Estis malfrue en la posttagmezo, kiam S-ro Utterson
alvenis al la pordo de D-ro Jekyll, kie li estis tuj
enlasita de Poole kaj kondukita malsupren preter la kuirejo
kaj trans korton, kiu iam estis gxardeno, gxis la
konstruajxo, kiun oni nomis indiferente, la laboratorio
aux dissekca cxambro. La doktoro acxetis la
domon de la heredintoj de fama hxirurgiisto; kaj
cxar liaj propraj gustoj estis pli hxemiaj ol
anatomiaj, li sxangxis la destinon de la
konstruajxo en la posta parto de la gxardeno. Estis
la unua fojo, kiam la legxisto estis akceptita en tiu
parto de la logxejo de sia amiko; kaj li observis la
malluman senfenestran konstruajxon kun scivolo, kaj
cxirkauxen rigardis kun malagrabla sento de
strangeco, dum li transiris la operacian teatron, iam amase
plenigitan de fervoraj studentoj, nun malplenan kaj
silentan, kun la tabloj sxargxitaj de hxemiaj
aparatoj, la planko kovrita de kestoj kaj pakpajlo, kaj la
lumo malklare falanta tra la nebula kupolo. CXe la
transa flanko, sxtuparo suprenkondukis al pordo kovrita
de rugxa bajeto[19],
kaj tra tiu S-ro Utterson estis fine akceptita en la
kabineton de la doktoro. Estis granda cxambro,
cxirkaugarnita je vitraj sxrankoj, meblita interalie
per spegulego kaj skribtablo, kaj elrigardis sur la korton
per tri polvokovritaj fenestroj kun feraj baroj. Fajro
brulis sur la kameno, lampo ekbruligita staris sur la
kamenbreto, cxar ecx en la domoj la nebulo komencis
kusxi dense, kaj tie, proksimege de la varmo, sidis
Doktoro Jekyll, sxajne morte malsana. Li ne
starigxis por akcepti sian vizitanton, sed etendis
nekore la manon kaj bonvenigis lin per sxangxita
vocxo.
--Kaj nun, diris S-ro Utterson, tuj post la eliro de
Poole, vi auxdis la novajxon, cxu ne?
La doktoro tremetis.
--Oni kriis gxin sur la placo, li diris. Mi
auxdis tion de mia mangxocxambro.
--Unu vorton, diris la legxisto. Carew estis mia
kliento, sed tio vi ankaux estas; kaj mi volas scii,
kion mi devas fari. Vi ja ne estis suficxe freneza,
kasxi ie tiun cxi kanajlon?
--Utterson, mi jxuras antaux Dio, ekkriis la
doktoro, mi jxuras antaux Dio, ke mi neniam revidos
lin plu. Mi ligas min al vi per mia honoro, ke mi de nun
cxesigos cxian rilaton kun li en tiu cxi mondo.
CXio finigxis. Kaj, efektive, li ne bezonas ian
helpon; vi ne konas lin kiel mi; li estas for el
dangxero, tute for el dangxero. Atentu miajn
vortojn, oni pri li ne auxdos plu.
La legxisto auxskultis malgaje. Ne placxis al
li la febra maniero de lia amiko.
--Vi sxajnas tre certa pri li, li diris, kaj por vi
mem mi esperas, ke vi estos prava. Se okazus proceso, via
nomo eble aperus.
--Mi estas tute certa pri li, respondis Jekyll, por tio
mi havas sciobazon, kiun mi povas konfidi al neniu. Sed
estas unu afero, pri kiu vi povas min konsili. Mi ricevis--mi
ricevis leteron, kaj min embarasas decidi, cxu mi devus
montri gxin al la polico. Mi volus lasi la aferon en
viaj manoj, Utterson; vi jugxus sagxe, mi estas
certa, tiel grandan konfidon mi havas al vi.
--Vi timas, mi supozas, ke gxi povus konduki al lia
trovigxo, cxu ne? demandis la legxisto.
--Ne, diris la alia. Mi ne povas diri, ke min
tusxas, kio farigxos Hyde, kun li mi ne rilatos plu.
Mi pensis pri mia propra reputacio, kiun cxi tiu
malaminda afero iom kompromitis.
Utterson pripensadis iom. Lin mirigis la egoismo de lia
amiko kaj, tamen, trankviligis lin.
--Nu, li diris fine, permesu, ke mi vidu la leteron.
La letero estis skribita laux stranga vertikala
maniero, kaj subskribita <<Edward Hyde>>; kaj gxi
sciigis, suficxe mallonge, ke la bonfarinto de la
skribinto, D-ro Jekyll, al kiu li estis de longe tiel
malinde repaginta milon da favoroj, ne bezonas timi pri lia
sendangxereco, cxar li havas rimedojn por forkuri,
al kiuj li havas absolutan fidon. Suficxe placxis al
la legxisto cxi tiu letero; gxi donis pli bonan
aspekton al la intimeco, ol li jam atendis, kaj li kulpigis
sin pro kelkaj siaj antauxaj suspektoj.
--CXu vi havas la koverton? li demandis.
--Mi bruligis gxin, respondis Jekyll, antaux ol
konscii kion mi faris; sed gxi portis nenian stampon de
l' posxto. Oni alportis gxin private.
--CXu mi konservu cxi tion kaj dormu sur
gxi?[20] demandis
Utterson.
--Mi deziras, ke vi decidu por mi tute, estis la
respondo. Mi perdis cxian fidon al mi mem.
--Nu, mi pripensos, diris la legxisto. Kaj nun unu
vorton plu. Estis Hyde, cxu ne, kiu diktis la
kondicxojn en via testamento pri tiu malapero?
La doktoron sxajne kaptis eksveno. Li kunpremis la
lipojn kaj jesis per kapsigno.
--Tion mi divenis, diris Utterson. Li intencis pereigi
vin. Nur iom plu, kaj vin jam estus trafinta la morto.
--Min trafis io multe pli efika, respondis solene la
doktoro. Min trafis averto--ho Dio! Utterson, kia averto!
Kaj li momente kovris la vizagxon per la manoj.
Elirante, la legxisto haltis kaj iom kunparoladis kun
Poole.
--Oni hodiaux alportis leteron, li diris. Kian
aspekton havis la portinto?
Sed Poole estis certega, ke nenio venis krom posxte,
kaj ecx tiel nur cirkuleroj. CXi tiu novajxo
forsendis la vizitinton kun renovigitaj timoj. Evidente la
letero alvenis per la laboratoria pordo. Eble ja gxi
estis skribita en la kabineto, kaj se tiel estas, gxi
devas esti jugxata alie kaj traktata kun tiom pli da
singardemo. La jxurnalvendistoj, dum li iris,
sinrauxkige kriegis lauxlonge la trotuaroj:
--Speciala eldono! Terura mortigo de Parlamentano!
Tio estis la funebra parolado jam de unu amiko kaj
kliento. Kaj li ne povis ne timi, ke la bonfamo de
ankoraux alia amiko estos tirata malsupren en la
turnigxado de l' skandalo. La decido, kiun li devos
fari estis almenaux iom delikata; kaj memfida kvankam li
estis laux kutimo, li komencis dorloti deziron, havi ies
konsilon.
Baldaux poste, li sidis cxe unu flanko de sia
propra kameno, kun S-ro Guest[21],
sia cxefkomizo, cxe la alia, kaj meze inter ili, je
delikate kalkulita distanco de la fajro, staris botelo da ia
speciala malnova vino, kiu de longe kusxadis nesunumata
en la fundamentoj de lia domo. La nebulo ankoraux dormis
pendfluge super la droninta urbo, kie la lampoj lumetis kiel
karbunkoloj, kaj tra la obtuziganta kasxanta amaso de
tiuj falintaj nuboj la procesio de la vivo de l' urbo
ankoraux enruligxadis tra la grandaj arterioj kun
sonego kvazaux de potenca vento. Sed la cxambro
estis gaja en la lumo de l' fajro. En la botelo la acidoj
estis jam de longe solvigxintaj; kun la dauxrado de
l' tempo la imperia tinkturo dolcxigxis tiel same,
kiel la koloro en koloritaj fenestroj alprenas nuancojn pli
ricxajn; kaj la ardeco de varmegaj auxtunaj
posttagmezoj sur montetflankaj vinberejoj estis preta
liberigxi kaj distri la nebulojn de Londono. Nesenteble
la legxisto fandigxis. Al neniu li kasxis malpli
da sekretoj, ol al S-ro Guest. Li ja ne estis cxiam
certa, ke li kasxis tiom, kiom li intencis. Guest ofte
iris al la doktora domo pri aferoj. Li konis Poole, li povis
apenaux ne rimarki la intimecon de S-ro Hyde en tiu
domo; li povus fari konkludojn. CXu do ne estus
konsilinde, ke li vidu leteron, kiu tiun misteron klarigas?
Kaj antaux cxio, cxar Guest, estante fervora
studanto kaj kritikanto de skribmanieroj, konsiderus la
konfidon natura kaj kompleza? Guest plie estis konsilemulo;
li apenaux legus tian strangan dokumenton, ne eldirante
rimarkon, kaj laux tiu rimarko S-ro Utterson povos
direkti sian estontan agadon.
--Estas malgxoja afero pri Sir Danvers, li diris.
--Ja efektive gxi estas, sinjoro. GXi elvokis
grandan publikan senton, respondis Guest.--Kompreneble la
krimulo estis freneza.
--Mi multe dezirus auxdi vian opinion pri tio,
respondis Utterson. Mi havas cxi tie dokumenton de li
skribitan; estas tute inter ni, cxar mi apenaux
scias, kion fari pri gxi: ecx plej bonaspekte la
afero estas malbela. Sed jen, tute laux via speciala
intereso: auxtografo de mortiginto.
La okuloj de Guest plibrilis, kaj li tuj komencis esplori
gxin pasie.
--Ne, sinjoro, li diris, ne freneza; sed estas stranga
skribmaniero.
--Kaj laux cxiuj diroj ankaux tre stranga
skribinto, aldonis la legxisto.
GXuste en tiu momento la servisto eniris kun
letereto.
--CXu tiu estas de D-ro Jekyll, sinjoro? demandis la
komizo. Mi pensis, ke mi rekonas la skribon. CXu estas
io privata, S-ro Utterson?
--Nur invito al vespermangxo. Kial? CXu vi
deziras gxin rigardi?
--Momenton. Mi dankas vin, sinjoro, kaj la komizo metis
la du foliojn flankon cxe flanko kaj zorge komparis
ilian enhavon.
--Dankon, sinjoro, li fine diris, redonante ambaux,
estas tre interesa auxtografo.
Okazis longa pauxzo, dum kiu S-ro Utterson batalis
kontraux si mem.
--Kial vi komparis ilin, Guest? li subite demandis.
--Nu, sinjoro, respondis la komizo, estas iom rimarkinda
simileco; la du skribmanieroj estas laux multaj punktoj
identaj, nur malsimile klinitaj.
--Iom strange, diris Utterson.
--Ja estas, kiel vi diras, iom strange, respondis Guest.
--Bone estus, ne paroli pri tiu cxi letero, vi
komprenas, diris la mastro.
--Jes, sinjoro, diris la komizo, mi komprenas.
Sed S-ro Utterson, tuj kiam li estis sola tiun nokton,
ensxlosis la leteron en sia forta kofro, kaj tie gxi
ripozadis de tiam antauxen.
--Kio! li pensis, Harry Jekyll falsi por mortiginto!
Kaj lia sango malvarmigxis en liaj vejnoj.