Estis unu tago en la malfrua aŭtuno ĉirkaŭ dudek jaroj post la
supredirita aventuro. La familio de Bostbieno sidis apud malluksa tablo.
En ĉiuj vizaĝoj sin montris malfeliĉo. Estis la lasta aŭtuno kiam ili
loĝos en la malnova, kara hejmo. Lars en diversaj manieroj perdis sian
tutan havon kaj post kelkaj semajnoj li devus vendi aŭkcie la tutan
bienon.
La pordo malfermiĝis, kaj iu maljuna viro eniris, vestita kiel riĉa
kamparano.
"Bonan tagon!" diris la eniranto.
"Same al vi!" respondis Lars kaj stariĝis. "Ĉu vi jam revenis el
Gotenburgo?"
"Jes, mi revenis hieraŭ vespere."
"Nu, kiel vi sukcesis?"
"Tre bone. Mi ricevis la tutan heredaĵon de Johano, kiu antaŭ nelonge
mortis en Ameriko. Li certe forte laboradis kaj li sendube estis tre
ŝparema, ĉar mi ricevis 6,000 kronojn."
Petro, ĉar estis li, forviŝis larmon el la okulo kaj metis pakaĵon da
bankbiletoj sur la tablon.
"Tio estas multe da mono. Kion vi intencas fari el ĝi?"
"Ĝi estas por vi, Lars."
"Mi! Pri kio vi pensas?"
"Mi pensas pri unu nokto en la muelejo antaŭ dudek jaroj. Vi savis ne
nur min sed ankaŭ la infanojn, kaj nun mi ne volas ke vi perdu vian
bienon."
Venis larmoj en la okuloj de Lars. Li transpaŝis la plankon kaj tiam
diris:
"Pensu pri tio, kion vi faras, Petro! Pensu pri viaj infanoj, kiuj
restas hejme! Mi ne povas ricevi la monon."
"Sen vi, miaj infanoj nemulte farus. Kaj plie--mi kaj la infanoj havas
tiom, kiom ni bezonos. Se vi ne prenos la monon mi ĵetos ĝin en la
kamenon."
Lars ekkaptis ambaŭ la manojn de Petro, longe premis ilin kaj rigardis
lin varme en la okulojn. Kaj tra la fenestro ekaperis sunradio klara kaj
varma.