Unu maljuna sorĉistino loĝis foje en dometo, kiu staris en la mezo de
granda arbaro sur alta monto. Tiu ĉi virino estis tre kruelega, kaj ŝi
amis manĝi infanetojn. Ŝi havis kutimon meti ĉiujn siajn fromaĝojn sur
la tegmenton por altiri la infanojn de la ĉirkaŭaĵo. Iom malproksime de
tiu dometo, loĝis malriĉa kamparano kiu havis du infanojn, unu
malgrandan filinon tre malspritan kaj unu filon kiu estis tre
inteligenta.
Unu tagon la kamparano sendis la infanojn en la arbaron por kolekti
fragojn. Ili baldaŭ alvenis al la domo de la sorĉistino, kaj ĉar ili
havis grandan malsaton, la knabo surgrimpis la tegmenton kaj ekkaptis
unu fromaĝon. La maljuna sorĉistino, aŭdante la brueton, ekkriis: "Kiu
estas sur mia tegmento?"
"Estas eta anĝelo," respondis la knabo per dolĉa voĉo.
La sorĉistino diris: "Karaj anĝeletoj, manĝu tiom da fromaĝo, kiom vi
bezonas," kaj ŝi restis sidanta apud la fajro. La knabeto prenis kelkajn
fromaĝojn kaj foriris kune kun la fratino.
Post kelkaj tagoj la infanoj revenis al la dometo. La knabo surgrimpis
la tegmenton, kaj la sorĉistino ekkriis: "Kiu estas sur mia tegmento?"
La knabo respondis same kiel la unuan fojon: "Estas kelkaj anĝeletoj!"
kaj la malgranda filino, kiu estis tre babilema, ekkriis: "Mi ankaŭ
estas tie ĉi!"
Tiam la sorĉistino eliris el la domo, kaj ekkaptante la du infanojn,
diris: "Ho, jes, vi estas du belaj anĝeletoj kaj vi fariĝos bongusta
rostaĵo. Kiamaniere mortigas via patrino la porkojn?" demandis ŝi.