De horloges worden geregeld.--Pencroff is voldaan.--Een
verdachte rook.--De roode beek.--De bloemen van het Lincolns
eiland.--De dieren.--De bergfazanten.--Jacht op Kangaroes.--Het
Grantmeer.--Terugreis naar de Schoorsteenen.
De kolonisten van het eiland Lincoln wierpen een laatsten blik om zich
heen en daalden door den krater neder, en een half uur later waren zij
op de plaats, waar zij hun nachtleger hadden opgeslagen. Pencroff dacht
dat het tijd was om te ontbijten, en daardoor kwam men op het denkbeeld
de horloges van Gideon Spilett en den ingenieur gelijk te zetten.
Zooals men weet, had dat van Gideon Spilett niet door het zeewater
geleden, omdat de correspondent dadelijk op het zand was terecht
gekomen, buiten bereik van de golven. Het was een uitmuntend uurwerk,
een ware zak-chronometer, dien Gideon Spilett nooit vergeten had op
te winden. Het horloge van den ingenieur had natuurlijk stilgestaan
gedurende den tijd dien Smith in de duinen had doorgebracht.
De ingenieur wond het op en rekende dat het te oordeelen naar de zon,
ongeveer negen uur in de morgen moest zijn: hij zette zijn horloge
op dat uur.
Spilett wilde zijn voorbeeld volgen, toen Smith hem weerhield en zeide:
"Neen, wacht even. Gij hebt den tijd van Richmond behouden, nietwaar?"
"Ja, Cyrus."
"Bijgevolg is uw horloge geregeld naar den meridiaan van de stad,
de meridiaan, die bijna dezelfde is als die van Washington."
"Zeker."
"Nu, houd het dan zoo. Wind het slechts trouw op, maar kom nooit aan
de wijzers. Dit kan ons van dienst zijn."
"Waartoe moet dat dienen!" dacht de zeeman.
Men besloot een anderen weg terug te gaan om het meer Grant eens
van naderbij te beschouwen. Er was overeengekomen dat de kolonisten,
zonder juist allen bij elkander te loopen, toch niet te ver uiteen
zouden gaan. In de dikke bosschen van het eiland zouden zeker eenige
wilde dieren verblijf houden en men moest dus voorzichtig zijn. Meestal
gingen Pencroff, Harbert en Nab voorop, zonder echter bij Top te kunnen
blijven, die overal rondsnuffelde. De ingenieur en de correspondent
liepen samen; Gideon Spilett gereed om de minste bijzonderheid aan
te teekenen, en Smith in gedachten verzonken; hij bukte zich slechts
nu en dan om een steen of plant op te rapen, die hij, zonder er een
woord over te zeggen in zijn zak stak.
"Wat drommel raapt hij daar toch op?" mompelde Pencroff. "Ik kijk al,
maar zie niets, dat de moeite waard is om er voor te bukken!"
Tegen tien uur was de kleine troep aan den voet van den berg
Franklin. Slechts hier en daar stond eenig laag hout en een paar
boomen. Men liep over een vlakte van ongeveer een vierkante mijl,
die aan den zoom van het bosch vooraf ging en waarvan de grond geel
en kalkachtig was. Hier en daar lagen groote blokken basalt, die,
volgens Bischof, drie honderd vijftig millioen jaren noodig hebben
gehad om af te koelen. Er waren echter nergens sporen van lava te
ontdekken; deze was meer langs de noordelijke helling afgevloeid.
Op eens snelde Harbert op Smith toe, terwijl Nab en de zeeman zich
achter een rots verscholen.
"Wat is er mijn jongen?" vroeg Gideon Spilett.
"Rook," antwoordde Harbert. "Wij hebben rook zien opstijgen achter
de rotsen op ongeveer honderd passen van ons verwijderd."
"Hier menschen?" riep de verslaggever uit.
"Laten wij ons niet laten zien, voordat wij weten met wie wij te doen
hebben," antwoordde Cyrus Smith. "Ik vrees de bewoners van dit eiland
meer, dan dat ik naar hen verlang. Waar is Top?"
"Top is vooruit."
"En hij blaft niet."
"Neen."
"Dat is zonderling. Laten wij niettemin trachten hem terug te roepen."
In een oogwenk waren de ingenieur, Gideon Spilett en Harbert bij hun
twee metgezellen en verscholen zich, evenals deze achter blokken
basalt. Van daar zagen zij duidelijk een rookwolk in de lucht
opstijgen, waarvan de geelachtige kleur hunne bijzondere aandacht trok.
Top was op een zacht fluitje van zijn meester teruggekomen en deze
gaf een teeken aan zijn lotgenooten om hem te wachten terwijl hij
zelf tusschen de rotsen vooruit sloop. De kolonisten wachtten met
zekere angst den uitslag van deze verkenning af, toen zij allen op het
geroep van Cyrus Smith toesnelden. Toen zij bij hem kwamen, waren zij
verbaasd over de onaangename reuk, waarmede de lucht bezwangerd was.
"Dat vuur," zei Cyrus Smith, "of liever, die rook, is alleen door de
natuur ontstaan. Daar is een zwavelbron en niet anders."
"Welzoo," zeide Pencroff. "Hoe jammer dat ik niet verkouden ben."
De kolonisten begaven zich vervolgens naar de plaats, waar de
rook opsteeg. Daar zagen zij een bron van zwavelzure soda die vrij
overvloedig tusschen de rotsen stroomde na de zuurstof uit de lucht
te hebben opgeslorpt, en waarvan het water sterk naar zwavelwaterstof
rook.
Toen Cyrus Smith zijn hand in dat water stak, bevond hij, dat het
olieachtig was. Hij proefde het en bevond, dat het een flauw zoeten
smaak had. De temperatuur er van schatte hij op vijf en negentig graden
Fahrenheit. En toen Harbert hem vroeg op welken grond hij dit deed,
antwoordde hij:
"Zeer eenvoudig, mijn jongen, omdat ik kou noch warmte gevoelde op
het oogenblik, dat ik er mijn hand indompelde. Het is dus van dezelfde
temperatuur als het menschelijk lichaam, dat ongeveer vijf en negentig
graden heeft."
Daar de zwavelbron op dat oogenblik van geen nut was, richtten de
kolonisten zich naar den zoom van het bosch. Zooals men vermoed had,
stroomde de beek met haar helder doorschijnend water tusschen steile
oevers van rood zand, waarvan de kleur de aanwezigheid van ijzeroxyde
verried. Naar aanleiding van deze kleur noemde men dit water de Roode
Beek. Het water was zoet, hetgeen deed veronderstellen, dat het meer
eveneens zoet zou zijn. Voor het geval dat men aan zijn oevers een
betere woning dan de schoorsteenen mocht vinden, was deze omstandigheid
van zeer veel belang.
De boomen behoorden grootendeels tot die soort, welke overvloedig
gevonden wordt in de gematigde luchtstreek van Australië of van
Tasmanië en waren niet dezelfde als men gevonden had op eenige mijlen
van de bergvlakte. Het waren in het bijzonder de cassia boomen en
een soort van myrteplant, waarvan eenige het volgende voorjaar een
suikerachtig mannabrood moesten leveren, dat geheel overeenkwam met het
oostersche manna. Kleine cederbosschen stonden hier en daar verspreid,
maar de kokosboom, die zoo weelderig groeit op de eilanden der Stille
Zee scheen geheel te ontbreken op dit eiland dat waarschijnlijk op
te geringe breedte was gelegen.
"Hoe jammer!" zeide Harbert, "zulk een nuttige boom, waaraan zulke
heerlijke vruchten groeien!"
Wat de vogels betreft, deze fladderden tusschen casuar- en myrteboomen,
waarvan de takken ver uit elkander groeiden, en het uitspreiden van
hunne vleugels niet verhinderde. Zwarte, witte en grijze kakketoes,
papegaaien en parkietjes met bontgekleurde veeren vertoonden zich
als door een prisma gezien en fladderden rond met een oorverdoovend
gekrijsch.
Plotseling deed zich uit een boschje een onharmonisch concert
hooren. De kolonisten vernamen achtereenvolgens het gezang van vogels,
de kreten van wilde dieren en geluiden die zij aan een menschelijk
wezen konden toeschrijven. Nab en Harbert waren op het boschje
toegeschoten en verloren daarbij de meest noodzakelijke maatregelen
van voorzichtigheid uit het oog. Gelukkig was er noch een verscheurend
dier noch een gevaarlijke inboorling te vreezen, maar slechts een half
dozijn van die spottende zangvogels die men weldra als "bergfazanten"
herkende. Eenige behendig toegebrachte stokslagen maakten een einde
aan die nabootsing van den mensch en verschaften heerlijk wild voor
het avondeten.
Harbert wees nog op prachtige duiven met gebronsde vleugels,
sommigen met schitterende kammen, anderen groenachtig evenals hunne
stamverwanten van Port-Macquarie, maar men kon ze onmogelijk vangen,
evenmin als de kraaien en eksters welke bij massa's opstegen.
Het gebrek aan vuurwapens deed zich zeer levendig gevoelen, toen
een troep viervoetige dieren door het kreupelhout heen wegvlood en
daarbij zulke groote sprongen nam, van dertig voet en meer dat men
zou gezegd hebben dat zij als eekhorens van boom op boom huppelden.
"Kangaroes!" riep Harbert uit.
"Kan men die eten?" vroeg Pencroff.
"Gestoofd," antwoordde de verslaggever, "zijn zij even goed als het
fijnste wildbraad!"
Spilett had nauwelijks dit aangenaam vooruitzicht geopend of Pencroff,
Nab en Harbert waren de kangaroes achterna gesneld. Cyrus Smith riep
hen te vergeefs terug. Maar het was ook te vergeefs, dat de jagers
deze vlugge beesten nazetten, die als hazen liepen. Na vijf minuten
waren ze buiten adem, en het wild verdween in het kreupelhout. Top
was evenmin als zijn meester geslaagd.
"Mijnheer Cyrus," zeide Pencroff, toen zij weder bij den ingenieur
en den correspondent waren, "mijnheer Cyrus, ge ziet wel dat het
noodzakelijk is, dat wij geweren maken. Zou dat niet mogelijk zijn?"
"Misschien," antwoordde de ingenieur. "Maar we zullen eerst boog
en pijlen maken, en ik twijfel niet of gij zult er even handig mee
leeren omgaan als de Australische jagers."
"Pijlen, bogen!" zeide Pencroff met minachting. "Dat is goed voor
kinderen!"
"Geloof dat maar niet, vriend Pencroff," antwoordde de
correspondent. "Eeuwen lang zijn pijl en boog voldoende geweest om
stroomen bloeds te vergieten. Het kruit is slechts van gisteren,
en de oorlog is even oud als het menschelijk geslacht,--helaas!"
Harbert kwam intusschen weder op de kangaroes terug, daar de
natuurlijke historie zijn geliefkoosde wetenschap was.
"Wij hadden daar dan ook te doen met het soort dat het moeilijkst te
vangen is. Het reuzensoort met lang haar; maar als ik mij niet vergis,
bestaan er zwarte en roode kangaroes, rots- en rattenkangaroes,
die allen gemakkelijker te vangen zijn. Men heeft een twaalftal
soorten...."
"Harbert," antwoordde de zeeman ernstig, "er bestaat voor mij slechts
een soort van kangaroe, de "kangaroe aan het spit gebraden", en juist
dien zullen wij van avond missen."
Top, die scheen te begrijpen dat ook zijn belang op het spel stond,
draaide en snuffelde overal, rondgeleid door zijn instinct, dat nog
verhoogd werd door zijn grooten honger. Het was zelfs waarschijnlijk,
dat wanneer hij hier of daar een stuk wild machtig mocht worden, er
weinig voor de jagers zou overblijven, en dat Top voor eigen rekening
jaagde; maar Nab ging hem nauwkeurig na en deed daar wel aan.
Tegen drie uur verdween de hond in het kreupelhout; een dof geknor
bewees weldra, dat hij eenig wild op het spoor was.
Nab snelde er op los en zag Top bezig een viervoetig dier te
verscheuren, dat tien minuten later geheel in zijn maag zou verdwenen
zijn. Maar gelukkig had de hond een nest vol aangevallen; hij had
een driedubbele vangst gehad en twee andere knaagdieren--de prooi
van Top behoorde tot die soort--lagen doodgebeten op den grond.
Nab keerde zegepralend terug, in iedere hand een knaagdier houdende,
grooter dan een haas. Hun gele huid was bezaaid met groenachtige
vlekken en hun staart bestond slechts uit een begin van dat
lichaamsdeel.
Een burger der Vereenigde Staten kon geen oogenblik aarzelen den waren
naam aan deze knaagdieren te geven. Het waren "patagonische hazen,"
een soort van konijn-varken, een weinig grooter dan men ze in de
tropische streken vindt, de konijnen van Amerika, met lange ooren,
in den bek aan weerskanten met vijf scherpe kiezen gewapend, hetgeen
ze juist van het varken-konijn onderscheidt.
"Hoezee!" riep Pencroff. "Daar hebben wij het gebraad! Nu kunnen wij
naar huis gaan!"
De tocht huiswaarts werd aanvaard en snel voortgezet tot aan het meer
Grant. Daar proefde men het water en bevond dat het zoet was. Aan
sommige kringen, welke zich nu en dan aan de oppervlakte vertoonden,
kon men bespeuren, dat het zeer vischrijk moest wezen.
"Dat meer is werkelijk schoon!" zeide Gideon Spilett. "Men zou aan
zijn oever willen leven!"
"En wij zullen er leven!" antwoordde Cyrus Smith.
De kolonisten namen den naasten weg naar huis; zij baanden zich niet
zonder moeite een pad door het kreupelhout en richtten zich naar de
kust. Bij de Schoorsteenen gekomen, legden Nab en Pencroff een goed
vuur aan en zorgden verder voor het middagmaal.
Toen allen zich te goed hadden gedaan en zich ter ruste wilden begeven,
haalde Cyrus Smith de kleine stalen van verschillende delfstoffen,
welke hij onderweg opgeraapt had, uit zijn zak, en zeide slechts:
"Mijne vrienden, dit is ijzererts, dit is een vuursteen, hier is klei,
kalk en steenkool. Dit alles schenkt ons de natuur, en dit is haar
deel in den gezamenlijken arbeid!--Morgen is het onze beurt!"