_Lehman Wendell_
Unu sveda fraŭlino, kiu ĵus alvenis al Ameriko, renkontis ĉe la
stacidomo nigrulon. Rekonante ŝian naciecon la nigrulo ekparolis jene:
"Bonan tagon, fraŭlino!" li diris en plej pura sveda lingvo. "Eble vi
miras tial ke nigrulo parolas vian lingvon, sed mi ne ĉiam havis nigran
koloron. Mi ankaŭ estas svedo kaj foje loĝis en via lando. La usona
klimato, tamen, havas mirindan povon kaj grade nigrigas ĉiujn. Post
mallonga tempo vi ankaŭ fariĝos nigra kiel mi."
Kiam la amikoj de la svedino fine alvenis ili trovis ŝin starantan en
lageto da larmoj.
* * * * *
Eta Edda estis ĵus alveninta el Svedujo al Ameriko kaj ludis sur la
strato por la unua fojo. Ĉie ŝi aŭdis la anglan lingvon kaj tute ne
komprenis, ĉar kompreneble ŝi parolis nur svede. Post iom da malfeliĉa
tempo ŝi plorante eniris la domon.
"Patrineto," ŝi diris, "donu al mi unu dolaron!"
"Unu dolaron!" diris la patrino, "kion vi faros el ĝi?"
"Mi aĉetos novan buŝon," respondis la infaneto. "Mi ne povas paroli per
la mia."
* * * * *
Unu karbisto, laborante en la arbaro, foje renkontis plej belegan
fraŭlinon, kiun li tuj rekonis kiel koboldinon. Li tute ne timis la
fraŭlinon, sed li bone sciis ke li iel devus superspriti ŝin antaŭ ol
ŝia supernatura povo hipnotus lin.
"Kia estas via nomo, sinjoro?" demandis la koboldino ridetante. "Mi
mem," diris la karbisto kaj je tio li ekprenis trempilon plenan de
varmega peĉo kaj ĵetis ĝin sur ŝin. Kun laŭtaj plorĝemoj ŝi eniris la
arbaron kaj alvokis la aliajn koboldojn. "Rigardu min! Rigardu min!" ŝi
diris. "Mortigu la bestaĉon, kiu tiel malbonuzis min!" "Kiu faris ĝin?"
diris la aliaj. "Mi Mem, Mi Mem!" kriegis la koboldino. "Nu," respondis
la kunuloj, "se vi mem faris ĝin ni certe ne helpos al vi."