Dit is weer een dier omstandigheden, ontsproten uit de ongehoorde
beproevingen, die onze nieuwerwetsche en tyrannieke inmenging de
ongelukkige maar onwankelbare heldinnen doet ondergaan, waarbij men
hunne kinderlijke liefde en zelfverloochening bij hare laatste
krachtsinspanning verrast. Ik heb meer dan eens, zooals ieder
bijenliefhebber, bevruchte koninginnen uit Italië doen komen, want het
Italiaansche ras is beter, sterker, vruchtbaarder, vlijtiger en zachter
dan het onze. Ze worden verzonden in kleine, doorboorde doosjes. Men
doet er wat levensmiddelen in en sluit er de koningin in op vergezeld
van een zeker aantal werkbijen, die zooveel mogelijk uit de oudsten
worden gekozen (de ouderdom der bijen is gemakkelijk op te maken uit hun
glad, mager en bijna kaal lichaam, maar bovenal uit hun versleten en
door den arbeid gescheurde vleugeltjes) om haar te voeden, te verzorgen
en te bewaken tijdens de reis. Dikwijls waren bij aankomst de meeste der
werkbijen bezweken. Eenmaal zelfs waren alle van honger gestorven; doch
dezen keer zoowel als den voorgaanden was de koningin geheel ongedeerd
en krachtig, en de laatste harer gezellinnen was waarschijnlijk
gestorven door aan hare souvereine, het symbool van een kostbaarder en
grootscher leven dan het hare, den laatsten droppel honing aan te
bieden, dien ze nog bewaard hield in haar honingblaas.