De tiu tago Petro estis alia homo. Li ne povis rigardi iun rekte en la
okulon, kaj restis sola kiel eble plej ofte. Komence oni ne atentis pri
tio; Petro ja estis ĉiam iom stranga. Sed iom post iom oni diris ke
estas rabistoj en la provinco. Tie ĉi mankis al iu terpomoj kaj tie iom
da tritiko aŭ maizo. Fine oni opiniis ke Petro estas la ŝtelisto, sed
tial ke oni ne havas pruvojn, oni ne volas paroli kun li pri la afero.
Inter la ŝtelatoj estis ankaŭ Lars de Bostbieno, kiu posedis muelilon.
Dum la frua somero iu disŝiretis kelkajn sakegojn kaj forŝtelis parton
de la enhavo, kvankam la muelilo estis ŝlosita. Fine Lars decidis resti
nokte en la muelilo por ke li eble povu eltrovi la ŝteliston.
Estis nokto en la komenco de Aŭgusto. Laŭ la vojeto, kiu kondukis de la
arbaro al la muelilo, proksimiĝis viro kun mallaŭtaj paŝoj. Iafoje li
haltis kaj aŭskultis, sed poste ree antaŭeniris, zorgeme
ĉirkaŭrigardante. Fine li atingis al la muelilo. Li enrigardis tra
fenestro, provis tiam la seruron kaj tiam sin alŝtelis al la
muel-rivereto. Transirante la rivereton li trovis neŝlosita la pordeton
de la radodomo. Li eniris, kurbiĝis kaj rampis el sub la rado en la
muelilon. Tie li trovis kelkajn sakegojn el kiuj li plenigis sian
propran sakon, kaj tiam li eliris silente.
Li tute ne sciis ke paro da avidaj okuloj rigardis ĉiujn liajn movadojn
en la muelilo. Post kiam li malaperis Lars rapide eliris el la muelilo
kaj renkontis la malfeliĉulon, ĵus kiam tiu, kun la sako sur la dorso,
elrampis tra la pordeto.
Lars ekkriis kiam li rekonis la ŝteliston. Petro deĵetis la sakon sur la
teron kaj komencis kuri al la arbaro kiel eble plej rapide. Lars tuj
postsekvis kaj fine atingis al li kaj forte ekkaptis lin ĉe la vesto.
Petro ne penis forkuri. Li staris tute senmove dum Lars rigardegis lin.
"Ha, estas vi, kanajlo," diris li kolerege.
Petro ne respondis, sed io malinda sin montris en liaj okuloj. Lars
daŭrigis:
"Kio okazus, vi pensas, se mi sendus vin al la polico?"
"Tio ne koncernas min," respondis Petro. "Sed la malfeliĉaj--malfeliĉaj
infanoj! Ho Dio! Ne permesu al ili longe suferadi, sed permesu ke la
malsato mortigu ilin baldaŭ--baldaŭ!"
"Morti pro malsato! Kion vi diras?"
"Ĉu vi opinias ke mi fariĝis ŝtelisto tial ke mi ĝin amas?"
Lars frotis la frunton. Morti pro malsato! Kaj eĉ inter kristanoj! Ja,
eble Petro parolis la veron. Li sendube ŝtelis tial ke li devis tiel
fari. Ĉu oni do devus kapti lin kaj ĵeti lin en malliberejon kiel
ordinaran kanajlon? Ne, milfoje ne! Ĉar kion do li povus fari en la
estonteco, kaj kion do okazus al la malfeliĉaj infanoj? Ne, oni devus
savi lin antaŭ ol estos tro malfrue, tiel por li mem, kiel ankaŭ por la
infanoj.
"Konduku min al la malliberejo, antaŭ ol venos tagiĝo!" petegis Petro
per maldolĉa voĉo.
"Mi ne sendos vin tien," respondis Lars. "Pri tio ĉi mi ne parolos al iu
homo. Mi havas bieneton, kiun mi longe intencis kulturigi. Tiun mi
donacas al vi. Post kelkaj jaroj ĝi fariĝos bona bieno. Ĝis tiu tempo mi
mem provizos ĉion necesan al vi."
Petro rigardegis lin, sed dum momento li ne povis kompreni. Nur post
kiam Lars ripetis la vortojn, li ŝajnis vekiĝi el sia malespero. Li
levis la manojn al siaj okuloj, kaj la tuta korpo tremis pro konvulsiaj
ploregoj.