Cxirkaux la tagmezo al la Princo aligxis meduzo, kiu montris gajan kaj
felicxan karakteron, kaj insiste kunigis sin kun Vanc' kaj lin
akompanis. La knabo opiniis ke li jam havas tiom da personoj, kiom li
povas prizorgi, kaj li klare diris tion al la kreitajxo.
"Krom tio," li finis tre malafable, cxar lia pacienco estis efektive
elcxerpita, "verdire, vi tiel plauxdiras, ke vi faras min nerva."
"Knaboj ne devus posedi nervojn!" trankvile diris la meduzo.
"Kompreneble, se mi ne havas krurojn, mi ne povas piediri; kaj, se mi ne
povas piediri, mi devas plauxdiri. Tio estas klara, ecx al vi, mi
supozas."
Princo Vanc' estis tro kolera por respondi; tial la paro kuniradis sen
sono, krom la lacaj pasxoj de la knabo, kaj la brua plauxdado de la
meduzo, sur la malseketa sablaro de la marbordo. Preskaux je la
sunsubiro, ili atingis largxan kampon, kie ia matura greno sxajne
vegetadis, kaj tra kiu fluis kristalklara rivereto, ombrata per arboj.
Al tiu kampo la laca Princo gxoje sin turnis, kaj antaux cxio malfermis
la skatolon, preskaux timante ke li trovos la kompatindajn korteganojn
tute mortintaj pro la kruela malsato. Senvivaj ili ankoraux ne estis,
sed ili kusxis malfortaj kaj palaj, kaj sxajnis ke tre malmulte da forto
al ili restis. Por ili la Princo rapide plenigis kelke da glaningoj el
la klara, malvarma rivereto, kaj poste, ekprenante unu el la longaj
grenspikoj, kiuj estis multnombraj, li rompis gxin kiel eble plej
rapide.
"Kruda tritiko," li diris, "kompreneble ne estas bongusta; tamen gxi
almenaux malhelpos la malsat--"
Surprizite li haltis, kaj tio ne estas mirinda; cxar, anstataux la
atendita greno, la spiko estis plena de grandaj cxokoladaj bombonoj,
cxiuj plej bongustaj; kiel la Princo, provante unu el ili, konstatis.
Mirefrapita li malfermis alian spikon, kaj el gxi elfalis citronaj
sukerajxoj; migdaloj plenigis trian, kaj kvara enhavis sukeritajn
daktilojn. Unuvorte, la tuta mirinda kampo estis plena de sukerajxoj:
kokosaj kukoj kaj makaronoj; kremfigoj, alteoj kaj gumbombonoj;
migdalpastajxo, nuksa kando, sukeritaj semajxoj kaj glaciumaj fruktoj;
verdire, oni ne povas ecx revi pri ia dolcxega sukerajxo, kiu ne estis
trovata, fresxa kaj suficxega, en tiu cxarma kampo.
Tre rapide la Princo metis kelke da belaj bombonoj sur la tablon en la
pupdomo. La Regxo, tro malsata por zorgi pri gxentila konduto, trancxis
per sia glavo, kaj gesinjoroj ekkaptis la detrancxajxojn per la manoj,
kaj mangxis kiel malsateguloj. Unu vinbombono provizis al ili bonegan
trinkajxon, kaj tiamaniere la korteganoj festenis tiel gaje, ke oni
vidante ilin multe gxojus.
Vi povas esti certa, ke Vanc', liverinte nutrajxon al la familio, ne
okupis longan tempon provizante al si mem; kaj sensxeliginte grandan
aron da bombonoj, li eksidis por trankvile gxui ilin, kiam li cxagrenate
auxdis apud si la malsxatatan vocxon de la meduzo.
"Unue nutru min!" kriis la kreitajxo; "mi ne havas manojn por kolekti
bombonojn por mi mem. Unue nutru min! Ankaux mi malsatas!"
Kompatinda Princo Vanc'! Li ja estis laca kaj varma kaj malsata, kaj li
tute perdis la paciencon.
"Iru do, kaj mangxu sen manoj!" li kolere kriis; kaj, ekprenante la
senmuskolan ajxon, li nekonsidere forjxetis gxin inter la trunketojn en
la grenkampo.
Tamen li apenaux ekspiris libere, kaj jxus enmetis la dentojn en bonegan
peceton da migdala sukerajxo, kiam revenis la meduzo, tute sendifekta
kaj tiel gaja kiel antauxe.
"Nu, kial vi bezonus agi tiamaniere?" demandis la kreitajxo; "tio ne
povas amuzi vin, kaj gxi ne difektas min. Mi certe revenos, tiel ofte
kiel vi min forjxetos; tial vi vidas ke tio tute ne utilas; kaj, se gxi
ne utilas, gxi certe ne estas utila. Mi supozas, ke vi mem povas vidi
tion. Nutru min!"
"Mi ne vidas ian rimedon vin nutri," respondis la Princo, havante
plenbusxon da sukerita abrikoto; "vi certe ne havas busxon."
"Tio sxajnas vera," afable respondis la alia; "sed nur metu molan
bombonon sur mian dorson, kaj rimarku tion, kio okazos."
La Princo obeis, kaj havis la plezuron vidi, ke granda orangxbombono
lauxgrade malaperis, dum la meduzo malrapide ensorbis gxin.
La unuan fojon dum sia tuta vivado, la Princo estis mangxinta tiom da
sukerajxoj, kiom li volis, kaj jxus trinkis iom da akvo el la klara
malvarma rivereto, kiam li auxdis vocxon similan al la tondro resonanta
inter la montoj.
"Kiu estas tiu," gxi kriis, "en mia bombonkampo, miajn bombonojn
sxtelanta?"
La koro de Vanc' lauxte frapis kontraux la ripoj, kiam li levis la
okulojn kaj vidis vidajxon, kiu povus ecx kauxzi, ke regxo kaj lia armeo
sxanceligxu en la sxuoj; des pli multe povus timi kompatinda princeto,
devigata zorgi pri korteganaro, kaj nur havanta meduzon kiel helpanton!