Waarin men in een expres-trein van den Stille Zuidzee-spoorweg eene
reis maakt.
—Van Oceaan tot Oceaan—zeggen de Amerikanen en deze vier woorden maken
de algemeene benaming uit voor den grooten trunk, dien spoorweg, welke
de Vereenigde Staten van Amerika in hunne grootste breedte doorsnijdt.
Maar in werkelijkheid verdeelt de Stille Zuidzee-spoorweg zich in twee
hoofddeelen: de Central-Pacific, welke van San-Francisco tot Ogden
loopt en de Union Pacific tusschen Ogden en Omaha. Daar komen weder
vijf lijnen bijeen, die Omaha in voortdurende verbinding brengen met
New-York.
New-York en San-Francisco zijn dus verbonden door eene nergens
afgebroken ijzeren lijn, welke niet minder dan drie duizend zeven
honderd zes en tachtig mijlen lang is. Tusschen Omaha en de Stille
Zuidzee doorsnijdt de spoorweg nog een land, dat gedeeltelijk bewoond
is door Indianen en wilden—eene groote uitgestrektheid grond, die de
Mormonen in 1845 zijn begonnen te koloniseeren, nadat zij door de
inwoners van Illinois waren verjaagd.
Vroeger had men in de gunstigste omstandigheden zes maanden noodig om
van New-York naar San-Francisco te komen. Nu doet men de reis in zeven
dagen.
Het was in 1862, ondanks de tegenkantingen der zuidelijke
vertegenwoordigers, welke een zuidelijker lijn wilden hebben, dat deze
spoorweg tusschen de een en veertigste en twee en veertigste parallel
aangelegd werd. President Lincoln, die nog altijd betreurd wordt,
bevestigde zelf in den straat Nebraska, nabij de stad Ohama, de eerste
rail van het nieuwe net. Terstond nam het werk een aanvang en er werd
voortgearbeid met amerikaanschen ijver, die niet belemmerd wordt door
administratieven omslag. De vlugheid van het werk mocht in geene deele
schade doen aan de goede voltooiing van den spoorweg. In de prairiën
vorderde men anderhalve mijl daags. Een locomotief, die op de rails van
den vorigen dag reed, bracht de rails voor den volgenden dag, en liep
er over heen naarmate zij gelegd waren.
De Pacific-rail-road heeft nog vele zijtakken, in de Staten Iowa,
Kansas, Colorado en Oregon. Als hij Omaha verlaat, volgt hij den linker
oever der Platte-rivier tot aan den mond van den noordelijken tak,
loopt dan langs den zuidelijken arm, doorsnijdt het grondgebied van
Laramie en de bergen Wahsatch, buigt zich dan om het zoutmeer, komt te
Salt-Lake-City, de hoofdstad der Mormonen, doorsnijdt vervolgens het
Tuilladal, loopt door de amerikaansche woestijn, over de Cedar- en
Humboldtbergen, langs de Humboldt-rivier en over de Sierra-Nevada,
daalt dan weder naar de Sacramento tot aan de Stille Zuidzee zonder dat
de helling op eenig punt veertig el per mijl te boven gaat, zelfs niet
in het Rotsgebergte.
Dit is de groote slagader, dien de trein in zeven dagen aflegt en die
Phileas Fogg zou in staat stellen—hij hoopte het ten minste—om den 11en
te New-York de mailboot naar Liverpool te bereiken. De waggon, waarin
Phileas Fogg plaats had genomen, was een soort van omnibus, die op twee
onderstellen rustte, elk op vier wielen, door welke inrichting de
kleinste bochten konden worden gemaakt. Het rijtuig was niet in
afdeelingen verdeeld: twee rijen zitplaatsen waren aan beide kanten
recht op de assen en daar tusschen was een open ruimte gehouden, die
naar de kleedkamers en andere kabinetten geleidde, waarvan iedere
waggon voorzien was. Over de geheele lengte van den trein stonden de
waggons met elkander in verbinding door losse bruggen, waarmede de
reizigers van het eene uiteinde naar het andere konden komen. Op die
wijze kwamen zij in de salon-wagens, de terras-wagens, de
restauratie-wagens en de koffiehuis-wagens. Slechts een
schouwburg-wagen ontbreekt, maar ook deze zal eenmaal komen. Door de
verschillende rijtuigen liepen voortdurend de boek- en
courantenverkoopers, die onderweg hunne koopwaar aanboden, als ook de
slijters van sterke dranken, eetwaren en sigaren, waarvoor het niet aan
koopers ontbrak.
De reizigers hadden het station van Oakland ten zes ure des avonds
verlaten. Het was reeds nacht, een kille, sombere nacht, met een
donkeren hemel, waarvan de wolken dreigden zich in sneeuw te ontlasten.
De trein ging niet zeer snel. Het oponthoud er bij rekenende, legde hij
niet meer dan twintig mijlen in het uur af, eene snelheid, die hem toch
binnen den bepaalden tijd van het eene uiteinde der Vereenigde Staten
naar het andere moest brengen. Men sprak weinig in den waggon.
Bovendien vielen alle reizigers weldra in slaap. Passepartout was in de
nabijheid van den inspecteur gezeten, maar hij sprak niet tot hem.
Sedert de laatste gebeurtenissen was hunne vriendschap zeer verflauwd.
Er bestond geen sympathie en geen vertrouwelijkheid meer. Fix was in
zijn manier van zijn niets veranderd, maar Passepartout was uitermate
terughoudend en gereed om bij de eerste gelegenheid de beste zijn
voormaligen vriend te worgen.
Een uur na het vertrek van den trein begon het te sneeuwen—een fijne
sneeuw, maar die den trein gelukkig in zijne vaart niet terughield. Men
zag door de vensters niets anders dan sneeuwvelden, waarbij de
rookwolken, die uit de locomotief vlogen, grijs schenen.
Ten acht uur kwam een steward den waggon binnen en zeide dat het
rustuur aangebroken was. Deze waggon was een slaapwaggon en in weinige
minuten was hij in een slaapvertrek veranderd; de ruggen der banken
werden omgeslagen en door een zeer vernuftige vinding werden zij in
slaapbanken herschapen. In weinige oogenblikken had ieder reiziger een
zeer gemakkelijk bed tot zijne beschikking met dikke gordijnen, die
tegen alle onbescheiden blikken beschermden. De lakens waren helder wit
en de kussens zacht. Men had slechts te gaan liggen om in te
slapen—hetgeen dan ook ieder deed, alsof hij zich in zijne gemakkelijke
hut op eene mailboot bevond—en intusschen stoomde de trein met alle
kracht door den staat Californië.
In dit gedeelte van het land, dat zich tusschen San-Francisco en
Sacramento uitstrekt, is de grond niet zeer heuvelachtig. Uit gedeelte
van den spoorweg is bekend onder den naam van Central-Pacific-road; het
neemt eerst Sacramento tot uitgangspunt, richt zich vervolgens naar het
oosten en de lijn, die van Omaha uitgaat, te gemoet. Van San-Francisco
naar de hoofdstad van Californië loopt de lijn terstond naar het
noordoosten, langs de kust van de Amerikaansche rivier, die zich in de
golf van San-Pablo uitstort. De honderd twintig mijlen tusschen deze
twee groote steden werden in drie uur afgelegd, en tegen negen uur,
terwijl de reizigers nog in hun eersten slaap waren, reden zij
Sacramento voorbij. Zij zagen dus niets van deze belangrijke stad, waar
de wetgevende macht van Californië haar zetel heeft, noch hare
prachtige kaden, noch hare breede straten, noch hare sierlijke hotels,
noch hare squares, en hare tempels.
Toen de trein Sacramento verlaten en Junction, Roclin, Auburn en
Colifax gepasseerd was, kwam hij in het dichtste gedeelte van de
Sierra-Nevada. Het was negen uur ’s morgens toen zij Cisco voorbij
snelden. Een uur later was het slaapvertrek weder als een gewone waggon
ingericht; en de reizigers konden door de raampjes het schilderachtige
panorama zien van deze bergachtige landstreek. De spoorweg volgt geheel
de bochten van den berg; hier is hij tegen de helling van de rots
uitgehouwen; daar hangt hij over afgronden; de scherpe hoeken
vermijdende door stoute krommingen, en zich in de engste kloven
werpende, die men zou meenen dat geen uitweg aanboden. De blinkende
locomotief met hare vurige lantarens, die een spookachtig licht
verspreidden, hare zilveren klok, haar toestel om buffels te
verdrijven, dat uitstak als een spoor, paarde haar schel gefluit en
haar dreunend zuchten aan het bruisen der stortvloeden en watervallen
en haar rook slingerde zich om het sombere loof der pijnboomen.
Weinig of geen tunnels en bruggen ontmoette men op den weg. De spoorweg
boog zich om de bergen heen en trachtte niet door rechte lijnen den
naasten weg van het eene punt naar het andere te vinden door de natuur
geweld aan te doen.
Tegen negen uur bereikte men door het dal van Carson den Staat Nevada,
altijd nog de noord-oostelijke richting volgende. Ten twaalf ure
verliet men Reno, waar de reizigers twintig minuten tijd hadden om te
ontbijten.
Van dat punt af ging de weg langs de Humboldt-rivier eenige mijlen
noordwaarts. Toen boog hij zich een weinig naar het oosten en verliet
den loop der rivier niet vóór hij de Humboldt-keten bereikt had, die
haar oorsprong eerst neemt aan het oostelijk uiteinde van den Staat
Nevada.
Nadat Fogg, Aouda en hun reisgezellen ontbeten hadden, keerden zij naar
den waggon terug. Toen Phileas Fogg, de jonge vrouw, Fix en
Passepartout weder op hun gemak waren gezeten, zagen zij naar het
afwisselende landschap, dat zich voor hunne oogen ontrolde; onmetelijke
prairiën, bergen, die zich tegen den horizon teekenden, rivieren, die
hare schuimende golven voortduwden.
Somtijds zag men een groot aantal bisons, die, zich in de verte
samenpakkende, het voorkomen hadden van beweegbare dijken. Die
ontelbare legers van herkauwende dieren veroorzaken menigmaal
onoverkomelijke hinderpalen voor het voortgaan der treinen. Men heeft
dikwijls duizenden van deze dieren gezien, welke in dichte drommen uren
achtereen over de rails trokken. De locomotief is dan genoodzaakt om
stil te staan totdat de weg weder vrij is.
Ook bij deze gelegenheid had dit plaats. Tegen drie uren ’s nachts
versperde een kudde, bestaande uit tien à twaalf duizend van deze
dieren, den weg. De locomotief beproefde, nadat zij hare snelheid reeds
aanmerkelijk had verminderd, hare spoor in de flank der ontzaglijke
colonne te drukken, maar eindelijk moest zij toch stilstaan voor de
ondoordringbare massa.
Men zag duidelijk deze herkauwende dieren, deze buffalos zooals de
Amerikanen hen noemen met hun rustigen tred voortgaan, nu en dan luid
brullende. Zij zijn krachtiger gebouwd dan de europeesche runderen,
hebben korten staart en pooten, een hoogen rug die een gespierden bult
vormt, met horens van onder wijd uitstaande, terwijl de kop, de nek en
de schouders bedekt zijn met lange manen. Het was onmogelijk deze
landverhuizers tegen te houden. Wanneer de bizons eenmaal hunne
richting genomen hebben, kan men hen met den besten wil niet stuiten of
van hun weg doen afwijken. Het is een stortvloed van levend vleesch,
die door geen dijk kan beteugeld worden.
De reizigers, die allen op de loopbruggen stonden, aanschouwden dit
zonderlinge tooneel. Maar hij, die wel de meeste haast had, namelijk
Phileas Fogg, was rustig op zijne plaats blijven zitten en wachtte zeer
wijsgeerig af tot het den buffels behagen zou den weg vrij te laten.
Passepartout was woedend over het oponthoud dat door deze opeenhooping
van dieren veroorzaakt werd. Hij had al zijne revolvers op hen willen
afschieten.
„Wat een land!” riep hij uit, „dat een geheele trein kan worden
tegengehouden door zulke stomme dieren, die als eene processie
voorttrekken en zich volstrekt niet haasten, alsof zij niemand in den
weg stonden. Bij den hemel! ik zou toch wel eens willen weten of Fogg
dit onvoorziene oponthoud ook al in zijn programma heeft opgenomen. En
de machinist, die de locomotief niet tusschen deze beesten durft
doorjagen!
De machinist had volstrekt niet beproefd of hij dit bezwaar ook kon
overwinnen, en hij had daarin zeer voorzichtig gehandeld. Hij zou
ongetwijfeld de eerste buffels met de spoor van zijn locomotief
verpletterd hebben; maar hoe sterk zij ook ware, de machine zou weldra
hebben moeten ophouden, de trein zou gederailleerd zijn en zóo
beschadigd, dat hij den tocht niet kon vervolgen. Het beste was dus
geduldig te wachten en den verloren tijd in te halen door later de
vaart van den trein te versnellen.
De optocht der bisons duurde drie volle uren en de weg werd niet eerder
vrij dan tegen den avond. Op dat oogenblik trokken de laatste kudden
over de rails, terwijl de eerste reeds verdwenen waren aan den horizon.
Het was alzoo acht uur, toen de trein de Humboldt-Ketel overtrok, en
half tien toen hij het territorium van Utah bereikte, het land van het
Zoutmeer, het merkwaardige land der Mormonen.