Tiun saman vesperon S-ro Utterson revenis hejmen al sia
frauxla domo en malgaja humoro kaj sidigxis
vespermangxi sen apetito. Estis dimancxe lia kutimo,
post la finigxo de tiu mangxo sidadi apud la fajro,
kun volumo de ia neinteresa religiajxo sur sia pupitro,
gxis la horlogxo de la apuda pregxejo sonorigis
la dekduan horon, kiam li sobre kaj dankeme iris
kusxigxi. Tiun nokton, tamen, tuj kiam oni forportis
la tablotukon, li prenis kandelon kaj eniris en sian
afercxambron. Tie li malfermis sian fortan kofron,
elprenis el gxia plej privata parto dokumenton
surskribitan <<Testamento de Doktoro Jekyll>>[8],
kaj sidigxis kun nuba frunto por esplori gxian
enhavon. La testamento estis holografa; cxar S-ro
Utterson, kvankam li gardis gxin nun kiam gxi estas
farita, antauxe rifuzis doni ecx la plej malgrandan
helpon pri gxia farado; gxi kondicxis ne nur ke,
en okazo de la morto de Henry Jekyll M.D., D.C.L., LL.D.,
F.R.S., k.t.p. lia tuta havo transpasu en la manojn de lia
<<amiko kaj bonfarinto, Edward Hyde>>; sed ke, en okazo de
la <<malapero aux neklarigita forestado de Doktoro
Jekyll dum kiu ajn periodo pli ol tri monatoj>>, la dirita
Edward Hyde anstatauxu la diritan Doktoron Jekyll sen
plua prokrasto kaj estu libera je cxia sxargxo
aux devo, krom la alpago de kelkaj malgrandaj sumoj al
la anoj de la doktora domo. De longe cxi tiu dokumento
estis la cxefa abomenajxo de la legxisto.
GXi lin ofendis, ne nur kiel legxiston, por kiu la
fantazieco estis nemodesta, sed ankaux kiel amanton de
la prudentaj kaj ordinaraj flankoj de la vivo. Kaj gxis
tiam, estis lia nescio pri S-ro Hyde, kio sxveligis lian
indignon; nun, per subita okazintajxo, estis lia scio.
Suficxe malbone jam, ke la nomo estis nur nomo, pri kiu
li ne povas ion pluan sciigxi. Estis ankoraux pli
malbone, kiam gxi ekvestigxis de abomenindaj ecoj;
kaj el la sxangxigxemaj sensubstancaj nebuloj,
kiuj tiel trompadis lian okulon, eksaltis la subita,
difinita bildigxo de demono.
--Mi pensis gxin frenezo, li diris, remetante en la
kofron la ofendantan paperon, kaj jam mi komencas timi, ke
gxi estas malhonoro.
CXe tio li estingis la kandelon, surmetis palton, kaj
ekiris sur la vojo al Cavendish Square[9],
tiu citadelo de la medicino, kie lia amiko, la fama Doktoro
Lanyon[10], havis
sian domon kaj akceptis sian amase venantan klientaron.
--Se iu scias, tiu estas Lanyon, li pensis.
La seriozmiena cxefservisto konis kaj bonvenigis lin;
li ne estis devigita prokrasti sian eniron, sed kondukita
tuj de la pordo al la mangxocxambro, kie sidis D-ro
Lanyon sola kun sia vino. Tiu estis bonkora, sana, eleganta,
rugxvizagxa sinjoro, kun amaso da haroj
antauxtempe blankaj, kaj perforta decida maniero.
Vidante S-ron Utterson, li eksaltis de sia segxo, kaj
bonvenigis lin per ambaux manoj. La bonvoleco, laux
lia speciala maniero, estis iome teatra; sed gxi estis
bazita sur reala sento. CXar tiuj du estis malnovaj
kunuloj en la lernejo kaj la universitato, ambaux
plenege respektis sin mem kaj la alian, kaj, kio ne
cxiam sekvas, ili estis homoj, kiuj plenege gxuis
reciproke sian kunestadon. Post iom da vagada interparolado,
la legxisto alproksimigxis al la temo, kiu tiel
malagrable priokupadis liajn pensojn.
--Mi supozas, Lanyon, li diris, ke vi kaj mi estas la du
plej malnovaj amikoj, kiujn havas Harry[11]
Jekyll?
--Mi dezirus, ke la amikoj estu pli junule fresxaj,
diris ride D-ro Lanyon. Nu, mi supozas, ke ni ja estas. Kaj
kio el tio? Mi lin vidas nun malofte.
--Vere! diris Utterson. Mi kredis, ke vin ligas ia
komuna intereso.
--GXi ligis, estis la respondo, sed pasis jam
pli ol dek jaroj, de kiam Harry Jekyll farigxis tro
fantaziema por mi. Li komencis deflankigxi,
deflankigxi de la vojo de l' prudento; kaj kvankam,
kompreneble, mi ankoraux interesigxas pri li pro la
malnovaj tagoj, mi lin vidis, kaj vidas, tre malofte
... Tia nescienca sensencajxo, aldonis la doktoro,
subite purpurigxante, disigus ja Damon kaj Pitias.
Tiu cxi malgranda elmontro de kolero iom trankviligis
S-ron Utterson.
--Ili nur malpacis pro iu punkto scienca, li pensis,
kaj, estante homo tute sen sciencaj pasioj, li ecx
aldonis:
--Estas pro nenio pli malbona ol tio!
Li lasis al sia amiko kelkajn momentojn por
reserenigxi, kaj poste alproksimigxis al la demando,
kiu estis la motivo de lia vizito.
--CXu vi iam renkontis protektaton lian nomitan
Hyde? li demandis.
--Hyde? ripetis Lanyon. Ne! Neniam auxdis pri li.
Post mia tempo.
Jen la sumo de la sciigxoj, kiun la legxisto
reportis kun si al ia granda malluma lito, sur kiu li en
malkvieta movigxado kusxis tra la fruaj horoj
gxis la alveno de l' mateno. Estis nokto malmulte
ripoziga por lia penanta mento, penanta en la mallumo kaj
siegxata de demandoj.
--Sonis la sesa per la sonoriloj de la pregxejo, kiu
staris tiel oportune apud la domo de S-ro Utterson, kaj
ankoraux li luktis kun la problemo. GXis nun tiu
problemo estis tusxinta lin nur sur lia flanko
intelekta, sed nun ankaux lia imago estis okupata
aux, por diri pligxuste, sklavigita; kaj, dum li tie
kusxadis kaj jxetigxadis en la mallumegeco de la
nokto kaj de sia kurtendrapirita cxambro, la rakonto de
S-ro Enfield preterpasis antaux lia mento kvazaux
sur rulajxo de lumigitaj bildoj. Jen li vidas la longajn
vicojn de lanternoj de nokta urbo; poste, figuron de homo
rapide marsxanta; jen infaninon kurantan de la kuracista
domo, jen tiuj du kunfrapigxas kaj tiu homa Juggernaut
piede subpremas la infaninon kaj antauxenpasxas,
neniel atentante pri sxiaj krioj. Aux jen li vidas
cxambron en ricxa domo, kie kusxas lia amiko
dormanta, songxante, kaj ridetante pro siaj songxoj;
kaj jen la pordo malfermigxas, la kurtenoj apartigas, la
dormanto revekigxas, kaj jen! staras apud li figuro, al
kiu estas donita potenco, kaj ecx je tiu senviva horo,
li devas levigxi kaj fari laux gxia ordono ...
La figuro en tiuj du fazoj obsedis la legxiston dum
la tuta nokto; kaj se, je iu momento, li ekdormis, estis nur
por vidi gxin gliti pli kasxe tra dormantaj domoj
aux sxovigxi pli rapide, ecx gxis
kapturnigxo, tra pli largxaj labirintoj de lanterne
lumata urbo, kaj, cxe cxiu angulo, surmarsxi sur
infaninon kaj sxin lasi kriegantan. Kaj tamen la figuro
ne havis ian vizagxon, per kiu li povus gxin rekoni;
ecx dum liaj songxoj, gxi havis aux nenian
vizagxon, aux unu, kiu trompis lin kaj
dissolvigxis antaux liaj okuloj; kaj tiel
naskigxis en la spirito de la legxisto kaj
pligrandigxis strange forta, preskaux supermezura
scivolo rigardi la trajtojn de la vera S-ro Hyde. Se li
povus nur unufoje rigardi lin, li opiniis, la mistero
klarigus kaj eble forruligxus, kiel estas la kutimo
cxe misterajxoj, kiam oni elesploras ilin. Li eble
povus ekvidi kauxzon por la stranga prefero aux
sklaveco (nomu gxin, kiel al vi placxas) de sia
amiko, kaj ecx por la frapante strangaj kondicxoj de
la testamento. Kaj almenaux gxi estus vizagxo
vidinda; la vizagxo de homo tute senkompata;
vizagxo, kiu devis nur sin ekmontri por naski, en la
mento de la neimpresigxema Enfield, senton de
dauxronta malamego.
De tiu tempo S-ro Utterson komencis konstante vizitadi la
pordon en la flankstrato de l' butikoj. Matene, antaux
la horo de la oficeja laboro, tagmeze, kiam la negocoj estis
multaj kaj la tempo malmulta, nokte, sub la vizagxo de
la nebula luno--ja en cxiu horo la legxisto estis
trovebla cxe sia elektita posteno.
--Se li estas sinjoro Hyde, li pensis, mi
estos sinjoro Seek[12].
Kaj fine lia pacienco estis rekompencita. Estis bela,
seka nokto; frosto en la aero; la stratoj tiel puraj, kiel
la planko de balcxambro; la lanternoj, skuataj de neniu
vento, desegnis regulajn formojn el lumo kaj ombro. Je la
deka, kiam la butikoj fermigxis, la flankstrato estis
jam tre senhoma, kaj malgraux la mallauxta
mugxado de Londono cxie cxirkauxe, tre
silenta. Sinjoro Utterson jam staris dum kelkaj minutoj
cxe sia posteno, kiam li eksciigxis pri stranga
malpeza piedpasxo alproksimigxanta. En la dauxro
de siaj cxiunoktaj patroloj, li jam de longe
kutimigxis al la kurioza efekto, kun kiu la piedsonado
de sola persono, dum tiu estas ankoraux malproksimega,
subite elsaltegas klare distingebla el la vasta zumado kaj
bruado de la urbo. Tamen lia atento estis neniam antauxe
tiel subite kaj decidige aldevigita; kaj estis kun forta
supersticxa antauxsento de sukceso, ke li retiris
sin en la enirejon de la korto. La pasxoj rapide
alproksimigxis, kaj subite plilauxtigxis kiam
ili cxirkauxpasis la angulon de la strato. La
legxisto, rigardante el la enirejo, povis baldaux
vidi, kun kia homo li devas trakti. Tiu cxi estis
malgranda kaj tre simple vestita; kaj lia mieno, ecx je
tiu malproksimeco, iel naskis en la observanto fortan
antipation. Sed li iris rekte al la pordo, transpasante
oblikve la straton por ne perdi tempon, kaj, dum li venis,
li eltiris sxlosilon el la posxo, kvazaux iu,
kiu alproksimigxas al la hejmo.
S-ro Utterson elpasxis kaj tusxis lin je la
sxultro dum li preterpasis.
--S-ro Hyde, mi kredas.
S-ro Hyde kuntirigxis malantauxen kun sibla
enspiro. Sed lia timo estis nur momenta; kaj, kvankam li ne
rigardis la legxiston rekte en la vizagxon, li
respondis suficxe trankvile:
--Tiu estas mia nomo. Kion vi deziras?
--Mi vidas, ke vi estas enironta, diris la legxisto.
Mi estas malnova amiko de Doktoro Jekyll--Sinjoro Utterson
de Gaunt Strato--vi sendube auxdis mian nomon; kaj
renkontante vin tiel oportune, mi kredis, ke vi povos enlasi
min.
--Vi ne trovos Doktoron Jekyll; li estas for, respondis
S-ro Hyde, enblovante en la truon de la sxlosilo. Kaj
tiam subite, sed ne levante la rigardon:
--Kiel vi konis min? li demandis.
--Viaflanke, diris S-ro Utterson, cxu vi faros al mi
komplezon?
--Kun plezuro, respondis la alia, kio gxi estu?
--CXu vi permesos, ke mi vidu vian vizagxon?
demandis la legxisto.
S-ro Hyde sxajnis heziti; fine kvazaux post ia
subita pripenso, frontis al li kun mieno de defio, kaj la
paro suficxe fikse rigardadis sin reciproke dum kelkaj
momentoj.
--Nun mi povos rekoni vin, diris S-ro Utterson. Eble
estos utile.
--Jes, respondis S-ro Hyde, estas ja bone ke ni
renkontigxis; kaj konvenas, ke vi havu mian adreson. Kaj
li donis numeron en strato de Soho[13].
--Bona Dio! pensis S-ro Utterson, cxu li ankaux
pensis pri la testamento?
Sed li retenadis siajn sentojn kaj nur gruntis dankon pro
la dono de l' adreso.
--Kaj nun, diris la alia, kiel vi rekonis min?
--Laux priparolo, estis la respondo.
--Kies priparolo?
--Ni havas komunajn amikojn, diris S-ro Utterson.
--Komunajn amikojn! ehxis S-ro Hyde iom rauxke.
Kiuj ili estas?
--Jekyll ekzemple, diris la legxisto.
--Li neniam diris al vi, kriis S-ro Hyde, kun
ekrugxigxo de kolero. Mi ne kredis, ke vi mensogos.
--Nu, diris S-ro Utterson, tia parolo ne estas deca.
La alia rikanis lauxte en sovagxan ridon; kaj jen
la sekvintan momenton, kun eksterordinara rapideco, li
malsxlosis la pordon kaj malaperis en la domon. La
legxisto staris dum kelka tempo post kiam S-ro Hyde
forlasis lin, la bildo de l' maltrankvileco. Tiam li
malrapide supreniris la straton, haltetante post cxiuj
du-tri pasxoj, kaj metante la manon al la frunto, kiel
homo en ia menta perpleksiteco[14].
La problemo, kiun li promenante tiele pripensis, estis el
speco, kiu malofte solvigxas. S-ro Hyde estis pala, kaj
havis pigmean eksterajxon; li donis la impreson de
malbelformiteco sen ia nomebla malbeleco de formo, li havis
mallogan rideton, kaj li estis kondutinta kontraux la
legxisto kun ia mortigula miksajxo de timemeco kaj
trokuragxo, kaj li parolis per rauxketa
mallauxtacxa kaj iom rompita vocxo--cxiuj
cxi punktoj estis kontraux li; sed cxio cxi
tio kune ne suficxis por klarigi la gxis tiam
nekonitan nauxzon, abomenon kaj timon, kun kiu S-ro
Utterson rigardis lin:
--Devas esti io plu, diris en si la perpleksita[15]
sinjoro. Estas ja io plu, se mi povus por gxi
eltrovi nomon. Dio min benu! la viro sxajnas apenaux
homa. Io troglodita, ni diru? aux cxu estas tie nur
la radiado de malpurega animo, kiu tiel traspiras kaj
transfiguras sian argilan logxejon? La lasta, mi pensas;
cxar, ho mia malfelicxa maljuna Harry Jekyll! se mi
iam legis sur vizagxo la subskribon de Satano, estas sur
tiu de via nova amiko.
CXirkaux la angulo de la flankstrato estis placo
kun antikvaj, belaspektaj domoj, jam plejparte
kadukigxintaj el ilia antauxa gloro, kaj luigitaj po
etagxoj kaj cxambraroj al homoj el cxiuj specoj
kaj cirkonstancoj: mapgravuristoj, arhxitektoj,
fi-reputaciaj legxistoj, kaj la agentoj de kasxataj
entreprenoj. Unu konstruajxo, tamen, la dua for de la
angulo, estis ankoraux tute okupata; kaj, antaux
gxia pordo, kiu portis grandan sxajnon de
ricxeco kaj komforto, kvankam gxi estis nun
envolvita en mallumo, krom cxe la fenestreto super
gxi, S-ro Utterson haltis kaj frapis. Bone vestita,
maljuneta servisto malfermis la pordon.
--CXu D-ro Jekyll estas hejme, Poole?[16]
demandis la legxisto.
--Mi certigos, S-ro Utterson, diris Poole, dume
enlasante la vizitanton en grandan komfortan vestiblon kun
malalta plafono, pavimitan per kahelegoj, hejtatan (laux
la maniero de kampara domego) per hela malfermita fajro kaj
meblitan per multekostaj mebloj el kverko.
--CXu vi volas atendi tie cxi apud la fajro,
sinjoro? aux cxu mi eklumigu por vi en la
mangxocxambro?
--CXi tie, mi dankas, diris la legxisto; kaj li
alproksimigxis kaj apogis sin sur la alta fajrgardilo.
Tiu cxi vestiblo, en kiu li nun restis sola, estis
favorita fantazio de lia amiko la doktoro; kaj Utterson mem
kutimis paroli pri gxi kiel la plej agrabla cxambro
en Londono. Sed hodiaux nokte estis tremacxo en lia
sango; la vizagxo de Hyde kusxis peze sur lia
memoro; li sentis--kio cxe li estis malofta--nauxzon
kaj malsxaton pri la vivo; kaj en la malgajeco de sia
humoro, li kvazaux legis minacon en la flagrado de la
fajrlumo sur la poluritaj mebloj kaj en la maltrankvila
eksaltado de la ombrajxo sur la plafono. Li hontis pro
la trankviligxo, kiun li sentis, kiam Poole baldaux
revenis por anonci, ke D-ro Jekyll estis elirinta.
--Mi vidis S-ron Hyde eniri per la pordo de la iama
dissekcia cxambro, Poole, li diris, cxu tio estas
tute bona, kiam D-ro Jekyll estas for de l' hejmo?
--Tute bona, S-ro Utterson, respondis la servisto, S-ro
Hyde havas sxlosilon.
--Via mastro sxajnas multe konfidi al tiu junulo,
Poole, dauxrigis la legxisto reve.
--Jes, sinjoro, tion li ja faras, diris Poole, ni
cxiuj ricevis ordonojn, lin obei.
--Mi ne pensas, ke mi iam renkontis lin cxi tie,
diris Utterson.
--Ho, ne, efektive, sinjoro. Li neniam estas tablogasto
tie cxi. Mi ja vidas lin tre malofte cxi-tiuflanke
de la domo; li plej ofte venas kaj iras per la laboratorio.
--Nu, bonan nokton, Poole.
--Bonan nokton, S-ro Utterson.
Kaj la legxisto ekiris al sia hejmo kun tre malgaja
koro.
--Malfelicxa Harry Jekyll, li pensis, miaj pensoj
min trompas se li ne perdigxas en profundajn akvojn! Li
estis tre malbonkonduta, kiam li estis juna, antaux tre
longe, ja vere, sed en la legxaro de Dio statuto de
limigo ne ekzistas. Ha! devas esti tio; la fantomo de iu
malnova peko; la kancero de iu kasxita malhonoro; la
puno venanta, pede claudo, jarojn post kiam la memoro
forgesis kaj la memamo pardonis la kulpon.
Kaj la legxisto, timigita de la penso, zorgmeditis
dum iom da tempo pri sia propra estinta vivo, sercxante
en cxiuj anguloj de sia memoro, timante ke, hazarde, ia
malnova pekajxo el tie eksaltu al la lumo. Lia estinta
vivo estis suficxe senkulpa; malmultaj homoj povus legi
la arhxivojn de sia vivo kun malpli da antauxtimo.
Li, tamen, estis humiligita gxis la polvo pro la multaj
malbonajxoj, kiujn li iam faris, kaj relevita en sobran
kaj timoplenan dankemecon pro tiuj multaj, kiujn li estis
tiel preskauxe farinta sed tamen evitinta. Kaj poste,
revenante al sia antauxa temo, li eklumigis radion de
espero.
--Tiu cxi S-ro Hyde, se oni lin esploradus, li
pensis, devas ja havi siajn proprajn sekretojn; nigrajn
sekretojn, laux sia mieno; sekretojn kompare al kiuj la
plej malbonaj de malfelicxa Jekyll estus kvazaux
sunlumo. La afero ne povas dauxri tia, kia gxi
estas. Mi malvarmigxas, kiam mi pensas pri tiu cxi
estajxo rampanta kiel sxtelisto al la lito de Harry!
Malfelicxa Harry, kia vekigxo! Kaj la dangxero!
CXar se tiu cxi Hyde suspektas la ekziston de la
testamento, li povos malpaciencigxi pro deziro heredi.
Ha, mi devos meti la sxultron al la tasko,--se nur
Jekyll tion al mi permesos, li aldonis. CXar denove li
vidis antaux la okulo interna, klarajn kiel
diafanajxo, la strangajn kondicxojn de la
testamento.
Doktoro Jekyll estis tute
sengxena
Post du semajnoj, laux bonega bonsxanco, la
doktoro invitis al unu el siaj agrablaj vespermangxoj
kvin aux ses malnovajn intimulojn, cxiuj
inteligentaj estimindaj homoj, kaj cxiuj kompetentuloj
pri la bona vino; kaj S-ro Utterson tiel manovris, ke li
restis post la foriro de la aliaj. Tio ne estis nova
arangxo, sed jam okazis dekojn da fojoj. Kie Utterson
estis iel sxatata, tie li estis tre multe sxatata.
Dommastroj amis reteni la sekan legxiston, kiam la
gajeguloj kaj la babilemuloj havis jam la piedon sur la
sojlo por foriri; ili amis sidi dum iom da tempo kun lia
netrudema kunesto, sin ekzercante por la soluleco,
sobrigante siajn mentojn en lia ricxa silento, post la
elspezado kaj strecxigado de l' festeco. Al tiu
cxi regulo, D-ro Jekyll ne estis escepto; kaj dum li nun
sidis cxe la kontrauxa flanko de la fajro,--granda,
belforma, glatvizagxa, kvindekjara viro, kun
eksterajxo eble iom ruzeta, sed kun cxia signo de
kapableco kaj bonkoreco,--oni povis ekvidi per liaj
rigardoj, ke li havas al S-ro Utterson sinceran kaj varman
korinklinon.
--Mi deziris paroli kun vi, Jekyll, komencis tiu
cxi. Vi konas tiun vian testamenton ...
Atenta observanto povus konstati, ke la temo estas
malagrabla; sed la doktoro elportis gxin gaje.
--Mia malfelicxa Utterson, li diris, vi estas
kompatinda pro tia kliento. Mi neniam vidis homon tiel
afliktita, kiel vi estis pro mia testamento; escepte se
estus tiu cxirkauxligita pedanto Lanyon, pri tio,
kion li nomas miaj sciencaj herezoj. Ho, mi scias, ke li
estas bonegulo,--vi ne bezonas fari nuban vizagxon,--efektiva
bonegulo, mi cxiam intencas vidi lin pli ofte; sed li
tamen, malgraux cxio, cxirkauxligita pedanto
ja estas; ignoranta, aroganta pedanto. Mi neniam pri iu
estis pli dolore trompita, ol pri Lanyon.
--Vi scias, ke mi neniam aprobis gxin, dauxrigis
Utterson, senkompate malatentante la novan temon.
--Mian testamenton? Jes, certe, mi scias tion, diris la
doktoro iomete akre, tion vi jam diris al mi.
--Nu, mi diras tion al vi denove, dauxrigis la
legxisto; mi lastatempe eksciis ion rilate al la juna
Hyde.
La granda bela vizagxo de D-ro Jekyll paligxis
gxis la lipoj mem, kaj nigreco aperis cxirkaux
liaj okuloj.
--Mi ne volas auxdi plu, li diris. Tiun temon, mi
pensis, ni konsentis ne plu aludi.
--Tio, kion mi auxdis, estis abomena, diris
Utterson.
--Tio ne povas sxangxi la aferon. Vi ne
komprenas mian pozicion, respondis la doktoro, kun ia
nekonsekvenceco de maniero. Mi trovigxas en doloriga
situacio, Utterson. Mia pozicio estas tre stranga, ja tre
stranga. Estas unu el tiuj aferoj, kiujn la diskutado ne
povas ripari.
--Jekyll, diris Utterson, vi min intime konas; mi estas
homo konfidinda. Faru pri cxi tio plenan malkasxan
konfeson, kaj mi neniel dubas, ke mi povos eltiri vin el via
embaraso.
--Mia bona Utterson, diris la doktoro, estas treege bona
viaparte, kaj mi ne trovas vortojn, per kiuj vin danki. Mi
plene kredas vin; mi konfidus al vi plivole ol al cxiu
alia vivanta, ja, plivole ol al mi mem, se mi povus fari la
elekton; sed vere ne estas tio, kion vi supozas, ne estas
tiel malbone; kaj gxuste por trankviligi vian bonan
koron, mi diros al vi cxi tion: Tuj kiam mi volos, mi
povos min liberigi de S-ro Hyde. Pri tio mi donas al vi mian
manon, kaj mi dankas vin ree kaj ree. Kaj mi aldonos nur unu
malgrandan vorton, Utterson, kiun,--mi estas certa pri tio,--vi
akceptos sen ofendigxo: ke cxi tio estas privata
afero, kaj mi vin petas, lasu gxin dormadi.
Utterson pripensadis dum kelkaj momentoj, rigardante en
la fajron.
--Mi havas nenian dubon, ke vi estas tute prava, li
diris fine, starigxante.
--Nu, bone, sed cxar ni tusxis tiun cxi
aferon, kaj por la lasta fojo, kiel mi esperas,
dauxrigis la doktoro, estas unu punkto, kiun mi dezirus
al vi komprenigi. Mi havas vere grandan intereson al la
malfelicxa Hyde. Mi scias, ke vi vidis lin; li tion
diris al mi; kaj mi timas, ke li kondutis malgxentile.
Sed mi ja sincere havas grandan, grandegan intereson al tiu
junulo; kaj se mi estus forprenita, Utterson, mi deziras, ke
vi promesu al mi, toleri lin kaj havigi al li liajn rajtojn.
Vi tion farus, mi pensas, se vi scius cxion; kaj estus
sxargxo forigita de mia animo, se vi promesus.
--Mi ne povas sxajnigi, ke mi iam amos lin, diris la
legxisto.
--Tion mi ne postulas, petegis Jekyll, metante sian
manon sur la brakon de la alia, mi postulas nur la justecon;
mi petas nur, ke vi helpu lin pro amo al mi, kiam mi cxi
tie ne estos plu.
Utterson ekgxemis malgrauxvole.
--Nu, li diris, mi promesas.