La tempo pasadis; miloj da funtoj sterlingaj estis
proponitaj kiel rekompenco, cxar la morto de Sir Danvers
ofendis kiel publika malfelicxo, sed S-ro Hyde estis
malaperinta el la sciado de la polico kvazaux li neniam
ekzistis. Oni ja elfosis multon pri lia estinta vivado, kaj
cxio estis malbonfama; rakontoj elsaltis pri lia
krueleco tiom senkompatema kiom perforta; pri lia malnobla
vivado, pri liaj strangaj kunuloj, pri la malamo, kiu
sxajnis cxirkauxi lian karieron; sed pri lia
nuntempa kasxejo, ne ecx murmureto. De l' tempo,
kiam li forlasis la domon en Soho, la matenon de la mortigo,
li simple malaperis; kaj iom post iom, kun la pasado de la
tempo, S-ro Utterson komencis perdi la unuan varmegecon de
sia timo kaj pli kvietigxi en si mem. La morto de Sir
Danvers estis liaopinie pli ol kompensita per la malapero de
S-ro Hyde. Jam kiam tiu malbona influo estis forigita, nova
vivo komencigxis por Doktoro Jekyll. Li elvenis el sia
soleco, renovigis rilatojn kun siaj amikoj, farigxis
denove ilia familiara gasto kaj regalanto; kaj, kvankam li
estis cxiam konita kiel bonfaranto, li nun estis ne
malpli fama pro sia pieco. Li estis tre okupata, li estis
multe en la libera aero, li faris la bonon; lia vizagxo
sxajnis malfermigxi kaj pliheligxi, kvazaux
pro interna konscio de servofarado; kaj dum pli ol du
monatoj la doktoro vivis en paco.
La 8-an de januaro, Utterson estis mangxinta cxe
la doktoro kun malgranda invititaro; Lanyon cxeestis;
kaj la vizagxo de la mastro rigardis de unu al la alia
kiel en la pasintaj tagoj, kiam la trio estis nedisigeblaj
amikoj.
La 12-an, kaj ree la 14-an, la pordo restis fermita
kontraux la legxisto.
--La doktoro ne povas forlasi la domon, Poole diris, kaj
li akceptas neniun.
La 15-an, li ree provis kaj ree estis rifuzita; kaj,
kutiminte dum la lastaj du monatoj vidi sian amikon jam
preskaux cxiutage, li trovis cxi tiun revenon al
la soleco iom peza sur sia animo. La kvinan nokton, li
invitis Guest vespermangxi kun li, kaj, la sesan, li
iris al D-ro Lanyon.
Tie almenaux oni ne rifuzis enlasi lin; sed enirante,
li estis terurita pro la sxangxo okazinta en la
mieno de la doktoro. Mortordono estis legeble skribita sur
lia vizagxo. La iama rozkolora vizagxo estis
paligxinta; la karno konsumigxis; li estis videble
pli senhara kaj pli maljuna; kaj, tamen, ne estis tiom tiuj
signoj de rapidega fizika disfalo, kiuj altiris la
observadon de la legxisto, kiom rigardo el la okulo kaj
eco de maniero, kiuj sxajnis atesti pri ia profunde
kusxanta teruro de la mento. Ne versxajne estis, ke
la doktoro timas la morton; kaj tion tamen Utterson estis
tentata suspekti.
--Jes, li pensis, li estas kuracisto, li sendube konas
sian propran staton, kaj scias, ke liaj tagoj estas
kalkulitaj; kaj la scio estas pli, ol li povas toleri.
Kaj tamen, kiam Utterson parolis pri lia malsana aspekto,
estis kun sxajno de granda firmeco, ke Lanyon deklaris
sin kondamnita al la morto.
--Min trafis granda sxoko, li diris, kaj mi neniam
resanigxos. Estas afero nur de semajnoj. Nu, la vivado
estis agrabla; mi sxatis gxin, jes, sinjoro, mi
kutimis gxin sxati. Mi foje pensas, ke se ni scius
cxion, ni pli gxojus foriri.
--Jekyll estas ankaux malsana, diris Utterson,
cxu vi vidis lin?
Sed la vizagxo de Lanyon sxangxigxis, kaj
li levis tremantan manon.
--Mi volas nek vidi nek auxdi plu pri D-ro Jekyll,
li diris per lauxta sxancelata vocxo. Kun tiu
persono mi ne rilatos plu, kaj mi petas, ke vi evitu
cxian aludon al iu, kiun mi konsideras mortinta.
--Tut, tut! diris S-ro Utterson. Kaj tiam, post longa
pauxzo:
--CXu mi ne povas fari ion? li demandis, ni estas
tri tre malnovaj amikoj, Lanyon; ni ne vivados suficxe
longe, por fari aliajn.
--Nenio estas farebla, respondis Lanyon, demandu al li
mem.
--Li ne volas akcepti min, diris la legxisto.
--Tio min ne surprizas, estis la respondo. Iam,
Utterson, kiam mi estos mortinta, vi eble sciigxos pri
la praveco kaj malpraveco de cxi tiu afero. Mi ne povas
diri. Kaj dume, se vi povas sidadi kun mi kaj paroladi pri
aliaj aferoj, pro Dio restu kaj tiel faru; sed, se vi ne
povas eviti tiun malbenitan temon, je la nomo de Dio foriru,
cxar tion mi ne povas elporti.
Alveninte hejmen, Utterson tuj sidigxis kaj skribis
al Jekyll, plendante pri sia eksigo de lia domo, kaj
demandante la kauxzon de cxi tiu malfelicxa
disigxo rilate Lanyon; kaj la morgauxa tago alportis
al li longan respondon, jen tre kortusxante verkitan,
jen kun senco mallume mistera. La malpaco kun Lanyon estis
nekuracebla.
--Mi ne kulpigas mian malnovan amikon, Jekyll skribis,
sed mi partoprenas lian opinion, ke ni devas neniam revidi
unu la alian. Mi intencas de nun vivadi en ekstrema soleco;
vi devos ne esti surprizata, nek dubi pri mia amikeco, se
mia pordo estos ofte fermata ecx kontraux vin. Vi
devos toleri, ke mi iradu laux mia propra malluma vojo.
Mi faligis sur min punon kaj dangxeron, kiujn mi ne
povas nomi. Se mi estas la cxefa el pekintoj, mi estas
ankaux la cxefa el suferantoj. Mi ne povis pensi, ke
tiu cxi tero havas lokon por suferoj kaj teruroj tiel
animsxancelantaj; kaj por malpezigi tiun cxi
fatalon, vi povas fari nur cxi tion: respekti mian
silentadon.
Utterson miregis; la malbona influo de Hyde estis
fortirita, la doktoro jam revenis al siaj kutimaj taskoj kaj
amikoj; antaux unu semajno, la estonteco estis ridetanta
kun cxia promeso pri gaja kaj estimata maljuneco; kaj,
jen, subite, amikeco kaj paco de animo, kaj la tuta vojiro
de lia vivo ruinigxis. Tiel granda kaj
neantauxpensita sxangxo montris al frenezeco;
sed laux la tenigxo kaj paroloj de Lanyon, devas
ekzisti por gxi kauxzo pli profunda.
Semajnon post tio D-ro Lanyon enlitigxis, kaj
antaux ol pasis dekkvar tagoj li mortis. La nokton post
la enterigo, cxe kiu li estis dolore kortusxita,
Utterson sxlosis la pordon de sia privata oficejo, kaj
sidante tie en la lumo de malgaja kandelo li eltiris kaj
metis antaux sin koverton adresitan per la mano kaj
sigelitan per la sigelilo de sia mortinta amiko. <<PRIVATA:
por la manoj de J. G. Utterson SOLA, kaj en la okazo de lia
antauxmorto, detruota nelegite>>, tiel gxi
estis emfaze surskribita; kaj la legxisto timegis
rigardi la enhavon.
--Mi hodiaux enterigis jam unu amikon, li pensis,
kion fari, se cxi tio kostos al mi alian?
Kaj poste li kondamnis la timon kiel nelojalecon, kaj
rompis la sigelon. Interne trovigxis alia enmetajxo,
ankaux sigelita, kaj signita sur la koverto jene:
<<Malfermota nur post la morto aux malapero de Doktoro
Henry Jekyll.>> Utterson ne povis fidi siajn okulojn. Jes,
la vorto estis ja malapero; kaj tie cxi denove,
kiel en la freneza testamento, kiun li antaux longe
redonis al gxia auxtoro, jen denove estis kunligitaj
la ideo de malapero kaj la nomo de Harry Jekyll. Sed en la
testamento, tiu ideo naskigxis el la fisugestio de la
viro Hyde; gxi estis metita tien laux celo nur tro
evidenta kaj terura. Sed skribita de la mano de Lanyon, kion
gxi povas signifi? Kreskis en la administranto granda
scivolo, malatenti la malpermeson kaj tuj esplori gxis
la fundo tiujn misterojn; sed la profesia honoro kaj
fideleco al lia mortinta amiko estis severaj devoj; kaj la
pako kusxis en la plej interna angulo de lia privata
forta kofro.
Tamen, forsxovi la scivolecon ne estas gxin
venki, kaj oni povas dubi, cxu de tiu tago antauxen
Utterson deziris la kunestadon de sia amiko kun tiom da
fervoro. Li pensis pri li bonkore, sed liaj pensoj estis
maltrankvilaj kaj plenaj de timo. Li ja iris viziti lian
domon; sed eble estis por li malembaraso, ke oni malpermesis
al li la eniron; eble, en sia koro, li preferis paroli kun
Poole sur la sojlo, cxirkauxate de la aero kaj la
sonoj de l' malfermita urbo, ol esti tralasita en tiun
domon de propravola sklaveco por sidadi kaj paroli kun
gxia nepenetrebla enfermita ermito. Poole ja havis
neniun agrablan novajxon por komuniki. La doktoro,
sxajnis, nun pli ol iam enfermis sin en la kabineto
super la laboratorio, kie li ecx kelkafoje dormis; li
estis malgaja, farigxis tre silenta; li ne legis;
sxajnis, kvazaux io absorbas lian menton. Utterson
tiel kutimigxis la cxiaman samecon de tiuj raportoj,
ke li iom post iom maloftigis siajn vizitojn.