NORA. Nenion; nenion.
HELMER. -- helpi vin, se vi bezonos.
NORA. Ne, mi diras. Mi akceptas nenion de fremduloj.
HELMER. Nora, -- cxu mi neniam povos esti pli ol fremdulo por
vi?
NORA (prenas la valizon). Ak, Torvald, tiam la mirindajxo devus
okazi. --
HELMER. Nomu al mi tiun mirindajxon!
NORA. Tiam ambaux ni devus nin sxangxi tiel, ke --. Ho, Torvald,
mi ne plu kredas pri io mirinda.
HELMER. Sed mi volas kredi je gxi. Nomu gxin! Sxangxi nin tiel,
ke --?
NORA. Ke kunvivado inter ni du povu farigxi geedzeco. Adiaux.
(Sxi eliras tra la antauxcxambro.)
HELMER (sinkas sur segxon cxe la pordo kaj jxetas la manojn
antaux la vizagxon). Nora! Nora! (rigardas cxirkauxen kaj starigxas)
Malplena. Sxi ne plu estas cxi tie. (Espero ekbrilas en li:)
La mirindajxo --?!
(El malsupre oni auxdas la bruon de pordo, kiu frape sxlosigxas.)