Sinasabi nang beato Juan Exolto[82] na may isang lalaqui na may asaua
na nabuhay sa casalanan, pinan~gan~garalan siyang palagui nang
caniyang esposa, palibhasa,i, may loob sa Dios; n~guni hindi
maquinyig. Sa ualang magauá ay ipinamanhic nang babaye, na yayamang
(aniya) na di ca mag bago nang loob, ay magdasál ca man lamang nang
isang Aba Guinong Mária sa touing mag daraan ca sa haráp nang larauan
nitong mahal na Ina. Sinunód nang lalaqui ang hatol nang babaye. Isang
gabing gumagala, at ang nasa,i, ang masunód ang masamang caibigán nang
catauan, ay naca tin~galá nang isang ilao na nag liliuanag sa haráp
nang isang larauan ni Guinoong Santa Maria, na may calong na Niño
Jesús. Capagca quita,i, nag dasal nang Aba Guinoong María,
palibhasa,i, pinag caugalian na. Sa pagdarasál niya, di
caguinsa-guinsa,i, naquita ang Niño, na punó nang sugat at tumutulo
ang dugo. Sa naquitang ito,i, ¿ano caya ang mangyayari sa caaua-auang
macasalanan? Pinasucan nang malaquing tacot, at nang mapag dili dili
na ang man~ga casalanan niya ang sumugat sa canyang Pan~ginoon ay
nahambál ang puso, tumulo ang luha sa mata, lalo na nang maquita na
siya,i, tinalicurán nang Niño. Sa ualá siyang matutuhang gauin ay
nagdasál cay Guinoong Santa María at uinica: Oh ina nang aua
itinatapon aco nang mahal mong Anac: ay ¿sino pa ang pagsasacdalán
cong pintacasing mahabaguin at macapangyarihan naman, cun di icao
lamang na caniyang Ina. Icao,i, aquing Reina tulun~gan mo aco, at
ipanalan~gin mo sa caniya. Sinagót ni María ang tauag na ito, at
uinica: Ina nang aua ang tauag ninyo sa aquin man~ga salaring tauo,
n~guni palagui na ninyo acong guinagauang Ina nang hirap; sa pagca,t,
sinasariua ninyo ang saquit nang aquing Anac; at aco,i, binibiguiang
dusa. N~guni sapagca hindi marunong humabág itong maauaing Vírgen sa
nag sasacdál sa caniya, at nan~gan~gayupapa sa caniyang harapan, ay
humarap sa Anac, at inahin~ging tauad ang natauag na macasalan. Gayon
ma,i, naganyó ring ayao mag patauad ang ating Pan~ginoon. Sa mag
cagayon na,i, binitiuan ang caniyang Jesús, nag patirá pa sa mahal na
harapan at uinica: Anac co, di aco titindig sa iyong paanan, hangang
di mo pinatatauad ang macasalanang ito. Ina, ang sagot ni Jesús, di
aco maca tatangui sa anomang cahin~gian mo. ¿Ibig mo bagá ang siya,i,
patauarin co? Yayamang ibig mo,i, pacundan~gan sa aquing pag ibig sa
iyo ay pinatatauad co naman. Siya ay palapitin mo sa aquin, at hagcan
ang aquing man~ga sugat. Tuman~gis at lumuluhang lumapit naman itong
macasalanang tauo, hinagcang pinag isa-isa ang man~ga sugat nang Niño,
at hangang hinahagcan, ay gumagaling na lahat. Nang matapos nang
mahagcan, ay niyacap naman siya ni Jesús, nang maguing tandá nang
capatauaran. Dito na minulan ang pag babagong loob nitong naglilo sa
asaua, at hangang sa matapos ang caniyang buhay, naninta,t, naglingcod
cay Guinoong Santa María, na caniyang pinag cautan~gan nang gayong
daquilang aua.
Sa salitang ito, Feliza, han~goin mo ang cahatolang ucol sa iyo,t, cay
Amadeo. In~gatang cayo nang Dios.--ISANG SACERDOTE.