De numis Rubastinorum in genere meminere Magnan _miscell. num._ tom.

III pag. 6 ubi dicuntur _Rubastinorum seu Rubustinorum Apuliae nummi

parvi graeci antiquissimi ex aere_, Sestinius _lettere prime_ tom. II

p. III qui extare eos testatur in museo Ainslieano, Eckhelius _doctr_.

tom. I qui RRR dicit, Sestinius _class. gen_. prioris edit, ubi AR. et

AE. extare indicat cum inscriptionibus ΡΥ, ΡΥΒΑΣΤΕΙΝΩΝ, et magistratu

simplice (sic enim τό ΣΙ interpretatur) et RR ait. Musei Hedervariani

descriptor tom. I pag. 26 numos indicat AE. RRR (non describit tamen

nisi argenteos). Scriptor _catalogi populor. urb. et regum quorum numi

in museo regio off. monet. mediolanensis asservantur_ pag. 8 tres AE.

ibi extare testatur. Sestinius in altera edit. _classium gener_. pag.

15 numos autonomos dicit cum epigr. ΡΥ, ΡΥΒΑ, ΡΥΨ, ΡΥΒΑΣΤΕΙΝΩΝ AR.

et AE. RR iterumque subdit: _Magistratus simplex_. Henninio _manuel

de numism._ tom. II pag. 81 dicuntur autonomi Rubastinorum Argentei

et Aenei sextum raritatis gradum obtinere. Sestinius _descrizione

di alcune medaglie del museo Fontana_ memorat tres in eo extantes

Rubastinorum. Arnethus denique decem aeneos extare ait in museo,

caesareo Vindobonensi (_synops. numor. graecor._ etc. pag. 6). Nobis

numi Rubastinorum et Silyinorum rarissimis, ceteri raris accensendi

videntur. Eorum seriem pene absolutam, omniumque ditissimam vidimus

apud clar. Iatta, e qua eos solos numos citavimus in catalogo nostro,

qui ab editis variantes sunt visi.

FRANCISCI M. AVELLINII

AD

CL. VIRVM IOANNEM IATTA

DE ARGENTEO ANECDOTO RVBASTINORVM NVMO

EPISTOLA

[Illustrazione]

FRANCISCVS M. AVELLINIVS CLARISSIMO VIRO IOANNI IATTA

S. P. D.

Gratulor tibi, clarissime vir, Rubis tuis vel potius nostris, scientiae

veterum numariae, mihi denique ipse de quantivis pretii ἀνεκδότῳ

Rubastinorum argenteo numulo, quem modo in ipsa patria tua comparatum,

redux inde Neapolim attulisti[278]. Vt ad praeclari hujus κειμηλίον

explicationem quaedam adnotarem, quae mantissae loco catalogo meo

numorum rubastinorum subtexi possent, jure tuo imperasti: neque ea in

re, uti nec in ceteris omnibus, tuae de me expectationi deesse volui.

Itaque pauca haec accipito, quibus, si libeat, nec meliora reperias,

utaris.

Caput in antica juvenile radiatum adversum Soli tribuendum nemo,

opinor, diffitebitur: quo tamen typo nunquam alias in numis suis

Rubastinos usos hucusque noveramus. Sed (quod plane animadversione

dignum) ipsissimo hoc Solis adverso capite numos quosdam Alexandri

Neoptolemi Epirotarum regis, Tarentinorum, et Metapontinorum in antica

ornatos novimus, omnes parvi moduli, uti et hic noster est. Alexandri

et Tarentinorum, quos memoravi, numi fulmen in aversa parte exhibent

cum epigraphe in prioribus, qui aurei sunt, vel argentei, ΑΑΕΞ, vel

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΝΕΟΠΤΟ[279], in aliis, qui aurei tantum sunt, ΤΑΡΑΝΤΙΝΩΝ,

vel ΤΑΡΑΝ.ΑΠΟΛ[280]. Metapontini vero aerei frumenti grana et caduceum

in postica habent cum epigraphe ΜΕ[281].

Iam qui similes hos inter se, cognatosque urbium vicinarum, regisque,

qui apud eas diu est commoratus, numos comparaverit, facile concedet

non casu quodam, sed consulto potius, probabilique de caussa ad illam

typorum communionem esse deventum: quae caussa nunc restat indaganda.

Et primum, quod ad eos spectat numos, qui et in anticae et in posticae

typis plane similes, epigraphe tantum differunt, modo Alexandri

Neoptolemi filii, atque Epirotarum regis, modo Tarentinorum nomen

exhibentes, manifesta res esse videtur, cusos eos quo tempore Alexander

ille, a Tarentinis accitus, in Italiam venit, contra Bruttios,

Lucanosque pugnaturus[282]: qua occasione ut foedus atque amicitia

Alexandrum inter et Tarentinos indicaretur, communio illa typorum est

inducta[283]. Quos omnes, ut id quoque ὡς ἐν παρόδῳ moneam, radiatum

nempe caput, et fulmen, ad unum eumdemque Solem, vel Apollinem,

refero. Nam, ut de radiato capite taceam, fulmen Soli quoque convenire

probant, non minus quae Macrobius habet de Heliopolitano deo, quem

_eumdem Iovem Solemque esse_ affirmat, fingique ait _specie imberbi_,

leva fulmen tenentem[284]; sed et Vibiae, Fontejaeque gentis numi, in

quibus vel Iovem Axurem radiato capite[285], vel Apollinem Vejovem

cum fulmine[286] agnoscimus. Plura de ea re alibi notavi quum regii

musei gemmam illustrarem, in qua imberbis quoque Apollo exhibetur

fulmen manu tenens: quae commentatio, etsi jam typis tradita, nondum

tamen e typothetarum carceribus, dicam, an antris, in dias luminis

auras est producta. Et ad rem facit, quod in numis Tarentinorum quoque

ΑΠΟΛ magistratus nomen prope fulmen adscribatur, quod quocumque modo

expleas (Apollodotum, Apollonium, Apollodorum etc.) semper ab Apolline

(Sole) derivatum se ostendit; itaque ad Solis et caput et fulmen

manifesto adludit, exemplo in Tarentinorum, aliarumque urbium numis,

non infrequente. Quare numi hi ceteris antiquitatis monumentis sunt

adjungendi, in quibus Soli fulmen tribuitur, quod symbolum et Victoriae

Tarentinos tribuisse, ex aliis eorum numis docemur[287].

Possem et eam, quam proposui, sententiam, de Alexandri Epirotae et

Tarentinorum numorum inter se similitudine, etiam iis confirmare

exemplis, quae e Pyrrhi, Alexandri ipsius in Epiri regno successoris,

et plurium Italiae vel Siciliae urbium, in quibus haud multo post

Alexandri mortem commoratus est, numis deducuntur. Sed prudens haec

praetereo, ne longius haec epistola discurrat, quam propositum meum

postulare videatur.

Venio nunc ad rubastinum tuum numum ἀνέκδοτον, cum eodem Solis capite

in antica, variante tantum postica. Hunc etiam ajo ad Alexandri

Tarentinorumque cum Rubastinis amicitiam et foedus esse referendum.

Quum enim Solis caput proprius non fuerit Rubastinorum numorum typus,

neque, hoc excepto, in aliis inveniatur, restat ut illum e vicinae

alicujus urbis numis expresserint: haec vero, praeter Tarentum, alia

non succurrit. Itaque quovis posito pignore contendo, quo tempore

Alexander suos cum Solis capite adverso numos Tarenti, ut videtur, et

ipsi Tarentini similes cum suo nomine signaverunt; eodem ad amicitiam

cum Alexandro et Tarentinis indicandam Rubastinorum numum Solis quoque

capite ornatum esse percussum. Et sane perbelle cum his consentit

historia. Ait Iustinus: _igitur cum_ (Alexander) _in Italiam venisset,

primum illi bellum cum Apulis fuit: quorum cognito urbis fato, brevi

post tempore pacem et amicitiam cum rege eorum fecit._ Quis dubitet in

prima hac adversus Apulos expeditione Alexandrum vel Rubastinis amicis

usum, vel saltem post initam cum eo pacem, quem regem Apulorum nominat

Iustinus, cum iis quoque in amicitiam venisse? Quae res opportune a

Rubastinis, illato in eorum numos Solis capite, quo utebatur Alexander

ipse, est celebrata. Eo vero typo, ut hoc quoque addamus, Alexander

ipse designatur, qui, uti oriens Sol (ab ortu enim in Italiam venerat)

videbatur tunc Italiotis adfulgere, eos a barbarorum servitute

vindicaturus.

Eamdem vero, quam Rubastinus tuus, explicationem recipiunt et, quos

memoravi, parvi aenei Metapontinorum numi cum eodem Solis capite

in antica. De his haec addit Eckhelius, postquam Alexandri numum

describit: _in museo caesareo est aeneus cum simillimo Solis capite

cusus a Metapontinis Lucaniae, qua in regione Alexander stolido suo

cum ejus tractus barbaris bello intentus diu versatus, ex qua ibi

commoratione forte typi in utrorumque numis communis caussa petenda._

Quam vellem meminisset tum vir summus Iustini diserte de Alexandro

dicentis: _gessit et cum Bruttiis Lucanisque bellum: tum et cum

Metapontinis, et cum Pediculis, et Romanis foedus amicitiamque fecit_.

Quapropter receptae a Metapontinis in numis suis Solis (Alexandri)

imaginis caussa non ejus in eorum regione commoratio, sed magis foedus

atque amicitia fuit, plane ut Rubastinis. Adde quod usque ad belli

exitum Epirotas Metaponti moratos probat Livius, quum narrat mortui

Alexandri ossa a barbaris. _Metapontum ad hostes_ (Epirotas nempe)

_remissa_[288].

Certus inde jam colligi posse videtur numorum, de quibus locuti sumus,

Alexandri, Tarentinorum, Rubaslinorum, Metapontinorumque συγχρόνισμος.

Quum vero Alexander nostris in regionibus commoratus sit annis A. C.

CCCXXXIV (urbis conditae 419) ad CCCXXXI (u. c. 422), ut rationes init

Nicolayus[289], intra hos annos concludenda quoque est numorum eorum

origo: neque eam aetatem respuit artis elegantia, qua nitent: immo

plane iis temporibus convenire facile deprehenditur.

Restat nunc ut nonnulla quoque de postica rubastini numi ἀνεκδότου

adnotemus. Exhibet ea praeter sollemnes illas ἀρχαιούσας litteras ΡΥ,

duplicem lunulam, cum globulis nonnullis, et solitarias praeterea

litteras ΔΑ. Imitatos et hac postica esse Rubastinos Tarentinorum

monetam plane constat, quum et in hac lunulae duae decussatim positae

cum globulis quibusdam occurrant: quem typum nuper ad _bimaris_

Tarenti portus sinusque indicandos trahi posse censuit amicissimus

vir cl. Fiorellius[290]. Acutum id quidem, sed ad Rubastinorum numum

explicandum plane inopportunum. Suspicor lunulas potius ad numi

valorem referendas, qui fuisse videtur diobolaris. Nam et in aeneis

Rubastinorum (obolis?) simplex in area lunula signatur. Vide catalogi

nostri n. 6. Et sane Fiorellius ipse idem fere conjecit de pluribus

spicis, de Dioscuris, de duabus tribusve lunulis, et de hordei grano

bifariam diviso in Metaponti numis[291], plaudente cl. Cavedonio[292].

Exstant Heracleae Lucaniae aenei minimae formae numi cum Herculis ad

aram stantis typo: sunt et duplo majores simillimi cum duplice Hercule:

quod cui non mirum videatur, vel joculare fortasse, et cum Plautinis

illis comparandum:

_Iam hoc Herculis est, Veneris fanum quod fuit._

_Ita duo destituit signa hic cum clavis senex_[293].

Si cogites tamen duplum esse numi cum duplice Hercule valorem,

simplicem cum simplice, statim intelliges nullum in re adeo aperta

difficultati locum esse. Haec vero si recto stant talo, globulos

lunulis adjunctos non ad valorem numi, sed ad aliud quid indicandum

pertinere, manifestum videri jure colligas.

Litteras denique ΔA magistratus vel monetarii ἁρχαιούσας esse pro

recepto more asserimus: neque id a Rubastinorum consuetudine abhorret,

qui et in aliis numis (vid. cat. n. 32, 33, 34) alias quoque litteras

ad magistratus vel monetarii nomen indicandum expressere. In earum

tamen numero non esse τὸ ΣΙ (quo Silvium vicina urbs indicatur) jam

alibi diximus, et tu probasti.

Conjecturam vero de litteris hisce ΔA adscribere hoc loco non piget:

quanti ea sit facienda, tu videris. Constat e Livii, aliorumque

testimoniis, et ex ipsis Arpanorum, Salapinorumque numis _Dasii_, vel

potius ΔAΞΟΥ nomen tota Apulia frequens, et ab iis praecipue usurpatum,

qui regia quadam potestate in iis urbibus imperitabant, nobilissimoque

Diomedis genere satos se esse jactabant[294].

Quid ni igitur et de Dazo quodam Rubastino cogitemus? praesertim

quum numulus exstet argenteus cum typo Herculis leonem sternentis,

et epigraphe ΔΑΞΟΥ, quem quum ederem, propter hanc epigraphen Arpis

tribui: typus vero et Rubastinis convenire potest. Adde quod, Iustino

teste, Brundisium quoque Aetoli, qui Arpis commorabantur, ab Apulis

repetebant, quasi a Diomede conditam[295]. Rubos tamen occupasse,

nemo unquam veterum memoriae prodidit; et ipse Iustinus, qui foedus

Alexandri, uti jam diximus, cum _Pediculis_ memorat, videtur hujus

populi δημοκρατίαν agnoscere. Praestat itaque litteras ΔΑ rubastini

numuli, quae et in Tarentinis quibusdam occurrunt, de quovis alio

magistratus nomine interpretari.

Antequam tamen manum, ut ajunt, de tabula, aureum denique, si Diis

placet, Rubastinorum numum repertum tibi nuncio. Editum illum inveni

in opere quod titulo _nouvelle galèrie mythologique_ praeteritis annis

edere aggressus est cl. atque amicissimus collega Carolus Lenormantius

tab. XIX fig. 9. Typorum et epigraphes ratione plane hic numus convenit

cum n. cat. mei 25 tab. II fig. 4, 5, Silvinorum Rubastinorumque

nominibus ornato. Aureum vero esse diserte in tabula Lenormantiana

affirmatur. Quod si verum, jam Rubastinos tuos, adjuncto Silvinorum

nomine, aurea quoque usos moneta, in compertis habemus. Sed, ut rem

ingenue dicam, molesta nascitur suspicio, scalptoris forte incuria

in ea tabula scriptum fuisse OR pro eo, quod scribere debebat, AR.

Quod dubium ex ipso cl. auctoris textu diluere non potui, quum operis

multis ab annis interrupti textus ad eam usque tabulam explicandam

non pervenerit. Quare rogatum publice volumus cl. Lenormantium, ut

hanc nobis sollicitudinem abstergat, aureique hujus, si vere exstat,

Rubastinorum Silvinorumque numi fidem, atque αὐθεντίαν gravissimo

suo testimonio det probatam, et quo ille in thesauro asservetur,

benignissime doceat.

Numi cat. n. 30 et seq. anticae caput, uti et similium Tarenti,

Heracleae, Caelii, Palladi tribuendum ea de caussa opinatus est

cl. Fiorellius (_osservazioni sopra talune medaglie_ p. 19), quod

ea patrocinio suo Herculem semper foverit. Et sane in vasis quoque

pictis saepissime Herculi cum leone pugnanti adstituitur. Klausenius

vero (_Aeneas und die Penaten_ tom. I pag. 428) Minervam Salentinorum

foederis Deam ait esse praecipuam, ideoque in numis vicinarum urbium

(Vxenti) Herculem in aversa facie cum cornucopiae exhiberi (in

Rubastinis est cornucopiae et spica, v. n. 21 seqq.) ad exprimendam

felicitatem Deorum benevolentia hominum viribus partam, quae deos ipsos

anteverterint. Eam vero fuisse rubastini agri felicitatem, ut populum

ad summas olim divitias, et ad nobilissima quaeque studia capessenda

provexerit, jure tu e praestantissimis ipsis rubastinorum tuorum artium

monumentis probatum dedisti. Idem et Tritonis signum (sic vocat quae

nobis Scylla dicitur) in galea Minervae scalptum ad ejus deae in mare

potestatem refert (ib. pag. 429).

Sed jam sat prata biberunt. Vale, vir clarissime, meque, ut facis, ama.

Scripsi Neapoli V Kalendas septembres A. R. S. MDCCC[=XXXXIIII].

HISTORIA

DEL COMBATTIMENTO

De’ tredici Italiani con altrettanti

Francesi, fatto in Puglia tra

Andria, e Quarati

_E la vittoria ottenuta da gl’Italiani nell’anno

1503 à 13 di Febraro,_

Scritta da Autore di veduta, che v’intervenne

In Napoli per Lazaro Scoriggio. 1633

RISTAMPATA DA GABRIELE PORCELLI

1844.

AL BENIGNO LETTORE.

_Di questo combattimento tra tredici Francesi, et altrettanti Italiani,

e della vittoria ottenuta da gl’Italiani nell’anno 1503 trattano Gio:

Battista Cantalicio Vescovo d’Adri, e Penna nella sua Consalvia,_ de

bis recepta Parthenope, _scritta in verso heroico lib. 2. Francesco

Guicciardini nel lib. 5. dell’Historia d’Italia, Paulo Giovio nel lib.

2. della vita di Consalvo di Cordova Gran Capitano, Mambrin Roseo da

Fabriano nell’aggiunta al compendio dell’Historia del Regno di Napoli

lib. 8. Girolamo Zurita nell’Historia di Ferdinando Re Cattolico nel

5. vol. delle sue opere lib. 5. cap. 12, et altri. Però detti Autori

ne scrivono con molta brevità, e non raccontano tutti i particolari,

che sono riferiti in questo libretto, anzi vi è qualche diversità fra

di loro, et alcuni di essi fanno errore ne’ nomi, e ne’ cognomi, e

nelle patrie di alcuni di detti tredici Italiani, che combatterono,

il che tutto è avvenuto per non havere detti scrittori saputo l’intera

verità delle cose, che succederno, essendo stati tutti forastieri del

Regno, fuorchè il Cantalicio, che scrisse questo fatto brevissimamente

in versi, però si ha da dare in tutto fede a quel che si riferisce

in questo libretto, per essere stato composto, e stampato in Napoli

nell’istesso anno, che il fatto succedè, vivendo tutti quegli che

v’intervennero, ove anco si riferiscono tutte le lettere, e le

scritture, che vi si fecero, dalle quali appare la verità del fatto,

e quanto passò in quella gloriosa impresa, scritto de persona, che non

solo v’intervenne, ma fù gran parte di quella, havendo copia di tutte

le scritture, che vi furon fatte._

IL COMBATTIMENTO

delli tredici Italiani, e tredici Francesi fatto in Puglia tra Andria,

e Quarata.

E la vittoria ottenuta per gl’Italiani nell’anno 1503 à 13 di Febraio.

Essendosi deliberato dal Cattolico Ferrando di Aragona Re di Spagna,

e dal Cristianissimo Luigi Re di Francia per alcune loro raggioni

privar del Regno il Serenissimo Federico d’Aragona Re di Napoli, per

conseguir lor intento, de commun consenso destinorno dui eserciti

alla volta di tal Regno, l’uno di Spagnuoli per la parte di Puglia

sotto il governo di Consalvo Ferrando; l’altro di Francesi per la

parte di Terra di Lavoro, sotto Monsignor d’Obegni Generali Capitani,

i quali havendo la fortuna propitia, con poco, anzi nullo fastidio,

s’insignorirono dell’una, e l’altra parte, e volendosi dopoi dividere

il Regno tra loro, non essendo concordi, furon necessitati venire a

rottura di guerra: Donde trovandosi le cose della fortuna in tal modo,

et il Regno da tal guerra molto vessato, la maggior parte de’ Baroni

del Regno, e de’ Cavalieri Italiani aderirono, e s’accostarono alla

parte Spagnola, e mentre che le agitationi della guerra andassero pari,

ne la fortuna havesse ancora cominciato ad inclinare ne dall’una, ne

dall’altra parte; standosi l’esercito de Spagnuoli in Barletta, e quel

de’ Francesi in Ruvo, et altre terre di Puglia, avvenne che un giorno

trovandosi Carles de Togues titolato Monsignor de la Motta, Francese

in Barletta, in casa di D. Diego di Mendozza Capitan nell’esercito

Spagnuolo, in presenza di quello, e di D. Pietro di Crigno Prior

di Messina, e d’Indico Lopez Hiala, e d’alcuni altri gentilhuomini

Spagnuoli, havendosi cenato, com’è solito de’ Cavalieri, il detto

Carles la Motta proruppe ad alcuni raggionamenti di guerra con l’Indico

Lopez, e tra gli altri loro discorsi devennero a raggionamento del

valore delle genti d’armi Italiane, e domandando lo Indico Lopez

alla Motta, come tra Francesi esistimavano l’Italiani. Rispose la

Motta, che loro non tenevano l’Italiani in alcuna esistimatione, e

detto Indico Lopez disse, che havevano in Barletta buona compagnia

di gente Italiana; donde la Motta rispose, che lo credeva bene, però

che di gente Italiana essi non facevano conto niuno, perchè l’haveano

abbattuti più volte, e che essi Francesi, quando fusse accaduto venire

a giornata di battaglia, haveriano fatto stare l’Italiani, ch’erano

in loro compagnia da banda a vedere; e così confortava li Spagnuoli

circostanti, che si havesse a venire a giornata di combattere con

Francesi, nell’ordine dell’esercito dovessero ponere l’Italiani

avanti, perchè se l’Italiani havessero fatto il dovere, sariano

stati ammazzati da Francesi, e si havessero rivoltati a fuggire, si

dovessero ammazzare da Spagnuoli. Al che rispose l’Indico, che essi

tenevano l’Italiani in buona riputazione, et in quelli confidavano,

come alla propria natione Spagnuola, certificando, che l’Italiani,

ch’erano in Barletta tenevano assai gana, e desiderio d’affrontarsi,

et intropparsi con Francesi; e che confirmava, che haveriano fatto lo

dovere, e che per uno Italiano a sodisfation dell’honor d’Italia era

stato scritto a Francesi di combattere, e quelli non haveano risposto.

Replicò la Motta, e disse che non lo credeva, ma pure se fusse scritto

a Ruvo, che s’haveriano trovati non solamente uno, ma dieci Francesi,

che haveriano combattuto con Italiani. E così lo Indico rispose, che

certificava la Motta, et ogn’altro Francese, che sempre, che fossero

trovati dieci huomini d’armi Francesi, che havessero voluto combattere

con Italiani, che esso Indico Lopez prometteva trovare dieci huomini

d’armi Italiani che haveriano combattuto con altrettanti Francesi.

Alche rispose la Motta che esso prometteva sua fè, che gionto ch’era

in Ruvo, trovaria diece huomini d’armi Francesi, che combatteriano

con tanti altri Italiani. Replicò medesimamente Indico Lopez ch’esso

prometteva sua fè, di trovare dieci huomini d’armi Italiani, che

haverian combattuto con tanti altri Francesi, e quando la Motta havesse

trovati detti combattenti Francesi, l’havesse avvisato, alche s’offerse

la Motta assai volentieri, perchè dubitava, che dicendo tal cosa in

Ruvo, se burlarian de’ fatti suoi. Ma perchè tali parole erano state

dopo cena, determinarono, che la matina seguente di ciò si parlasse;

e pervenuti alla matina seguente, la Motta essendo in procinto di

partire da Barletta per tornar in Ruvo, disse ad Indico Lopez, se

stava nel medesimo proposito del raggionamento della sera passata, al

qual rispose Indico Lopez, che ben si trovava in tal proposito, e quel

replicò, che non saria mancato alla promessa, e così la Motta si partì

da Barletta, e si condusse in Ruvo, e dopoi scrisse lettere ad Indico

Lopez del tenor seguente.

»Signor Indico Lopez, a vostra buona gratia mi racomando. Mi ricordo

ben, che V. S. mi disse, e promise sua fè, di trovare dieci huomini

d’armi Italiani, che combattessero con dieci huomini Francesi, e

così io promisi mia fè a V. S. di trovar l’huomini d’armi Francesi

per il medesimo effetto, quai molto facilmente hò trovati, e se il

numero de dieci vi paresse poco, ne troverò più, si quella mi scriva

quattro, o cinque giorni avanti, et il luogo, et il dì destinato, tutto

risolutamente, e con effetto senza che si ponga il fatto in lungo. E

se loro dimandassero querele, noi non volemo combattere, se non sotto

justa querela; e si a loro piacerà, ciascuno porterà cento corone, e

chi guadagnarà la vittoria, riporterà in premio le cento corone, e le

spoglie, cioè l’armi, et i cavalli: e questa serà la querela, a fine

che chi perde, se ne vada alla leggera. Altro non scrivo, son sempre al

piacer di V. S. Da Ruvo a 28 di Gennajo 1503. Di V. S. Servitor con mio

honor — La Motta«.

Cenno storico sull'antichissima città di Ruvo nella Peucezia · 第 30 / 36 段