I
La plej konstanta, sed ankaŭ eble la plej mallerta laboristo de la tuta
vilaĝeto estis sendube la fabrikisto de radŝpiniloj, Petro la Tornisto.
Dum la duona parto de la semajno kiam li ne laboris por la vilaĝeto, li
staris apud la rabotbenko, la tornmaŝino aŭ la hakŝtipo kaj faris la
radŝpin-ilaĉojn, kiujn li poste vendis ĉe la foiro en la proksimaj
urbetoj. De frua mateno ĝis malfrua nokto la rabotaĵoj flugadis ĉirkaŭ
li kiel zumanta abelaro.
Sed ne estis nur tiam, kiam li laboris por si mem, ke Petro estis
okupata. Eĉ kiam li laboris por la vilaĝeto li faris tre multe, pli
multe ol li devus fari, ĉar oni ja bone sciis ke la mizera vilaĝeto ne
meritas eĉ unu taglaboron, multe malpli tri tiajn senpage.
Okupo donas panon, diras la popoldiro, kaj dum iom da tempo la familio
bone prosperis. Sed la infanaro plimultiĝis jare, kaj bezonis pli da
manĝaĵo ol Petro povis provizi. Lia ŝparemo iom post iom malkreskis kaj
kiam venis la fino de lia kredita tempo li devis vendi unue la
rabotbenkon kaj poste la tornmaŝinon por ke li povu aĉeti farunon kaj
terpomojn.
Petro faris, kiel eble plej bone, alian tornmaŝinon. Sed liaj malbelaj
radŝpiniloj ne havis sufiĉe da eleganteco kaj oni ne volis aĉeti ilin.
Li rabatis ilin sed spite tio ĉi li ofte devis reveturi hejmen kun la
radŝpiniloj.
Petro ne ĉesis labori, sed unu tagon post kiam li petegis kredite sakon
da sekalo, kaj la infanoj en la vespero devis malsataj iri liton, li
forĵetis la hakilon kaj sidiĝis sur la hakŝtipon profunde en pensoj.
"Petro!" diris la edzino. "Ni prenu alian farmon."
"Ne estas alia farmo en la provinco," respondis Petro malafable.
"Eble la vilaĝo helpos al ni."
"Ne pensu pri tio dum ni ambaŭ kapablas labori."
"Labori, ja! Kiam oni ne povas trovi laboron! La farmistoj, kiuj dungas,
ne bezonas pli da dungatoj kaj la aliaj estas tro malriĉaj. Estas nur
unu metodo kaj tio estas forsendi la infanojn peti almozojn."
Peti almozojn! Petro klinis la kapon en ambaŭ la manojn. Tiu penso
premis la koron. Ne, li pli volonte farus ion ajn, eĉ----.
Ho! Kia malbona penso, kiu venis en la kapon. Petro ektimis kaj faris
signon per la manoj kvazaŭ li volus forpeli fantomon. Li leviĝis kaj
rigardis la malsatajn, dormantajn infanojn. Tiam venis ree la malbona
penso. Petro ree forpelis ĝin sed li sentis ke ĝi restas proksime. Ĝi
paŝetis kiel kato en la anguloj, ĝi glitiris kiel angilo sur la nudaj
panbretoj kaj sur malplenaj terpomujoj. Nu, ĝi venis tre proksime kaj
paroletis:
"Petro, estas multaj neŝlositaj terpom-keloj en la provinco!"
Petro ree forpelis la bestaĉon. Ĝi glitiris inter du malplenaj
laktpladoj. Sed tuj ĝi revenis kaj siblis:
"Eble vi opinias ke estas bone permesi la infanojn morti pro malsato? Ĉu
jes?"
Petro ne plu povis kontraŭstari, kaj fine malaperis kun malplena sako
sur la brako.
En la sekvanta tago la infanoj ricevis sufiĉe da terpomoj kaj pano.