Ne rapidu kun via buŝorkaj via koro ne rapidu
elparoli vorton antaŭ Dlo, ĉar Dio estas en la
ĉielo, kaj vi estas sur la tero; tial malmultaj estu
viaj vortoj. Ĉar la sonĝo prezentiĝas
per multe da agado, kaj parolo de malsaĝulo konsistas
el multe da vortoj. Kiam vi faros promeson al Dio, ne
prokrastu ĝin plenumi, ĉar malagrablaj estas
malsatuloj; kion vi promesis, tion plenumu. Pli bone estas,
ke vl ne faru promeson, ol fari promeson kaj ne plenumi. Ne
permesu al via buŝo pekigi vian korpon, kaj ne diru
al la sendito de Dio, ke ĝi estas eraro; kial fari,
ke Dio kolerŭ pro via parolo, kaj ke Li detruu la
faron de viaj manoj? Ĉe multo da sonĝoj kaj
vantaĵoj estas ankaŭ multe da vortoj; sed vi
timu Dion. Se premadon de malriĉulo kaj rompadon de
justeco kaj honesteco vi vidas en lando, ne miru, ĉar
pli alta kontrolas pli altan kaj plej altai ilin
kontrolas. Kaj superecon en ĉio havas tiu lando, en
kiu la reĝo servas al la tero. Kiu amas
arĝenton, tiu ne satiĝos per arĝento,
kaj kiu amas riĉecon, al tiu ĝi ne donos
utilon; ankaŭ tio ĉi estas vantaĵo. Ju
pli estas da havo, des pli multaj estas ĝiaj
konsumantoj; kaj kian profiton havas ĝia mastro krom
vidi ĝin per siaj okuloj? Dolĉa estas la dormo
de laboranto, ĉu li manĝas malmulte aŭ
multe; sed trosateco ne lasas la riĉulon
dormi. Turmentan malbonon mi vidis sub la suno:
riĉecon konservatan por la malutilo de ĝia
propra mastro. Kaj pereas tiu ĉi riĉeco en
malfavoraj cirkonstancoj; naskiĝas filo, kaj li
nenion havas en la mano. Kiel li eliris el la ventro de sia
patrino, tiel nuda li foriras, kiel li venis, kaj nenion li
elportas el sia laboro, kion li povus porti en la mano. Kaj
tio ĉi estas turmenta doloro, ke kiel li venis, tiel
li foriras; kian do profiton li havas de tio, ke li laboras
por la vento? Kaj ĉiujn siajn tagojn li konsumis en
mallumo, en multe da ekscitiĝo, en malsano kaj
malagrablaĵoj! Jen, kion mi vidis bonan, ke estas
bele manĝi kaj trinki kaj ĝui plezurojn de
Ĉiuj siaj laboroj, kiujn homo laboras sub la suno en
la malmultaj tagoj de sia vivo, kiujn donis al li Dio;
ĉar tio estas lia apartenaĵo. Kaj se al iu
homo Dio donis riĉecon kaj havon kaj donis al li la
povon konsumi ilin kaj preni sian parton kaj ĝui
plezuron de siaj laboroj,--tio ĉi estas
dono de Dio. Ĉar ne longe li memoros la tagojn de sia
vivo, Dio donas al li ĝojon de lia koro.