"Ne, ne," diris la knabo, "ŝi metas ŝnuron ĉirkaŭ la kolon."
La sorĉistino foriris por serĉi ŝnuron por meti ĉirkaŭ la kolon de la
knabo, kiu pro timo falis teren, kvazaŭ li estis mortinta.
"Ĉu vi nun estas mortinta?" demandis la sorĉistino.
"Jes," respondis la knabo.
"Ho, ne," diris la virinaĉo; "vi ne estas tute senviva, ĉar vi parolas
ankoraŭ."
La knabo respondis: "Mi ankoraŭ parolas ĉar mia patrino ĉiam grasigas la
porkojn antaŭ ol ŝi rostas ilin. Ŝi diras ke ili do fariĝos pli bonaj."
"Tre bona ideo!" diris la sorĉistino.
Ŝi ekprenis la du infanojn, metis ilin en kaĝon, kaj diris: "Kiel via
patrino grasigas la porkojn?"
"Ho, ŝi donas al ili grenon," diris la malgranda filino.
"Ne, ne," diris la knabo, "mia fratino tre eraras, ŝi estas tiel
malgranda! Mia patrino grasigas la porkojn per kukoj kaj dolĉa lakto."
"Bone," diris la sorĉistino, "mi faros la samon."
Ŝi tiam donis al ili multe da kuko kaj dolĉa lakto. Unu tagon ŝi alvenis
al la kaĝo, kaj diris: "Mi havas malbonajn okulojn kaj mi ne povas vidi
ĉu vi estas sufiĉe grasaj. Levu la fingron por ke mi povu palpi."
La filineto estis ĵus faronta precize kiel la sorĉistino diris; sed la
knabo prenis ŝian lokon kaj prezentis malgrandan bastoneton.
La sorĉistino ektuŝis ĝin, kaj diris:
"Vi estas tre malgrasaj." Kaj ŝi donis al ili ankoraŭ plu da kukoj kaj
dolĉa lakto.
Post kelkaj tagoj, ŝi denove diris:
"Eklevu la fingron, mi volas vidi ĉu vi estas sufiĉe grasaj."
La knabo etendis la trunketon de brasiko, kaj la maljuna virino diris:
"Jes, vi estas sufiĉe grasaj." Ŝi enportis la infanojn en la dometon,
kaj ordonis al la filino ke ŝi ekbruligu grandan fajron en la kamenon.
Kiam estis sufiĉe varme, ŝi diris al la infanoj: "Nun, metu vin sur la
ŝovelilon, unu apud la alia, kaj mi enmetos vin en la fajron."
La malgranda filino, tute tremante, iris obei, kiam la frato anstataŭis
ŝin. Sed kiam la maljunulino ekprenis la ŝovelilon, li derulis al la
tero. La sorĉistino koleris, sed la knabo ĝentile petis pardonon, kaj
diris:
"Sinjorino, ni estas tre malspritaj, kaj tre mallertaj; montru al ni
kiamaniere ni devas sidi sur la ŝovelilo!" La sorĉistino sidiĝis sur la
ŝovelilon kaj la knabo tiam rapide enpuŝis ŝin en la fornon kaj fermis
la pordon.
Tiam li deprenis ĉiujn fromaĝojn, kaj, akompanate de sia malgranda
fratino, li feliĉe reiris al la patro. Pri la sorĉistino, ŝi fariĝis
bona rostaĵo, kaj oni ne ploras ŝian morton.
Rimarkoj pri la transskribado:
Diversaj fermantaj citiloj mankis. Ili estas aldonitaj sen rimarko.
La sekvantaj eraroj estas ĝustigitaj:
Paĝo 7
"Aventuro en la Pregej-Vestiblo"
=>
"Aventuro en la Preĝej-Vestiblo"
Paĝo 32
"staris iam palaco. de kiu oni nun"
=>
"staris iam palaco de kiu oni nun"
Paĝo 73
"Mi ja havis dek jarojn kaj tial estis ŝaga fraŭlino."
=>
"Mi ja havis dek jarojn kaj tial estis saĝa fraŭlino."
Paĝo 121
"la sovelilon kaj la knabo tiam rapide enpuŝis"
=>
"la ŝovelilon kaj la knabo tiam rapide enpuŝis"