Preskaux la tutan nokton piediris la Princo sur la sxtoneca sxoseo. Kiam
grizigxis la cxielo, li dormis mallonge sub dornhava kreskajxbarilo, kaj
je la sunlevigxo li refoje estis sur la vojo. Dekstre, en bela verda
kampo, li gxojege ekvidis tri blankajn betulojn, kies brancxoj mallauxte
susuris pro la matena vento.
Vanc' transgrimpis la barilon kaj persiste marsxadis gvidata, kiel la
simio promesis, de sxajne senfina vico da puraj, blankaj sxtonoj.
Tagmeze li ektrovis verdan transirejon sxtupforman, sed tiel malrekta
gxi estis, ke la Princo opiniis, ke li povos pli facile transgrimpi la
brancxobarilon, ol la sxtupareton. Alproksimigxante li ekvidis strangan
vireton, kiu sxajne ion sercxis en la herbo sub la sxtupareto. Li
aspektis kiel bonkora maljunulo, sed liaj brakoj, kruroj, kapo kaj
korpo, ecx la trajtoj de lia vizagxo, estis tiel torditaj, ke nenia
parto estis rekta. Tamen li afable salutis la Princon, kaj invitis lin
sidigxi apud la rivereto kaj partopreni en liaj pano kaj fromagxo. Tion
la malsatega Princo tre vole faris.
"Eble vi jam auxdis," diris la nekonatulo, "pri la 'tordita viro, kiu
marsxis torditan mejlon, kaj trovis torditan moneron apud tordita
sxtupareto'?[2] Mi estas la viro. Mi ankoraux ne trovis la moneron, sed
mi esperas, ke mi baldaux trovos. Mi volas vin averti, ke vi ne parolu,
kiam vi atingos la Fragokoloran Sorcxiston, gxis li estos parolinta;
alie vi malsukcesigos la sorcxagon por la dauxro de dek jaroj."
[Piednoto 2: Angla infanrimo:
"There was a crooked man, who walked
a crooked mile,
And found a crooked sixpence against
a crooked stile." --Tradukinto.]
"Kiel bonega vi estas!" dankeme diris la Princo. "Kiel terure, se mi
malsukcesigus la sorcxagon, post mia longa vagado! Cxu mi povos ion fari
por vi? Mi helpos sercxi la moneron, se placxos al vi, aux mi petos de
la Sorcxisto, ke li vin maltordu."
"Ho, ne grave!" gaje respondis la Torditulo. "Pri la monero, mi mem
devos trovi tion; kaj pri mia kurbeco, ciklono gxin faris, kaj ciklono
gxin devos malfari. Tio ne gxenas min. Mi ne min sentas tiel
senkomforta, kiel mi sxajnas."
Denove dankante la bonkoran vireton pro la mangxo kaj la bona konsilo,
Vanc' gxoje ekiris tra la betularbaro, pensante ke lia penplena migrado
vere baldaux finigxos. La birdoj kantis, la rivereto apud li gaje
babiletis, kaj la vento alportis dolcxajn odorojn de mil floroj. Je la
sunsubiro la Princo forlasis la arbaron, kaj eniris malgrandan verdan
ebenajxon, kie la herbo sxajne estis veluro sub liaj piedoj, kaj
briletanta fontano plauxdis meze de amaso da floroj. Cxi tie Vanc'
ekvidis kuriozan palerugxan dometon, kiu similis vastan fragon; kaj
antaux la pordo sidis, ageme trikanta, strangaspekta individuo, tute
palerugxa, ecx je la haroj, kaj vestita per robo kaj pinthava cxapelo
samkoloraj.
Fine la Fragokolora Sorcxisto estis trovita.