_Si Urbana cay Feliza_.--MANILA....
FELIZA: Napatid ang hulí cong sulat sa pagsasaysay nang tapát na
caasalan, na sucat sundin sa loob nang simbahan: n~gayo,i, ipatutuloy
co. Marami ang naquiquita sa man~ga babayeng nagsisipasoc sa simbahan,
na lumalacad na di nagdarahan, nagpapacagaslao-gaslao, at cun mariquit
ang cagayacan, ay nagpapalin~gaplin~gap, na anaqui tinitin~gnan cun
may nararahuyo sa caniya. Marami ang namamanyo nang nan~gan~ganinag,
nacabin~git lamang sa ulo at ang modang ito,i, dala hangang sa
paquiquinabang at pagcocompisál. ¡Oh Feliza! ¿napasaan caya ang galang
sa lugar Santo? ¿napasaan caya ang canilang cahinhinán? Diyata,i,
lilimutin na nang man~ga babayeng cristiano yaong utos sa canila ni S.
Pablo, na pinapagtataquip nang muc-ha sa loob nang simbahan,
pacundan~gan sa man~ga Angeles?[3] ¿Diyata,i, hangang sa
confesionario,i, dadalhin ang capan~gahasang di nagpipitagang itanyág
ang muc-há sa Sacerdote? may naquiquita namang naquiquipagtauánan sa
capoua babaye; ó uupó caya at maquiquipagn~gitian sa lalaquing
nanasoc, ano pa n~ga,t, sampo nang bahay nang Dios ay guinagauang
lugar nang pagcacasala.
Itong man~ga biling huli na ucol sa lalaque, ay ipahayag mo cay
Honesto, na bunsó tang capatid. Pagbilinan mo, na pagpasoc sa
simbahan, ay houag maquipagumpucan sa capoua bata, nang houag
mabighani sa pagtatauanan at pagbibiroan. Maniniclohód nang boong
galang sa harapán nang Dios, magdarasál nang rosario, at houag tularan
ang naquiquita sa iba, sa matanda ma,t, sa bata na nacatin~gala,
nacabucá ang bibig na parang isang han~gal, na napahuhula. Houag
bobonotin ang paa sa chapin, sapagca,t, isang casalaulaan. At sa iyo,
Feliza, ang hulí cong bilin, ay houag mong bobonotin sa simbahan at
saan man ang paa sa chinelas, at pagpilitan mong matacpán nang saya,
sapagca,t, ga nacamumuhí sa malinis na matá ang ipaquita. Ipahayag mo
cay ama,t, cay ina ang boong cagalan~gan co: Adios, Feliza, hangang sa
isang sulat.--URBANA.