zeggen te hebben, »waerop de outste vrouw mijn meening eerst verstaende
etc.” (J.) »Een hutie alwaer een stockoude vrouw uijtquaem, leunende op
een stockien, scheen veel hebben te zeggen.” (J.) »De mans zijn voor
vreemdelingen op haer vrouwen ende dochters seer jalours, soodat niet
mogen lijden dat men met haer stoeijt ofte speelt: wanneer bemerken dat
ijemant haer tot hoerereije versoeckt, sullen hem dooden, soo in haer
macht bekomen.” (K. B.)
»Waneer haer vrouwen baren, ende in kinder-bedt zijn, so houden sij hare
residentie in een huijsjen apart, daer gedurende den tijdt van 2 a 3
weecken geen mans-persoonen bij haer komen; hare kinderen te werelt
brengende zijn heel blanck; wanneer sij die de borst sullen geven, ende
datter eenighe van onse Nederlanders ontrent waren, soo deden ’t gantsch
bedecktelijck, haer borsten niet wijders ontblotende, als de kinderen de
tepels even met de mont vatten konden. Ja selfs de meijsjens ende
kleijne kinderen, daer veel tijdts met schoon weder naeckt loopende, en
de Nederlanders siende, sullen met hooft, handen ende beenen in
malkanderen krimpen, ende haer seer beschaemt toonen. De vrouwen dragen
haere kleijnen kinderen in haer rocken, met een bant om ’t hooft[139],
op haer ruggen, zijn op haer matjens daer sij de vloer mede bedecken,
ende op haer spijs ende dranck veel reijndelijcker, als over haere
lichamen en kleederen, die veel tijdts (soo wel van mans, vrouwen als
kinderen) seer vuijl ende smeerigh daer uijt sien, ende weijnigh
vernieut ofte gewassen worden. Haer spijs ende voetsel is visch,
walvischspeck, traen, groente, knoppen van roode roosen, die in
_Acqueis_ in overvloet zijn; welke afgepluckt zijnde, de groote hebben
van een mispel, ende worden teghens de winter gedrooght, ende zijn haer
winterprovisie. Hebben verlackte kopjens, ende vierkante backjens daer
sij haer eten in opschaffen, ijder een kopjen voor haer hebbende, etende
met stockjens op de Japansche maniere, behalven op 48 graden 50 minuten
(in de bogt van _Patientie_), die wel op de Japansche maniere
geschooren, ook met sijde rocken bekleet zijn, en wat blancker, ende
veranderlijck van spraecke zijn, maer nemen haer eten met de vinghers,
sonder de voorsz. stockjens te gebruijcken.” (K.B.) »Sy hebben geen sout
in gebruike” (J.) »De mans ende vrouwen zijn tot stercken drank seer
ghenegen, en worden daer oock heel licht droncken van” (K. B.) »Droncken
saemen in ’t ront eens om een arackie ende toebackie, waernaer sij
allegaeder begeerich waeren”. (J.) »Als sy drincken lichten haer knevels
op met een vinger” (J.) »Sitten op zyn Japansch op de matten” (J.)
[139] De _Aino’s_ dragen alle lasten op den rug, door middel van een
band of riem die over het voorhoofd loopt. Deze gewoonte van
kindsbeen af aan gevolgd moet aan het voorhoofdsbeen (_Os
frontalis_) eene onnatuurlijke rigting geven en hetzelve naar
achteren drukken, waardoor zich dan ook hun voorhoofd kenmerkt.
Vergel. ~Nippon~ VII. _Atlas_ Tab. XVI, waar de wijze hoe de
_Aino’s_ hunne wapenen dragen vertoond is.
=Woning, huizen, hutten, voorraadschuren, forten enz.= »Hare huijsjens,
die meest voor aen strant in ’t hangen van ’t geberghte, ende eenige
daer boven op staen, zijn van planken, gheschaeft ende het een in den
andern gevoeght, met basten van boomen gedeckt; doch de meeste part met
opgerechte stijlen, met breede basten van boomen, soo wel ter zijden,
als boven bedeckt, met een veijnster boven versien om den roock van ’t
vijer uijt te trecken, dat midden in ’t huijs gemaeckt word; zijnde van
binnen een camer met afgeschutte deelen, die rontom curieus met enckelde
biesematten langs de aerde bedeckt is, 10 a 12 treden langh, ende 6
breed zijnde, alles seer poliet ghemaeckt, eenigen met een stacketsel
van sparren rontom beset. Hare huijsen zijn boven de twee mans langhte
niet hoogh, even als de boeren-hutten in de Nederlanden, ende de deuren
so laegh, dat men daer al bockende in gaen moeten; staen niet veel bij
den anderen; ’t meeste ghetal, dat van de onsen bij den anderen ghesien
wierdt, was 18 à 20, ordinaris 6, 7, 9, ende 12, dan meer als een half
mijl van den anderen, oock de meesten part leedigh ende onbewoont.
Hebben geen huijsraedt als enkele biesematten, hare Japansche rocken
zijn benevens ’t silver-werk haer cieraet, hebbende weijnigh deekens om
op te sitten ofte te slapen” (K. B.)
Daarmede stemmen ook de op verscheiden plaatsen in ’t Journaal te lezen
beschrijvingen en de afteekeningen, die wij van Japanners verkregen
hebben, overeen[140]. Daarin wordt ook van hutten, voorraadsschuren en
van hokken voor beeren, voor arenden en andere vogels gewaagd. Eene in
den golf van _Aniwa_ aan het strand staande hut of tent wordt alzoo
beschreven: »was maer van matten opgestelt met stocken in een driehoeck,
waer in ’t midden vuur aenlach, daer een ysere ketel met salm ende groen
cruyt over hinck ende coockte” (J.)[141].
[140] ~Nippon~ l. c. Tab. XVI. XX. ~von Krusenstern~, Reise. Atlas no.
LXXVI.
[141] Vergelijke ~Nippon~ l. c. Tab. XVIII. ~von Krusenstern~, l. c.
No. LXXX.
»Cleyne packhuysen, omtrent een mans lengte boven de aerde, staende op 4
stutten ofte steylen, alwaar gedroochte visch in lach, de deuren daarvan
waren van vurenhout ende maer toegebonden.”[142]
[142] ~Von Krusenstern~ l. c. No. LXXVI. ~Nippon~ l. c. Tab. XVI.
»Bij dit huys stont een groot gemaeckt hock alwaar eertijts scheen eenig
gedierte in gezeten te hebben. Veel cleyne hoeckies daer noch eetens
ende drinckens backies aen vast waren” (J.) »hier stont een groot
vierkant hock, alwaer een groote swarte beer in sat[143], aen elke hoeck
van ’t hock was een lange spar met een mey by opgericht, daeraen
hangende veel spaenderties; ik vermoede, dat het tot triumf was over den
gevangen beer ofte eenige afgodendienst.” (J.)[144].
[143] ~Nippon~ l. c. Tab. XVI.
[144] Het zijn de bovenvermelde ~Inao~; Overigens wordt bij hen de
beer in eere gehouden en deshalven ook genoemd _Hokjok Kamui_
(_Kamui_, Japansch _Kami_ God). Zij voeden evenwel de jonge
beeren op met de bedoeling ze aan hunne Beschermgoden op te
offeren en tevens bij het offerfeest te eeten. Vergelijk
~Nippon~ l. c. pag. 203, 219. Tab. XVII, waar het Beerenfeest
_Omsia_ vertoond wordt.
Ten tijde dat het schip _Castricum_ in de Baai _de Goede Hoop_ zich
ververschte, vernam men, dat de inwoners van _Atkesi_ met hunne
zuidelijke naburen in geen goede verstandhouding leefden, en stuurman
~Coen~ zag daar eenige bevestigde wooningen. »Dese forten waeren
gemaeckt als volcht: op den berch, daer die op gestelt waren, was maer
een smal opcomende wech, hetwelck steijl was om op te climmen, ende
waeren pallisaeden in ’t viercant gestelt van de lengte ende de hoochte
van 1½ mans lengte, daer stonden 2 à 3 huijsen in; waren groote vueren
deuren in de pallissaeden met groote clampen; als die toe waeren, werden
dan met twee dicke houten geslooten, sijnde door de clampen
heengestoocken. Op twee hoecken van dese viercante gestelde
pallissaeden, is ’t met verheven stellagie gemaeckt van vueren plancken,
om daerop uijt te kijcken, voorts sijn de pallissaeden wel met
dwarshouten aen malcander geslooten.” (J.)
=Kleeding en andere opschik.= »Haere kleedinge is meest op de Japansche
maniere, doch weynigh van sijde, meest van water-bloemen geschilderte
blaeuwe cangans, met ofte sonder ghevoerde Japansche rocken; maeken
eenige van kleetjens selfs haere rocken, de mouwen aen de handen niet
soo wijdt, maer bijkans sluijtende; benaijen die met stroockjens ende
lapjens van sijde kruijs-weeghs, met kirimirien, desgelijcks maecken
oock rocken van beestevellen; de mans de rocken voor open, ende de
vrouwen die als een hembt toe hebbende.” (K. B.)
Meer bijzonder zijn de kleederen en andere opschik in het Journaal
beschreven; op de Oostkust van _Jezo_: »Sij hadden grove rocken van
hennipe linnen aen[145], daerover rocken van vellen gemaeckt, sij hadden
gaeties in haer ooren waer touties in hingen, den eene had een ring in
sijn oor, het welck was van specij als coper ende half gout.” (J.)[146].
[145] Deze worden van den bast van eenen boom, _Ats’ni_ genoemd,
waarschijnlijk eene soort van _Broussonetia_, vervaardigd.
Vergel. ~Nippon~, l. c., pag. 209. Tab. XVII.
[146] ~Nippon~, l. c. pag. 210. Tab. XXI, fig. 6, 7, 8.
In den Golf van _Aniwa_. »De man had een rock aen van catoen, blau met
witte oochies; zijn vrouwen waeren gecleet de een met een hennipe grove
rock wat vernaeijt sijnde, de ander vrouw had een rock aen van robben
vellen.” (J.)[147].
[147] ~Nippon~, l. c. Tab. XVI, XVII, XVIII.
»Ende waeren op sommige plaetsen wat vernaeijt met root ende blauw
catoene gaeren.” »Sommige hadden rocken van vellen aen.”
»Vonden daer op een verheven plaets waer matten op laegen (het
_Aino_-hoofd) zitten, zijnde gecleet met een blauwe catoenen rock met
witte bloemen, sijn vrouw aen sijn slincker sij, gecleet met een rock
die met veel strickies ende cruijsies vernaijt was, met alderhande
coleur van catoene gaeren; deze rocken waeren als de Japansche catabers
(_Kata hira_, eene soort neteldoek).
»De stockoude man (een _Aino_-hoofd) had een blauw catoenen rock aen
alwaer Japansche caracters met gout op gedruckt stonden in een groote
vierkante perk; deze rok was met alderhande coleuren van catoene gaeren
genaeijt ende versiert.” (J.)
»Hadden alte gaeder schrooties armosijn van alderhande coleuren in haer
ooren.” (J.)
»Des huijsheers vrouw hadde een groot blau gecraelde ketting om haer
hals, waer copere teijckens tusschen geregen waeren ende eenige andere
coralen.” (J.)
»Sommige van haer hadden groote silvere ringen in haer ooren.” (J.)
»Waervan de eene vrouw een cleijn kintie op haer schoot had, soo schoon
als ooijt gezien heb, ’t welk een meysie was, hebbende eene blauwe
craelde kettingh om sijn hals, waer tusschen silvere teijckens geregen
waeren; aen d^{o}. ketting hingen twee groote silvere ringen, sierlijck
gemaect, wegende met haar tween wel ½ pond swaer.” (J.)[148].
[148] Van zulke eene in haar soort kostbare halsketting met
versierselen van geel koper werd ons eene teekening medegedeeld.
~Nippon~, l. c., Tab. XXI, fig. 4.
=Wapenen, vaartuigen, jagt- en vischvangst-gereedschappen.= »Haere
wapenen zijn pijlen en boogh, nevens een houwer, de Japansen seer
gelijck, alle met een dun silver rantjen om de plaet beslagen; dragen de
selvige met een draegh-bandt op sijn Persiaens, de pijl-koocker met een
bandt om haer hooft, op de rechterzijde hangende; hare booghen zijn 4 à
5 voeten langh, van elsen ofte esschenhout, ende de pijlen een half
ellen, seer subtijl gemaeckt, voor aen een harpoentje van riedt
hebbende, dat met swart fenijn bestrijcken, soo dat wie daer mede
ghequetst wordt, die moet terstont sterven”[149]. (K. B.)
[149] ~Nippon~, l. c., pag. 210-211. Tab. XXII, fig. 1-5.
Dit wordt bevestigd.
»Presen dat haer pijlen waeren seer suptyl gemaeckt, sommige met fenyn
bestreecken” (J.).
»Den outste had een pylkooker met aen syn hooft hangen met een booch in
syne hant ende een houwer op syn sy, saegen anders geen geweer”[150].
[150] ~Nippon~, l. c. Tab. XVI.
»De inwoonders (van den golf van _Aniwa_) hadden sommige houwers op haer
sy, daar de plaeten rontom met silver waeren beslagen ende ook de scheen
(scheden) aan de eynden seer sierlijk, haer heften van haer houwers ook
sierlijk met silver in geleijt einde gewrocht.” (J.)
»Dese lieden zijn in de natuer luijaerts, niet vlijtigh om te arbeijden,
zaeijen nochte maeijen niet, geneeren haer met een kleijn praucken,
’twelk uijt een dicke boom gehackt is, ende aen beijde zijden met vier
plancken opgeboeijt, een voet hoogh[151], roeijen daer mede ghelijck de
boeren met haer melck-schuijten, dan slaen de riemen niet gelijck in ’t
water, gaen daer mede schieten ende visschen robben ende andere
zeeghedierte; waer toe sij mede ghereetschap hebben, als harpoenen van
been, de punct met een stuckjen ijser ofte kooper versien; hadden oock
segens op de Hollandtsche maniere ghebraeijt, het gaaren van hennep
gesponen, die daer in’t wildt wast, houdende het eene eijnde in de
mondt, soo weten met de handen het gaeren soo ’t samen te draeijen, ende
bequam te maecken.” (K. B.)
[151] Vergelijke ~Nippon~, l. c. pag. 213. Tab. XXIII, fig. 1, 2, 3.
Zij laten hunne vaartuigen door honden trekken. »Sloegen daer vijf witte
ruijge honden voor, met hem (hennip) seelen om haer lijf; den stuerder
after het vaertuijch sittende riep eens, die honden begonnen stracx aen
het trecken te pueren.” (J.)
Insgelijks ook aan sleden. »Een ijsslee, zijnde van een vreempt
fatsoen.” (J.)[152].
[152] ~Nippon~, l. c. Tab. XXII, fig. 7.
»Hebben mede knippen, die als een booge gespannen zijnde, soo is in’t
hout van de booge een rondt gat ghemaekt, daar eenigh aes in legghen, de
voghels, als meeuwen, arenden, snippen, ofte ravens daer dan in
komende, picken, ofte haer voet in steecken, soo springhet de booghe op,
ende blijft de voghel vast[153]. Hebben altijdt waerse gaen pijlen en
boogh, nevens een houwer op haer zijde; waer mede sij oock in ’t bosch
gaen om grof wildt te schieten, als beeren, reen, harten, elandts, ende
ander bij ons onbekent ghedierte.” (K. B.)
[153] Deze knipbogen, die zeer zinrijk uitgedacht zijn, vindt men ook
te Japan in gebruik en worden _Hana wake_ genoemd.
»Haer honden afgericht tot visch vangen, soo natureel als soude connen
bedencken, liggende op de sprong aen den oever van der see ende cant van
de rivier, ende verlossen malcanderen of het menschen waeren, wanneer
daer een een poos de uijtsicht gehad heeft; de rest van de honden 10 à
12 bij troppen loopende langs strant, ende wanneer die eenige gewoel van
salm sien, loopen met alle man in ’t water ende plontsen soo met
swemmen, maeckende een halve maen. De salm door verbaestheijt hem dan
verheft uijt het water, ende springt op plaetsen, daer weijnich water is
of op de droochte, waerop de wachthebbende passen, ende grijpen die
salm; dan bijten die stracx de cop af ende brengen het lijf bij haer
meester in huijs, ende gaen dan weder op haer plaets; dit geschiet met
laech water.” (J.)
Merkwaardig en eenvoudig is hare wijze, om vuur te maken: »Hadden haer
vuerslagen bij haer om vuer te slaen, dat waeren viercante planckies
daer een holletien in is, was voorachtich hout, daertoe hebben sij
rieten daer een cort stockien in steckt; als sij vuur hebben willen, soo
sloten sij dat stockien in dat holletie ende vrijven dat tusschen haer
handen, dat het omdraeijt heen en weer, soo gedoopt in gesmolten swavel
houden dat daeraen, hebben stracx brandent vuer.” (J.)
=Handel.= De _Aino’s_ drijven alleen ruilhandel met de Japanners, met de
noordelijke bewoners van _Krafto_, en van het _Amurland_. »De mannen
verruijlen traen, walvischspeck, geroockte walvischtongen, veelderhanden
vellen ende vogelveederen aen de inwoonderen van Japan, die hier eens
des jaers komen, om die waeren op te koopen, daer voor gevende rijs,
sacie, Japansche rocken (soo van sijde, als blaeuwe cangans), koopere
tabacks-pijpen ende taback, doosen, verlackte eet- en drinck-bacxkens
ende kopjens; silvere oorhanghers, loode ringen om in de ooren te
hanghen, bijlen ende messen, soo dat al wat sij hebben, sulcks meest van
de Japanders ruijlen: haer spraeck is een weenigh met het Japans
vermenght: zijn seer subtijl in haer handel ende niet diefachtigh.” (K.
B.)
Kwamen op de oostkust van _Jezo_ hunne goederen aan de Nederlanders
aanbieden: »Dese prauw was vol velwerk; als robbenvellen, elants, otters
ende beeren ende eenige bij ons onbekende vellen; presenteerden het
alles te verruijlen voor Japansche rocken.” (J.)
Waren in den Golf van _Aniwa_ en de Bogt _Patientie_, »seer begeerigh
naer ijser, daer vogelvederen ende velwerck voor gevende, weten de
vederen seer pertinent in doosen te packen.” (K. B.)
»Presenteerden mij een fijn ottervel, waervoer ick hen een oude
scheepsbijl gaf, ende was daer heel blijde mede.” (J.)
»Ja hoeveel zilver men hen ook aenbood, zo verkozen zij altijt het ijzer
voor het zilver.” (S. B.)
»Deze luiden waren oock graegh na zijde stoffen, daer voor zij bontwerk
en zilver in overvloet aenboden.” (S. B.)
Thans is de handel der Japanners met de _Aino’s_ op de geheele kust van
_Jezo_ en tot op _Krafto_ in den Golf van _Aniwa_ uitgebreid en wordt
met veel voordeel gedreven. Gedroogde en ingezouten visch, vooral zalm,
haring, sardijnen, stokvisch, schelpvisch, zoo als klipzuigers (_Awabi_,
_Haliotis Japonica_), _Tripang_ (_Iriko_), zeekroos (_Kombu_, _Fucus
esculentus_) beerenvellen, zee- en rivier-ottervellen, arendveeren zijn
de voornaamste artikelen, die zij tegen rijst, sake, tabak, katoenen
stoffen, nieuwe en oude kleederen, lakwerken, sabels, messen, ruw ijzer,
gegoten ijzeren en koperen ketels en pannen, enz. inruilen. Ook ruilen
de Japanners van de _Aino’s_ eenige andere goederen, zoo als gebloemde
en met gouddraad doorweefde zijden stoffen, _kensju_ genoemd,
hengelsnoeren (_susi_, uit het _corpus sericeum_ van eene rups
vervaardigd), de meergenoemde blaauwe obsidiaan-koralen (_Krafto tama_)
en geëmaljeerde tabakspijpen, die zij door hun verkeer met het
_Amurland_, van het volk van _Santan_ en van de _Mantschou’s_, die naar
_Deren_, eene handelsplaats aan de _Amur_, niet ver van de _Baie de
Castries_, komen, verkrijgen[154].
[154] ~Nippon~, l. c. pag. 173.
De beantwoording der vraag over de afkomst der _Aino’s_ en hunne
verwantschap met andere naburige volken zoude eene hoogstgewigtige taak
voor de volkenkunde opleveren. Hunne verdichtsels omtrent hunne afkomst,
die zich bij overlevering en in volksgezangen bewaard hebben, verdienen
niet meer geloof dan alle dergelijke fabelachtige verhalen bij andere
ruwe en onbeschaafde volken[155]. Aan de Japanners zijn de _Jebisu_ of
Oost-wilden bekend van den tijd af aan, wanneer de stichter van de
_Mikado’s_ of Erfkeizers dynastie, ~Zin mu ten wô~, zijn rijk naar het
oosten en noorden begon uit te breiden, dus van 660 voor J. C. In de
Chinesche Geschiedenis wordt het eerst onder de dynastie der _Han_ (189
v. J. C. tot 30 n. J. C.) van den volksstam _Mao-min_ gewaagd, die aan
de overzijde van de Oostzee te huis hoorde en over het geheele lijf
behaard was. Ook wordt in de geschiedenis van de _Sui_ dynastie (608-622
n. J. C.) van een’ volkenstam _Mozin_ gesproken, die uit vijftig horden
bestond, en die in het gebergte in ’t N.W. van het land _Woke_ (_Japan_)
woonde. Met de _Aino’s_ werd men eerst in ’t midden der 7de eeuw (659)
persoonlijk aan het Hof van _T’ang_ in China bekend, waar door een
Japansch gezantschap twee _Aino’s_ als zeldzaamheid aangebragt
werden[156]. Daar het grootste gedeelte van het Noorden van _Nippon_ ten
tijde van ~Zin mu ten wô~ door de Oostwilden, de _Aino’s_, bewoond was,
zoo kan men met zekerheid vooronderstellen dat deze volksstam daar reeds
voor 2500 jaren bestaan heeft. De noord-oostelijkste grens van zijne
verspreiding laat zich echter niet verder dan tot het tweede van
_Kamtschatka_ afgelegen Kurilsche eiland _Para muschir_ aanwijzen. Op
het eerste Kuril’sche eiland _Schumschu_ heeft reeds eene verbastering
der _Aino’s_ met den oorspronkelijken stam der _Kamtschadalers_, de
zoogenoemde _Itülmen_, plaats. Deze _Itülmen_ hebben echter geene
gelijkenis met de bewoners van de zuidelijke _Kurilen_, de _Aino’s_,
noch in gedaante noch in taal; en deze oude bewoners van _Kamtschatka_
zijn ook vroeger dan de _Tungusen_ en _Koriäken_, die zich thans
tusschen _Kamschatka_ en het naburige _Oost-Siberië_ nedergezet hebben,
op het schiereiland gehuisvest geweest en waarschijnlijk in den oudsten
tijd van het land in ’t Z.W. van den _Amur_ gelegen derwaarts gekomen.
Deze groote stroom was de weg van eene voorgeschiedkundige
volksverhuizing, zoo als hij misschien zal worden de baan van de
Europesche beschaving naar het binnenland van het Noord-oostelijke
gedeelte van het Chinesche rijk en van Siberië. De oude bevolking der
_Baie de Castries_, zoo als die ons ~Lapérouse~ beschrijft, heeft reeds
veel overeenkomst met de _Aino’s_ in gedaante, zeden en gebruiken; en
ook de stam van de _Kileng_ en _Ketscheng_, waarvan de eerste het gebied
in ’t W. van den _Amur_, de door den _Hingon_ (_Aemgun_) doorstroomde
valleien, en de laatste het kustland in ’t Z.O. van den _Amur_ en
tegenover het eiland _Krafto_ bewoont, heeft veel gelijkenis in zijn
uiterlijk voorkomen, zijne zeden en gebruiken met onze _Aino’s_. Zoo
zouden zich dan wel duizendjarige voetstappen van den _Aino_-stam op
de kust van het vaste land van _Azië_ laten opsporen; doch dien verder
tot aan zijne wieg te vervolgen, laten de gebrekkige geschied- en
volkenkundige berigten niet toe, die wij dus verre uit deze gewesten--in
het N.O. van _Kôraï_ en van het Zuidwestelijke stroomgebied van den
_Amur_ bezitten. Alles wat wij van dit merkwaardig volk weten, getuigt
echter voor zijnen hoogen ouderdom.
[155] Vergelijk ~Nippon~ l. c. pag. 221.
[156] ~Nippon~ l. c. pag. 222.
De slotsom van deze onze gissingen komt hierop neder: op gelijke wijze
als in voorgeschiedkundigen tijd de _Itülmen_, de oudste bevolking van
_Kamtschatka_, naar dit schiereiland gekomen zijn, en later door eenen
anderen volksstam opgevolgd en tot aan het zuideinde voortgedreven is
geworden, is het ook waarschijnlijk, dat in nog veel vroegeren tijd,
ook langs den _Amur_, de _Aino_-stam allengs zich over de zoo digt
bij het vaste land gelegen eilanden (_Jezo_, de _Kurilen_ en
_Krafto_) uitgebreid heeft; doch in het N.O. door de hem opvolgende
_Itülmen_, en in het N. en N.W. door de later verschenen _Koriäken_
en _Tungusen_--deze omzwervende visschers en jagers, die wij op
_Krafto_ onder de namen van _Smerengur’s_ en _Orotsko’s_ weder
herkennen[157]--teruggedreven, en in het Z. door de nakomelingen van
~Zin mu ten wô~ vernield of verjaagd, tot zijne tegenwoordige
woonplaatsen is beperkt geworden.
[157] ~Nippon~, l. c. bl. 182.
De ons verborgen gebleven jaarboeken, waarin de verhuizing van den
_Aino_-stam beschreven is, dagteekenen van voor vele duizenden jaren, en
toch schijnt hij in zijne wieg reeds door eenen lichtstraal van
beschaving te zijn beschenen; evenzoo telt ook de geschiedenis van zijne
afsluiting van de overige wereld duizenden jaren, waardoor dan ook noch
een geestelijke, noch een maatschappelijke vooruitgang bij dit volk
heeft kunnen plaats hebben. Onder deze omstandigheden treffen wij de
_Aino’s_ na verloop van vele duizenden jaren nog op den laagsten trap
aan van eene aartsvaderlijke beschaving, die zij bij hunne afzondering
en onder de dwangheerschappij van de stoute Japanners uit eigen kracht
van geest niet vermogten te overschrijden. Bij deze onmagt, bij zulk een
zedelijk onvermogen om den beker van vreemde belustheid, hun door de
beschaafde westersche en zuidelijke natiën aangeboden--te kunnen
weigeren, zullen deze van natuur krachtige, maar onnoozele, schepselen
al spoedig ontzenuwd en zedeloos, even als hunne naburen, de
Kamtschadalen en de Noord-Amerikaansche volksstammen, ten grave dalen!
Doch een ~Lapérouse~ en een ~von Krusenstern~ hebben reeds aan dit
goedhartig en braaf volk eene gedenkzuil opgerigt: »_On ne peut douter
qu’ils n’ayent beaucoup de considération pour les vieillards, et que
leurs meurs ne soient très douces; et certainement s’ils étaient
pasteurs, et qu’ils eussent de nombreux troupeaux, je ne me formerais
pas une autre idée des usages et des moeurs des patriarches._”[158].
[158] _Voyage de ~Lapérouse~_, Tom. III, pag. 40.
»_Einigkeit, Stille, Gutmütigkeit, Bereitwilligkeit, Bescheidenheit:
alle diese wirklich seltenen Eigenschaften, die sie keiner verfeinerten
Kultur zu verdanken haben, sondern welche nur die Gefühle ihres
natürlichen Charakters sind, machen, ~dass ich die Aino für das beste
von allen Völkern halte~, die ich bis jetzt kenne._”[159].
[159] ~Von Krusenstern~’s _Reise um die Welt_, Band II, pag. 80.
DE TAAL DER AINO’S.