Edelmoedige strijd.--Laatste opoffering.--De toestel tot
uitzetting.--Behendigheid van Joe.--Middernacht.--De wacht van
den doctor.--Hij slaapt in.--De brand.--Het gehuil.--Buiten
bereik.
Doctor Ferguson begon den stand op te nemen volgens de hoogte
der sterren, hij bevond zich nauwelijks op 25 mijlen van den
Senegal.--"Al wat wij kunnen doen, mijne vrienden," zeide hij,
na op zijne kaart te hebben gezien, "is de rivier over te steken;
maar daar er geene schuit noch brug is, moeten wij haar tot elken
prijs in den ballon oversteken, daarom moet deze nog meer verlicht
worden."--"Maar ik zie niet hoe wij dit zullen kunnen doen,"
antwoordde de jager, die voor zijne wapens vreesde, "of een van ons
moest besluiten zich op te offeren en achterblijven, en op mijne
beurt verzoek ik die eer."--"Wel nu nog mooier," antwoordde Joe,
"ben ik daaraan niet gewoon!"--"Er is geen sprake van om er uit te
springen, mijn vriend, maar enkel om te voet de kust van Afrika te
bereiken, ik ben een goed looper en goed jager."--"Ik zal er nooit in
toestemmen," antwoordde Joe.--"Uw edelmoedige strijd is noodeloos,
mijn brave vrienden," zeide Ferguson; "ik hoop dat wij niet tot
dit uiterste zullen komen, overigens, als het noodig was, zouden
wij te zamen dit land doortrekken en niet scheiden."--"Dit noem
ik spreken," zeide Joe, "eene kleine wandeling zal ons geen kwaad
doen."--"Maar vooraf," zeide de doctor, "zullen wij een laatste
middel beproeven om den Victoria te verlichten."--"Welk?" zeide
Kennedy, "ik ben nieuwsgierig het te vernemen."--"Wij moeten ons
van de kisten der gaspijp, van de Bunsensche batterij en de slang
ontdoen; wij hebben daar meer dan 900 pond."--"Maar, Samuel, hoe
zult gij daarna het gas doen uitzetten?"--"Dat zullen wij niet meer
doen!..."--"Maar..."--"Luistert, mijn vrienden, ik heb nauwkeurig
berekend welke stijgkracht ons overblijft, zij is voldoende om ons
drieën te vervoeren met de weinige voorwerpen, die ons overblijven. Wij
wegen nauwlijks 500 pond, de twee ankers medegerekend, die ik gaarne
wil behouden?"--"Mijn waarde Samuel," antwoordde de jager, "gij weet
het beste over onzen toestand te oordeelen, zeg ons wat wij moeten
doen, wij zullen u gehoorzamen."--"Tot uwe orders, meester."--"Ik
herhaal het u, mijne vrienden, hoe ernstig dit besluit ook zij,
wij moeten onzen toestel opofferen."--"Het zij zoo," antwoordde
Kennedy.--"Aan het werk!" zeide Joe.
Het was geen geringe arbeid, men moest den toestel stuk voor stuk
uit elkander nemen; eerst nam men de mengkist weg, vervolgens die der
gaspijp en eindelijk de kist, waarin het water ontleed werd; er was
niets minder dan de vereenigde kracht der drie reizigers noodig om den
toestel, die vast aan den bodem van het schuitje was bevestigd, los
te rukken. Eindelijk gelukte het hun en zij wierpen hem er uit.--"De
negers zullen zeer verbaasd zijn," zeide Joe, "dergelijke voorwerpen
in het bosch te zien hangen, zij zijn in staat er afgodsbeelden van
te maken."--Vervolgens moest men zich bezig houden met de buizen, die
in den ballon vast zaten en die aan den slang waren bevestigd. Het
gelukte Joe eenige voeten boven het schuitje de geledingen van
caoutchouc door te snijden, maar met de buizen ging dat moeielijker,
want zij werden aan haar boveneinde vastgehouden en bevestigd door
de draden van geel koper en den ring der klep. Toen toonde Joe eene
groote behendigheid; blootvoets om het omkleedsel niet te beschadigen,
klom hij met behulp van het net en ondanks de schommelingen, boven
op den luchtballon en daar maakte hij, na tallooze moeielijkheden,
zich met eene hand aan deze glibberige oppervlakte vasthoudende,
de buitenste banden los, die de buizen vasthielden. Dezen gingen nu
gemakkelijk los en werden door het onderste gedeelte van den toestel
weggetrokken die door een sterken band hermetisch werd gesloten. De
Victoria van dit aanzienlijk gewicht bevrijd, steeg in de lucht en
spande het ankertouw sterk. Te middernacht was al het werk gelukkig
geëindigd ten koste van vele vermoeienissen, men nam in haast een
maal van pemmican en kouden grog, want de doctor kon geene warmte
ter beschikking van Joe stellen. Deze en Kennedy bezweken bijna van
vermoeienis.--"Gaat slapen, mijne vrienden," zeide Ferguson tot hen,
"ik zal de eerste wacht nemen, ten twee uur zal ik Kennedy wekken; ten
vier uur zal Kennedy Joe wekken; ten zes uur zullen wij vertrekken, en
de hemel wake dan nog dezen laatsten dag over ons."--Zonder zich langer
te doen noodigen, strekten de beide reisgezellen des doctors zich op
den bodem van het schuitje uit en vielen spoedig in een diepen slaap.
De nacht was kalm, eenige wolken braken tegen het laatste kwartier
der maan, wier onzekere stralen nauwelijks de duisternis eenigszins
braken. Ferguson op den rand van het schuitje geleund, sloeg zijne
blikken rondom zich; hij keek met oplettendheid naar het donkere
gebladerte, dat zich onder hem ver uitstrekte; het minste gerucht
scheen hem verdacht en hij zocht zich zelfs het minste geritsel der
bladeren te verklaren.
Hij bevond zich in dien geestestoestand, die door de eenzaamheid
nog gevoeliger wordt gemaakt, en gedurende welken eene onbestemde
vrees onze zinnen ontroert. Op het einde van eene dergelijke reis,
na zoovele hinderpalen te boven te zijn gekomen, op het oogenblik van
het doel te bereiken, is de vrees levendiger en de ontroering sterker,
het punt van aankomst schijnt voor de oogen te vlieden. Overigens
was hun tegenwoordige toestand alles behalve veilig te midden van een
barbaarsch land en met een vervoermiddel dat, per slot van rekening,
hen elk oogenblik kon in den steek laten. De doctor rekende niet
volkomen meer op zijn ballon, de tijd was voorbij dat hij hem
stoutmoedig bestuurde, omdat hij zeker van hem was. Onder deze
indrukken meende de doctor soms eenig onbestemd gerucht te hooren
in die groote wouden; hij meende zelfs een plotseling verdwijnend
vuur tusschen die boomen te zien glinsteren; hij keek oplettend en
richtte zijn nachtkijker naar dien kant, maar zag niets en er heerschte
zelfs een diepe stilte. Hij had zonder twijfel verkeerd gezien; hij
luisterde zonder het minste gerucht te vernemen; daar de tijd van zijne
wacht toen was verstreken, wekte hij Kennedy, beval hem eene uiterste
waakzaamheid en ging naast Joe liggen, die vast sliep. Kennedy stak
bedaard zijne pijp aan, terwijl hij zich de oogen uitwreef, die hij
moeite had om open te houden, ging in een hoek zitten en begon sterk te
rooken om den slaap te verdrijven. De diepste stilte heerschte rondom
hem; een zacht windje bewoog de kruinen der boomen en slingerden een
weinig het schuitje, hetgeen hem nog meer slaap veroorzaakte; hij
wilde weerstand daaraan bieden; opende herhaalde malen zijne oogen,
en eindelijk door de vermoeienis bezwijkende viel hij in slaap.
Hoelang duurde dit? Hij kon zich daarvan geene rekenschap geven
bij zijn ontwaken, dat plotseling door een onverwacht geknetter werd
veroorzaakt. Hij wreef zich de oogen uit en stond op, eene groote hitte
deed zich voelen. Het woud stond in brand.--"Brand! brand!" riep hij,
zonder het voorval te begrijpen.--Zijne twee reisgezellen stonden
op.--"Wat is het dan?" vroeg Samuel.--"De brand," zeide Joe..... "Wie
kan....." Op dit oogenblik brak onder het hel verlichte gebladerte
een gehuil uit.--"O! de wilden," riep Joe uit, "zij hebben het woud
in brand gestoken om ons des te zekerder te verbranden."--"De Talibas
de marabouts van Al-Hadji zonder twijfel," zeide de doctor.
Een kring omringde den Victoria, het gekraak van dood hout vermengde
zich met het smeulen der groene takken; de klimplanten, de bladeren, al
wat leven had in dit bosch was door het verwoestende element aangetast;
de groote boomen teekenden zich donker af in dit fornuis, met hunne
takken, die met gloeiende kolen waren bedekt; deze brandende massa
weerkaatste in de wolken, en de reizigers meenden dat zij door een bal
van vuur omringd waren.--"Laat ons vluchten!" riep Kennedy uit! "op
de aarde is onze eenigste kans op behoud."--Maar Ferguson hield hem
met vaste hand terug en hij sneed het ankertouw met een bijlslag
door. De vlammen, zich naar den ballon uitstrekkende, lekten reeds
zijne verlichte zijden, maar de Victoria, ontdaan van zijne banden,
steeg meer dan 1000 voet. Vreeslijke kreten weergalmden in het woud,
met hevige losbrandingen; de ballon ging met behulp van een luchtstroom
naar het westen. Het was vier uur des morgens.