tegen vyf, ’t welk D. Faustus dogte ongelyk te wezen waer over hy
hun al-te-samen het gezigt kwam te verblinden, zoo datze malkanderen
niet meer konde zien, waer over datze malkanderen toornig, en verblind
wezende, onder elkanderen sloegen, waerom alle toezienders wel moesten
lagchen. En men moest-ze al-te-samen elk naer hun huys leyden, en zoo
haest elk in zyn huys kwam zoo wierden zy wederom ziende.
_Een avantuere met eenen dronken Boer._
Doctor Faustus drinkende in een huys daer zeer veel boeren zaeten en
dronken, en zoo veel wyn in ’t lyf hadden, dat zy anders niet deden
dan zingen en springen en malkanderen niet verstaen konden, D. Faustus
zeyde tot den genen die hem gebeden had, slaet gaede, ik zal hem wel
haest den mond gestopt hebben, en al dit getier verkeeren. En alzoo
nu de boeren hoe langer hoe meer al grooter geschreeuw maekten, zoo
betooverde hy de zelve, dat alle de boeren op het alderwydste met den
mond bleeven open staen, zonder den zelven te konnen toedoen, zoo dat
het geheel stille wierd, en den eenen boer op den anderen bleef zien,
zonder te weten wat hun-lieden geschied was. En zy begonden d’eene
voor en d’andere naer te scheyden. Maer zoo haest als zy buyten huyze
waeren, zoo had elk zyne spraeke wederom, waer over datze ook wel blyde
waeren en elk naer zyn huys toeliep.
_Hoe D. Faustus verkoopt vyf Verkens voor zes guldens ider._
Doctor Faustus maekt hem te hebben vyf gemeste verkens, de welke hy
verkogt voor zes guldens ider. Doch op besprek, dat den genen die de
zelve kogt, door geen water zoude dryven. D. Faustus trok wederom
nae huys, en alzoo nu die voorzeyde verkens hun in ’t slyk gewenteld
hadden, zoo dreefze den verkens-dryver in een water alwaer zy straks
verdweenen, en in vyf stroy banden veranderden, waer over den kooper
de schaede lyden moest, want hy konde niet bedenken, hoe dat al zulks
mogte geschied zyn, of wie dat hem die verkens verkogt had.
_Wat D. Faustus voor een avantuere aen de vorsten van Anhalts-Hof
bedreven heeft._
Doctor Faustus kwam eens in ’t hof van den vorst van Anhalt in january,
den welken hem alle gunste bewees. Hy merkte, aen de tafel zittende,
dat de vorstinne bevrugt was. En als men nu de tafel opnam en het
banket opdiende, zoo zeyde D. Faustus tot de hertoginne: Genadige
vrouwe, ik heb altyd gehoort dat de bevrugte vrouwen vremde lusten
krygen? ik bidde U-L. en wilt my niet verzwygen, waer toe dat gy zoude
mogen lust hebben? waer op zy hem antwoorde: heer Doctor, ik zal u
voorwaer niet verzwygen, te weten: zoo het in den voorwinter waere,
zoo zoude ik wenschen dat ik mynen buyk vol druyven en ander fruyt
eten mogt? waer op Faustus zeyde: ik wil U-L. wel ligtelyk daer in
voldoen, en ik wil maeken dat U-L. in een half ure daer van zoo veel
zal hebben, als gy zoud konnen wenschen.
Met dit zoo nam hy twee zilvere schotels, de welke hy uyt de venster
zette. En als ’t nu tyd was, zoo greep hy die in de hand, en nam de
schotelen wederom tot hem, de eene was eene schotel met witte en blauwe
druyven, de andere was eene vremde soorte van appelen en peiren, die
hy de vorstinne voorzette, en zeyde: U-L. zal haer niet schroomen daer
van te eten, want zy komen uyt vremde landen, alwaer nu den zomer te
eyndigen komt. En de vorstinne at van die fruyten met grooten lust en
met grooter verwonderinge. Den vorst konde niet laeten te vraegen, hoe
dat zulks zyn kon? waer op Faustus antwoorde: Genadigen heer, U-L. zal
weten, dat het jaer in twee cirkels der weireld verdeyld is, want als
’t hier winter is, zoo is het op een ander plaetse zomer, mids den
Hemel rond is en de zonne nu ten alderhoogsten geklomen is, waer over
wy nu korte dagen en den winter alhier hebben: maer in ’t oosten en in
’t westen, gelyk in Zaba, alwaer zy nu den zomer hebben, en tweemael
vrugten op een jaer. Ook zoo is ’t by ons nagt, als ’t aldaer dag
is, want de zonne is alsdan onder de aerde gegaen gelyk by voorbeeld:
de zee loopt hooger als de weireld staet, en wanneer de zelve den
alderhoogsten niet gehoorzaem waere, zoo zoude de zee de weireld in
eenen oogenblik verderven. Op dusdanigen voet, genadige heeren, heb ik
mynen geest daer henen gezonden, den welken eenen snellen vliegenden
geest is, en hem in eenen oogenblik in al zulke gedaente veranderen kan
gelyk hy wilt, die heeft ons alhier de druyven en het fruyt gebragt.
Den hertog hoorde deze dingen met verwondering aen.
_Van een ander avantuere, die D. Faustus dezen Hertog te gevalle gedaen
heeft, toen hy een heerlyk kasteel op eene hoogte getimmert heeft._
Aleer D. Faustus zyn afscheyd nam, zoo bad hy den hertog, dat hy
toch eens zoude willen met hem voor de poorte gaen, alwaer hy hem
een kasteel zoude laeten zien, ’t welk hy dezen nagt op zyn gebied
gebouwt had, waer over hem den vorst zeer verwonderde, en ging met D.
Faustus en de hertoginne daer naer toe, en meer andere vrouw-luyden
en jonkers. Als zy buyten de poorte kwamen, zoo zagen zy op eenen
berg die men noemt den Rom-budel een zeer schoon gebouwd kasteel, dat
D. Faustus aldaer getoovert had. Waerom hy den vorst en de vorstinne
bad, dat zy hun straks daer henen zouden laeten voeren, om met
hem aldaer te ontbyten, ’t welk hem den vorst niet weygerde. Dit
kasteel was door tooverye alzoo geformeerd, dat het met eenen diepen
water-gragt omringeld was, waer in alderleye visschen te zien waeren,
en menigerleye water-vogels, als zwaenen, rygers en diergelyke, het
welk al te samen zeer lustig om aen te zien was.
In deze voorzeyde water-gragten stonden vyf wel-gebouwde torens en twee
poorten, ook eenen grooten hof, waer in alderleye gedierte getoovert
was, ’t welk in Duydsland niet al te wel bekend was, gelyk als simmen,
beiren, buffels en andere vremde gedierten. Maer daer waeren ook eenige
dieren by, die by ons zeer wel bekend zyn, gelyk als: verkens, herten
en alderleye gevogelte. Als zy nu al te samen deze dingen gezien
hadden, zoo zette hy zyne gasten aen de tafel, alwaer hy die op eene
koninglyker wyze tracteerde, met alderleye eten en drinken, en hy zette
elke reyze negen geregten op, ’t welk zynen dienaer Wagenaer dede,
die deze geregten van zynen geest ontfing. En deze voorzeyde geregten
waeren van alderleye gedierten, van tamme en van wilde gedierten gekokt
en gebakken, ook alderleye spyze van visschen, gelyk paling, barbeels,
snoeken, schelvis, cabeliau, salm, mosselen enz. Van alderleye
gevogelte en was’er ook geen gebrek, zoo gezoden als gebraeden en op ’t
alderheerlykste bereyd.
Voords was’er ook aen geenen wyn gebrek, als rhynschen, franschen,
spaenschen, kanari, malvesce, en meer andere vremde wynen, zoo dat’er
wel 100 kannen in de kamer stonden. Deze heerlyke maeltyd nam den
hertog alzoo in grooten dank aen, en hy vertrok naer de zelve wederom
nae huys, en zy-lieden dogten niet dat zy ied geeten of gedronken
hadden. En als zy nu wederom op ’t hof waeren, ging op het voorzeyde
kasteel ’t geschut af en het stont straks in vuer en vlamme, waer door
het voor hunne oogen kwam te verdwynen. Daer naer kwam D. Faustus
wederom by den vorst, die hem toen met eenige honderd daelders
beschonk, en hem liet vertrekken.
_Hoe D. Faustus met eenige van zyne goede Gezellen in den kelder
geraekte van den Bisschop van Saltzburg._
Als D. Faustus zyn afscheyd genomen had, en tot Wurtenberg gekomen was
en den Vasten-avond aenkwam, zoo was hy den Bacchus geworden. Hy nam
tot hem zommige studenten. En naer dat D. Faustus wel eten gegeven
had, en zy geirn den Bacchus volkomendlyk gespeeld zoude hebben, zoo
verbeelde hun D. Faustus, dat zy met hem in eenen kelder zouden gaen,
om aldaer den eerlyken drank te haelen, die hy U-L. zoude schinken,
waer toe zy hun ligtelyk lieten raeden, waer op Faustus in zynen hof
eene leeder nam, en op elke spurte eenen van de voorzeyde studenten
zette, met de welke hy aldus voordvoer, en zy nog den zelven nagt in
den kelder van den Bisschop van Saltzburg kwamen, alwaer zy alderleyen
wyn proefden, gelyk dezen Bisschop een schoon wyn-land heeft. En als
zy nu al-te-samen vroyëlyk in den kelder waeren, en D. Faustus een key
en een vuer-stael met hem genomen had, op datze alle die vatten wel
bezien zouden, zoo kwam’er in, den Bisschops keldermeester, die hun
voor dieven, als in den kelder gebroken wezende, beriep, dit verdroot
D. Faustus, en hy vermaende zyne gezellen tot een vertrek, en hy nam
den keldermeester by het hair, en voerde hem alzoo met hem. En als zy
nu ontrent eenen hoogen dunnen boom kwamen, zoo zette hy hem, die zeer
verschrikt was, daer op, en D. Faustus kwam alzoo met zyne gezellen
wederom t’huys, alwaer zy voor eerst het Valete met den wyn hielden,
die D. Faustus met flesschen mé gebragt had, uyt den Bisschops kelder.
Maer als den keldermeester, die hem den gandschen nagt op den boom had
moeten houden, en schier bevrozen was, zag dat het dag was, en den
dunnen boom zoo hoog, dat het niet mogelyk was, daer af te komen,
mids dat’er geene takken waeren om hem aen vast te houden, zoo riep hy
eenige boeren tot hem (die daer voorby gingen) die hy verhaelde wat
hem gebeurd was, en daer by ook bad dat zy hem daer af helpen zouden.
De boeren zeer verwonderd wezende, gaven zy zulks tot Saltzburg in ’t
hof te kennen, verstaen wezende, is daer een groot geloop geweest, en
men heeft den keldermeester met hooge latten en met koorden moeten
afhelpen. En den keldermeester konde noyt weten, wie zy geweest waeren,
die hy in den kelder gevonden had, nog ook den genen die hem op den
boom gevoerd had.
_Van den tweeden Vasten-Avond, welken daer was des Dynsdag._
Deze zeven studenten, waer onder vier Magistri waeren, hielden hunnen
vasten-avond ten huyze van D. Faustus, want Faustus hield groote
vriendschap met hun. Als zy nu des avonds met hoenderen, met visch en
met gebraed soberlyk genoeg onthaeld waeren, zoo vertrooste Faustus
deze gasten, op deze maniere, en sprak: Lieve Heeren, gy hebt alhier
gezien myn sober tractement, het zelve zulde alzoo voor goed nemen, wy
zullen met den slaepdrank verbeteren, en het is U-L. bekend, hoe dat
nu ter tyd den vasten-avond in alle heeren-hoven, met alle kostelyke
spyze en drank vroyëlyk onderhouden word, waer van ik U-L. ook wil
deelagtig maeken, en dit is de eenige oorzaeke waerom ik U-L. zoo
soberlyk met spyze en drank getracteert hebbe, en gy-lieden kwaelyk den
halven buyk vol gekregen hebt, als namentlyk, dat ik dry flesschen,
waer van de eene vyf, en de andere acht, d’ander vier en vyf stoopen
houdende, in mynen hof gezet hebbe van over twee uren, en mynen
geest bevolen hebbe eenen hongerschen, eenen italiaenschen en eenen
spaenschen wyn daer in te haelen, voords zoo heb ik nog 15 schotelen in
mynen hof gezet, de welke alreede met alderlye spyze voorzien zyn en
ik wederom warm maeken moet. En ik zegge u met waerheyd dat het geene
verblindinge is, of niet en durft denken, dat gy meynt dat dit geen
naturelyk eten is. En als hy nu uytgesproken had, zoo beval hy zynen
dienaer Wagenaer, dat hy een ander tafel gereed maeken zoude, ’t welk
hy dede, en droeg daer naer vyf mael spyze daer op, elke reyze dry
schotels t’eenemael; waer in alderlye venisoen, gezoden en gebraeden
was. Voords bragt hy aldaer alderlyen wyn: italiaenschen, spaenschen,
rhynschen, franschen, enz. En als zy nu al-te-samen vol en dol waeren
en dat’er veel spyze overschoot zoo begonden zy ten lesten te zingen en
te springen, en gingen nae huys als ’t dag was, maer zy wierden nog
des morgens wederom op den regten vasten avond genood.
_Op den Asschen-Woensdag den regten Vasten-Avond._
Op den Asschen-Woensdag, welke aldaer was den regten vasten-avond, zoo
kwamen de voorzeyde studenten wederom ten huyze van D. Faustus, van
wie zy genood waeren, en die U-L. aldaer eene schoone maeltyd gaf,
alwaer zy van gelyken ook zongen en sprongen, en alle vroylykheyd
bedreven. Als nu die hooge glazen en bekers omgingen, zoo komt D.
Faustus met zyn guychel-spel voort, en zy hoorden in de kamer alderlye
snaer-spel, zonder te weten van waer het kwam. Want zoo haest als ’t
een instrument ophield, zoo hoorde men een ander gelyk als een orgel,
een claver-singel, een harpe, eene luyte en in ’t geheel alderlye
spel, dat men konde bedenken. Onder deze gingen ook de glazen om.
Daer naer nam D. Faustus zekere potten, die hy in ’t midden der kamer
zette, welke al te samen begonsten te dansen, en tegen malkanderen
zoo te stooten; datze alles in stukken braken, ’t welk een zeer groot
gelach over tafel maekte. Daer naer begonst hy wederom wat anders en
hy zette een instrument op de tafel, na dit zoo kwam daer een oude
simme, welke daer op vele schoone dansen speelde. En alzoo hy nu
deze korts-wyle vervolgde tot in den diepen nagt toe, zoo bad hy die
voorzeyde studenten, datze by hem zouden blyven en het avond-mael met
hem doen, bestaende in vogelen, en daer naer zouden zy met hem in de
momerye gaen, waer toe zy hun ligtelyk lieten bewilligen. Toen nam D.
Faustus eenen stok, die hy te vensteren uytstak en terstond kwamen
daer alderlye vogelen opzitten, en al die op de strangen zaeten,
moesten daer op blyven. En als hy nu een goed deel vogels gevangen had,
zoo hielpen hem de studenten die den hals afvringen, en het waeren
niet dan leeuwerken, lysters en diergelyke. En als zy nu wederom wel
gedronken hadden, zoo zyn zy met malkanderen in de momerye gegaen. D.
Faustus belaste U-L., datze elk een wit hemde zouden aentrekken, ’t
welk zy alzoo deden. Als de studenten malkanderen bezagen, dogte een
igelyk dat zy geen hoofd en hadden, en gingen aldus in zommige huyzen
waer door dat de lieden al verschrikt waeren. Als nu de heeren, by de
welke zy gekomen waeren, ter tafel gezeten waeren, zoo hadden zy al te
samen hunne naturelyke gedaente wederom, waer door zy terstond bekend
wierden. Straks daer naer veranderden zy hun wederom, en zy hadden
naturelyke ezels-hoofden met hoorens. Dit geraes duerde aldus tot in
den middernagt, en daer naer ging een igelyk nae huys toe, en daer
mede was het eene voleyndinge van hunnen Vasten-avond.
_Van den vierden Vasten-avond des Donderdags._
Den laesten Vasten-avond was op den donderdag, op den welken het
zeer gesneeuwd had, en D. Faustus was van de voorzeyde studenten te
gast gevraegd, die hem zeer staetelyk tracteerden. Aldaer begon hy
wederom zyn spel te speelen, en tooverde 3 simmen in de kamer, die zoo
wonderlyke poetsen bedreven, dat het al te wonderlyk was om aen te
zien: want zy sprongen op malkanderen, gelyk zy gewoon zyn van doen.
Zy namen malkanderen by de pooten en dansten rond de tafel, en daer
naer te venster uyt en verdwenen. Zy zetteden Faustus eenen gebraeden
kalfs-kop voor, en als eenen van de studenten daer van meynde te
snyden, begonst den kalfs-kop menschelyker wyze te schreyen: _Moribo
helsio_: ô wee! wat snyde my veel? Waer over zy zeer verschrikten, en
daer naer zeer lagchende, zoo datze alzoo met vroylykheyd den kalfs-kop
verteirden. En D. Faustus ging tydelyk nae huys op besprek van terug te
komen.
Daer naer bekwaem hy door tooverye een slede die aen eene draek
gelykende was. D. Faustus zat op het hoofd en de studenten in ’t midden
der slede. Op den steirt zaten vier getooverde simmen, die daer
alderlye poetsen bedreven, die lustig waeren om aen te zien, waer van
d’eene op de schalmye blaesde; de slede liep van zelfs voord, waer zy
die begeirde te hebben, en dit duerde alzoo tot in den middernagt, en
dat met al zulk gerugt, dat den eenen den anderen niet konde hooren, en
het dogt die studenten dat zy door de logt gevoert hadden geweest.
_Op den Zondag daer naer, van de betooverde Helena._
Die voorzeyde studenten kwamen des Zondags avonds daer naer ten huyze
van D. Faustus om met hem te eten; maer zy bragten hunne spyzen en
drank mede; en waeren zeer vroylyk. Als nu den wyn begonst in het hoofd
te komen, wierd’er over tafel van schoone vrouwen gesproken, waer onder
eenen was die geene vrouwe op de weireld liever zoude zien, dan de
schoone Helena uyt Griekenland, waer door die schoone stad van Troyen
ten gronde gegaen was. Zy moest ook schoon geweest zyn, terwyl zy
haeren man ontnomen was, en daer uyt alle deze beroerten veroorzaekten.
D. Faustus sprak: Mids gylieden al-te-samen zoo begeirig zyt de
gedaente der koninginne Helena, Menelaïs huysvrouw te zien, welke de
schoonste in Greciën is geweest, zoo wil ik u de zelve voorstellen, op
dat gy dan persoonelyk haeren geest, forme en gedaente, even gelyk
zy in haer leven geweest is, zien mogt, gelyk ik ook Karel vyfden zyn
begeiren, met vertoog van de gedaente en forme van keyzer Alexander
magni en zyne huysvrouw volbragt hebbe. Daer op zoo verbiede Faustus,
dat’er niemand spreken zoude, nog van de tafel zoude opstaen, nog ook
de zelve tragten te ontfangen, daer mede ging hy ter kamer uyt. Als
hy nu wederom kwam, zoo volgde hem de koninginne Helena straks naer,
die zoo wonderlyk schoon was, dat de studenten niet wisten, of zy by
hun zelven waeren of niet. Deze voorzeyde Helena verscheen in een
zwart purper kleed, zy was met den hangenden haire, ’t welk gelyk een
blinkende goud was, zy had bruyne oogen, een zeer lieffelyk aenzigt,
een rond hoofd en haere lippen waeren zoo rood als bloed, met een kleyn
mondeken, eenen hals gelyk eene witte zwaene, roode bloozende kaeken
en zy was lang en frisch van persoone. Immers daer was niet dat haer
ontbrak; zy zag rondom over de geheele kamer met een zeer lodelyk
gezigt, waer door deze studenten, tot haer liefde ontstaeken. Maer
alzoo zy de zelve voor eenen geest agteden zoo verging al zulke liefde
van U-L. zeer ligtelyk, en Helena ging alzoo met Faustus wederom ter
kamer uyt.
Als nu de studenten die al t’samen gezien hadden, zoo baden zy D.
Faustus, dat hy zoo veel zoude willen doen, en hun de zelve nog eens
voorstellen, op dat zy eenen schilder mogten mede brengen om haer te
laeten afschilderen; maer D. Faustus heeft hun zulks geweygert, en
zeyde, dat hy haeren geest niet t’allen tyde konde verwekken, maer
hy wilde hun-lieden daer van een conterfytsel doen maeken, gelyk ook
zulks geschiede, en den schilder maekte daer af verscheyde patroonen,
de welke hy herwaerds en derwaerds weg schikte, want het was een
uytnemende schoon conterfytsel van eene vrouw. Maer wie dat D. Faustus
het zelve conterfytsel eerst had laeten schilderen, heeft men noyt
geweten. En als de studenten te bed gegaen waeren, zoo konden zy niet
slaepen, om dat zy haere gedaente uyt hunnen zin niet stellen konden.
Waer uyt men merken kan, dat den duyvel menigmael de menschen tot
liefde verwekt, waer door zy tot alle geylheyd geraeken, en daer niet
ligtelyk uyt te trekken zyn.
_Van eene perte die D. Faustus dede aen eenen Boer, doende de vier
Raders uyt zynen Wagen in de locht springen._
Doctor Faustus was tot Bruynswyk ten huyze van eenen Marechal, die toen
ter tyd in de teirende ziekte lag, by hem geroepen, om hem te helpen.
Nu had Faustus dit gebruyk, dat hy zelden voer, maer ging altyd te
voet waer henen hy zoude mogen geroepen zyn. Als hy nu naby de stad
was, en die voor hem zag, zoo ontmoete hem eenen boer, met vier peirden
en eenen ydelen wagen. Faustus sprak dezen boer vriendelyk aen, op
dat hy hem zoude willen laeten opzitten tot voor die stad, ’t welk hy
hem weygerde, en zeyde: dat hy zonder dat genoeg in ’t wederkeeren te
voeren zoude hebben. Nu was D. Faustus in deze begeirte niet haestig,
maer wilde den boer beproeven en zeyde tot hem; Gy plompen ezel, om
dat gy my deze onbeleefdheyd bewezen hebt, gelyk ik wel denke dat gy
alle andere daer, en zonder twyffel gedaen hebt, zoo moet ik u dat
betaelen, en gy zult uwe vier raderen by elke poorte eene gaen haelen.
En daer op sprongen de raders in de locht, zoo dat elk rad voor eene
bezondere poorte der stad gevonden wierd, zonder dat imand gemerkt
had hoe zy daer gekomen waeren. Den boers peirden vielen ook neder
ter aerde, al of zy hun niet meer hadden konnen roeren, waer door den
boer verschrikte, en hy liet hem anders niet voorstaen dan dat ’t een
bezondere straffe was van wegen zyn onbeleefdheyd, zoo dat hy Faustus
al weenende, en met gevouwen handen bad, zyne kniën buygende, dat hy
hem dit wilde vergeven, en bekende, dat hy al zulke straffe zeer
wel verdient had, D. Faustus dan medelyden met hem hebbende, zeyde:
dat hy zoude toezien, dat hy zulks niet meer doen zoude mits’er geen
schaedelyker dingen was dan onbeleéfdheyd, en hy zeyde hem nog dat hy
aerde opnemen zoude, en die werpen op de peirden, waer door zy zouden
opstaen, en gezond worden, het welk alzoo geschiede. Daer naer zeyde
hy hem nog: Uwe onbeleefdheyd mag niet t’eenemael ongestraft wezen,
maer gy moet met gelyker maete betaeld worden, mids het u dogte eene
groote moeyte te wezen, dat gy eenen goeden man op uwen ledigen wagen
zoude hebben laeten zitten, daerom zult gy uwe vier raders gaen zoeken
by vier poorten der stad, alwaer dat gy die vinden zult. Den boer ging
daer henen, en hy vondze aldaer gelyk hem D. Faustus gezeyd had, en
brogt die met grooten aerbeyd daer den wagen was. Aldus loonde die
onbeleefdheyd haeren meester.
_Hoe D. Faustus schenkt de Studenten tot Leipsig een vat wyn._
Zommige studenten uyt Hongariën, Polen en Oostenryk, die met D. Faustus
tot Wurtenberg gesproken hadde, badden hem om in de Misse, tot Leipsig
met hem te gaen en alles nae te zien, en ook wat kooplieden aldaer
te zamen komen, gelyk zy ook aldaer moesten wezen om eenig geld te
ontfangen. D. Faustus dede hun gezelschap. Als zy nu tot Leipsig
herwaerds en derwaerds gingen wandelen, om de Universiteyt en de
stad te bezien, zoo kwamen zy voorby eenen wyn-kelder gegaen, in den
welken zommige arbeyders bezig waeren om een vat wyn uyt den kelder
te brengen, maer zy konden die niet uytkrygen. D. Faustus dit ziende,
sprak hoe staet gy alzoo er suffeld, daer gy-lieden nogtans zoo vele
zyt? eenen man alleen behoorde zulks te doen, wanneer hy hem daer naer
wist te schikken? de arbeyders dit hoorende wierden gram, en gaven hem
veel spytige woorden, mids zy hem niet kende. Maed alzoo den koopman
vernam, wat de oore zaeke hunner twist was, zoo zeyde hy tot Faustus
en tot zyne gezellen: Wel aen indien’er imand onder U-L. is, die dit
vat wyn alleen kan uytkrygen, zoo zal hem ’t zelve geschonken wezen;
D. Faustus was haest gereed, en hy trad straks in den kelder, zettende
hem boven op het vat, gelyk Bacchus op de ton, en reed daer mede den
kelder uyt, waer over hem elk verwonderde. Den koopman verschrikt daer
in, want hy dogte niet dat zulk doendelyk was, nogtans moeste hy zyn
belofte houden, en Faustus het vat wyn laeten volgen, die het zelve aen
zyne gezellen ten besten gaf: en zy noodigden nog meer andere goede
vrienden daer toe zoo dat zy zommige dagen genoeg te slampampen hadden.
_Hoe D. Faustus tot Erfurt den Homerus gelezen en de Grieksche Helden
zyne toehoorders gewezen en voorgesteld heeft._
Doctor Faustus heeft hem ook zommige jaeren tot Erfurt opgehouden,
in de hooge Schole gelezen, en veel avanturen aldaer aengeregt,
gelyk’er nog vele persoonen geweest zyn, die hem aldaer gekend en
veel avanturen van hem gezien hebben, en die ook met hem geëten en
gedronken hebben. Als hy nu zyne toehoorders eens den Griekschen
Princelyken Poëet Homerus voorgelezen had, die onder andere historien
ook den thienjaerigen kryg van Troyen (die van wegen de schoone Helena,
onder de Grieksche Princen veroorzaekt was) is beschryvende, in welke
historien alle deze krygs-helden als: Menelaïs, Achilles, Hictoris,
Pryamis, Alexander, Ulysses, Ajacis, Agamemnonis en meer andere geagt
word.