La vidajxo, kio la Princon tiel timigis, estis terura giganto, certe
tiel altkreska kiel la plej alta turo kiun oni iam vidis, havante en la
frunto tri grandajn malbelegajn okulojn, rugxan, blankan kaj bluan, kaj
montrante busxegon similan al malluma kaverno en montflanko.
Antaux ol Vanc' vere sciis kio okazas, li trovis sin ekkaptita kaj
staranta sur la manego de la giganto, kvazaux sur tablo.
"Mi petas," li diris, parolante tre rapide, cxar li estis tiel ege
timigata,-- "mi petas, nur malmultajn ni forprenis, cxar ni preskaux
mortmalsatis; ni ne sciis, ke ili apartenas al vi, kaj ni ne intencis
ian malbonon. Bonvolu, ho, bonvolu permesi, ke ni foriru unufoje por
cxiam, kaj ni promesos ke ni neniam, neniam plu revenos."
"Ho, ho!" ekkriis la giganto ridegante, "Foriru? Cxu vere? Ne tiel
rapide, hometo! Mi sxatas tiajn etulojn kia vi estas."
[Ilustrajxo]
La kompatinda Princo senforte cxirkauxsaltetis sur la vasta manplato de
la giganto, sed nenion povis fari por sin helpi; kaj li devis stari
rigardante dum la grandegulo, per la alia mano, ekprenis kaj iom skuis
la skatolon, kauxzante ke la hometoj konfuze cxirkauxfaletis, ricevantaj
de la tabloj kaj segxoj multe da frapetoj.
"Cxi tiuj tre amuzos mian edzinon," diris la giganto, hejmen
ekpasxegante. "Mi ne mirus se sxi vin konfitus per bruna sukero. Mi
gxuas tiaspecajn frandajxojn, kaj de longatempe mi ne trovis tiajn."
Auxdante cxi tion, la kompatinda Vanc', kiel oni povas supozi, tute
malsanigxis pro timo; sed ne vidante ian vojon por forkuri, li fermis la
busxon kaj vigle cxirkauxrigardis gxis, post iom da tempo, ili atingis
la kastelon de la giganto. Gxi estis vasta griza konstruajxo, havanta
ferbaritajn fenestrojn, kaj cxe la pordego tri hundojn, tiel grandegajn
kaj tiel malbelegajn ke, nur auxdante pri ili, oni timtremus; tial mi
nenion rakontos pri ili. Kvankam ili aspektis terurege, ili timis la
giganton; kaj, je lia ordono, ili tre humile kusxigxis, kaj ecx ne
subbojis kiam li preterpasxegis trans la korto kaj en la cxambregon de
la kastelo.
"Edzino!" kriis la grandegulo al virino, kiu staris sin admirante antaux
granda spegulo cxe la fundo de la cxambro. "Edzino, venu vi cxi tien kaj
vidu kion mi trovis."
"Kion vi trovis?" sxi demandis, ne turnante sin for de la spegulo. "Cxu
gxi estas io per kio oni povos sin vesti?"
"Stultulino!" kriegis la giganto. "Cxu vi ne povas pensi pri io krom
vestado, sinjorino? Ne, gxi estas multe pli bona ol io, per kio
sinvesti; gxi estas io mangxebla. Rapidu, surmetu la poton."
Auxdinte tion, la kompatinda Princo tute perdis la esperon, kaj li
pensis ke lia fino jam alvenis. Sed la edzino emfaze anoncis, ke estas
multe tro malfrue por kuiri ion novan por la vespermangxo, kaj ke la
edzo atendu gxis la mateno.
"Kio do estas por mangxi?" malkontente demandis la giganto, cxar li vere
sopiris al la fresxa boletajxo, kiun li estus farinta el la Princo.
"Nu," respondis la gigantino, "estas la marserpenta pastecxo, kiun mi
revarmigis, kaj mi malfermis ujon da elefantkapoj kiel almangxajxo."
"Do rapidu por alporti gxin," grumblegis la giganto, "aux nekuiritan mi
englutos tiun cxi knabon en unu sekundo."
Pro tio la gigantedzino, kiu estis neniel malbonkora virino, malgraux ke
sxi tro gxuis belvesti sin, kaj estis iom fiera pri sia beleco (oni
devas konfesi, ke estis multo pri kiu esti fiera, cxar sxi estis tiel
alta kiel turo!), sxovis Vancon en angulon, por lin kasxi for de la
edzo; kaj en la angulo Vanc' estis kontenta resti kasxita, dum la
giganto forglutis grandegan vespermangxon, kaj trinkis tutan barelon da
biero, kiun la edzino elprenis el vasta tinego en angulo de la cxambro.
Fininte sian mangxadon kaj trinkadon, la grandegulo ordonis al la
edzino, ke sxi zorgu pri la knabo, por ke li estu en senriska loko
konservata dum la nokto; poste, ekprenante kandelon tiel longan kiel
fazeolstango, li multpeze faletante foriris en la litegon. La edzino,
kiu estis sidinta apud la fajro, nun levigxis kaj invitis la Princon, ke
li venu kaj partoprenu en la mangxado.
"Bela knabeto vi estas," sxi diris, "kaj tiu puncavelura jako certe
estis belega, antaux kiam gxi tiom malpurigxis. Venu, mangxu pecon da
pastecxo, kaj trinku iom da biero; morgaux vi devos esti bonstata. Se vi
devos esti boletata, vi certe plivolos esti bongusta boletajxo, ol
malbongusta."
"Mi ne estas tiel certa pri tio," malgaje respondis Vanc'. "Se mi devos
esti kuirata, vole nevole, mi opinias ke mi preferos esti speciale
malbongusta."
"Ho fi!" kriis la gigantino. "Bonaj knabetoj ne parolas tiamaniere; kaj,
ke vi estas bona knabeto, mi estas certa pro via mieno. Kio estas en via
skatolo? Juveloj?"
"Se mi montros al vi," demandis Vanc', kun iom da espero en la vocxo,
"cxu vi lasos min forkuri? Kara, bonkora sinjorino, vi min ja kompatas,
cxu ne? Mi estas certa, ke vi estas komplezema kaj bonega. Nur lasu min
iri, kaj mi alsendos al vi belegajn juvelojn. Ion ajn mi faros por vi,
se vi nur bonvolos permesi ke mi foriru."
"Ne," diris la gigantino, "tion mi ne povos fari. Se mi lasus vin
foriri, li min mortbatus. Cetere vi ne povus preterpasi la hundojn, se
ecx dudek fojojn mi vin liberigus. Sed mi diros al vi, kion mi faros: se
vi malfermos la skatolon, mi kloroformizos vin morgaux, antaux ol mi vin
kuiros; kaj vi ne sciigxos pri tio, kio al vi okazas,-- -- -- -- gxis
kiam vi estos vere kuirita kaj mangxita!"
Malmulte da konsolo Vanc' trovis en tio, kiel vi povas imagi; sed li
sentis ke la gigantino havis bonan intencon, kaj li ankoraux esperis
iamaniere forigxi; tial li lauxeble forvisxis siajn larmojn kaj
malfermis la keston. Tuj kiam la etuloj estis liberigitaj, ili diskuris
sur la tablo, avide mangxante la pecetojn da avenpano kaj grajnojn da
sukero, kiujn la malbonordema gigantino estis disseminta. Kvankam
malgrandaj estis la hometoj, iliaj juveloj kaj kostumoj brilis kaj
prezentis belan spektaklon; kaj la grandegulino sin apogis sur la
kubutoj kaj rigardadis ilin kun granda plezuro, proklamante ilin la plej
belaj ajxetoj, kiujn sxi iam vidis.
"Mi ja ne mirus, se la edzo donacus al mi tiujn etulojn; tro malgrandaj
ili estas por iel utili, escepte kiel gustigilo. Mi volus iamaniere ilin
uzi."
Kiel estas antauxe dirite, la gigantino estis vanta virino, kaj cxiam
pripensadis, kiamaniere io povus esti uzata kiel vestajxo aux ornamajxo.
"Mi havas ideon," sxi diris, subite ekstarante kaj alportante bobenon de
rozerugxa silkfadeno el sia kudrajxujo, kiu lasta havis amplekson de
granda vestkesto. "Oni rakontas pri sinjorinoj, kiuj surportas vivantajn
skarabojn, per etaj orcxenoj alligitajn al la brocxoj. Mi opinias ke mi
povas fari ion similan el cxi tiuj pupetoj."
"Sed, Sinjorino," konsternite petis Vanc', "sxajne vi ne komprenas, ke
cxi tiuj estas miaj propraj regxaj parenc--"
"Nu, vi silentu!" sxercete kriis la gigantedzino, "aux mi vin trempos en
tiun vaporplenan kaldronon, ecx sen unu ekflaro de kloroformo; kaj vi ne
povas imagi, kiel malagrabla vi tion trovus; vi vere ne povas."
Auxdinte tion, la Princo timtremis, kaj tre malforte diris:
"Bonvolu ne dolorigi ilin, kara Sinjorino Gigantino; tre sentemaj ili
estas."
"Mi ne dolorigos ilin," respondis la sinjorino, "almenaux nur suficxe
por ilin piedflirtigi. Ili sxajnas tiel amuzaj, kiam ili piedflirtas."
Parolante, sxi ligis pecetojn da silkfadeno cxirkaux la taliojn de la
geregxoj, kaj cxi tiujn pendigis de siaj oreloj, kiel infanoj kelkfoje
pendigas butonojn, kiam ili sxajnigas havi oreljuvelojn. Fiksinte la
strangajn ornamajxojn, sxi fabrikis kolcxenon el la princinoj kaj
korteganoj, kaj, gxin surmetinte, sxi admiris sin per la spegulo,
kvazaux sxi neniam cxesus. Tamen, post iom da tempo, sxi igxis tiel
dormema, ke sxi ne povis plu vidi, kaj ecx estis tro laca por balanci la
kapon kaj cxirkauxsvingi la geregxojn sur siaj oreloj. Sxi remetis la
novan juvelaron en la skatolon, kaj, ekprenante la Princon, sxi enmetis
lin en lignan birdkagxon pendantan je la muro.
"Agrable songxu," sxi gaje diris, kaj tiam sxi ankaux foriris por
kusxigxi.