappen van den
luchtballon, die bijna 800 voet steeg. Een sterke wind voerde hem weg;
hij beschreef verontrustende schommelingen, terwijl de onverschrokken
doctor en zijne gezellen den waterval onder hen beschouwden. Tien
minuten daarna daalden zij langzamerhand dicht bij den anderen oever
der rivier. Daar stonden verbaasd, verwonderd en verschrikt een tiental
mannen, die de Fransche uniform droegen. Men oordeele over hunne
verbazing toen zij den ballon aan den rechteroever der rivier zagen
opstijgen, zij geloofden bijna aan een hemelsch verschijnsel. Maar
hunne bevelhebbers, een luitenant van de marine en een cadet, kenden
uit de dagbladen van Europa de stoutmoedige poging van doctor Ferguson
en zij begrepen het geval terstond.
De ballon, langzamerhand kleiner wordende, daalde weder met de
onverschrokken reizigers, die zich aan zijn net vasthielden, maar het
was twijfelachtig of hij wel het land zou bereiken, daarom wierpen de
Franschen zich in de rivier en ontvingen de drie Engelschen in hunne
armen, op het oogenblik dat de Victoria op eenige voeten afstands
van den linker oever der rivier nederviel.--"Doctor Ferguson!" riep
de luitenant uit.--"Hij zelf," antwoordde de doctor bedaard, "en
zijne vrienden."
De Franschen droegen de reizigers naar de andere zijde der rivier,
terwijl de ballon, half ledig, door een snellen stroom medegesleept,
als een ontzaglijke waterbel met de wateren van den Senegal in de
watervallen van Gouina verzwolgen werd.--"Arme Victoria!" zeide Joe.
De doctor kon een traan niet weerhouden; hij opende zijne armen en
zijne twee vrienden wierpen er zich diep ontroerd in.