RANK. Cxu vi vere unu fojon volus igi min tiom felicxa?
NORA. Ho, vi ja tute ne scias, pri kio temas.
RANK. Nu, bone; do diru al mi.
NORA. Ne, cxar mi ne povas, doktoro Rank; estas io tiom ekstreme
ega, -- kaj konsilo kaj helpo kaj servo --
RANK. Des pli bone. Estas por mi neimageble al kio vi aludas. Sed
diru do. Cxu mi ne havas vian konfidon?
NORA. Jes, vi havas pli ol kiu ajn alia homo. Vi estas mia plej
fidela kaj bona amiko, mi ja scias. Gxuste tial mi volas diri tion
al vi. Do bone, doktoro Rank; estas io, kion vi devas helpi min, ke
ne okazu. Vi scias kiom kore, korege Torvald amas min; neniun
momenton li hezitus fordoni sian vivon por mi.
RANK (klinita kontraux sxi). Nora, -- cxu vi do kredas, ke li
estas la sola --?
NORA (kun ekmoveto). -- kiu --?
RANK. Kiu gxoje fordonus sian vivon por vi.
NORA (peze). Nu do tiel.
RANK. Mi jxuris en mi mem, ke vi tion sciu, antaux ol mi foriros.
Pli bonan okazon mi neniam trovus. -- Jes, Nora, nun vi scias. Kaj
nun vi ankaux scias, ke al mi vi povas vin konfidi, kiel al neniu
alia.
NORA (starigxas; trankvile kaj sen abrupto). Lasu min pasi.