NORA. -- ke mi elprovis nenion en cxi tiu malfacila mondo.
LINDE. Kara Nora, vi ja jxus rakontis al mi cxiujn viajn
travivajxojn.
NORA. Pa, -- tiujn bagatelojn! (mallauxte) Mi ne rakontis pri mia
granda ago.
LINDE. Kiu granda ago? Al kio vi aludas?
NORA. Vi ignoras min tute, Kristine; sed tion vi ne devus fari.
Vi fieras, ke vi laboris tiel strecxe kaj longe por via
patrino.
LINDE. Mi vere neniun ignoras. Sed tio estas vero: mi estas fiera
kaj gxoja, kiam mi pensas, ke ebligxis al mi fari la lastan
vivtempon de mia patrino tiel senzorga.
NORA. Kaj vi ankaux estas fiera, kiam vi pensas pri via helpo al
viaj fratoj.
LINDE. Mi trovas ke tion mi rajtas.
NORA. Tion ankaux mi trovas. Sed nun vi auxdu ion, Kristine.
Ankaux mi havas kauxzon por esti fiera kaj gxoja.
LINDE. Mi ne dubas. Sed al kio vi aludas?
NORA. Parolu mallauxte. Se Torvald auxdus, jen imagu! Li devas
por neniu prezo en la mondo --; neniu devas scii, Kristine; neniu
krom vi.
LINDE. Sed kio do estas?
NORA. Venu cxi tien (tiras sxin sur la sofon flanke de si) Auxdu,
-- ankaux mi havas kauxzon por esti fiera kaj gxoja. Estas mi, kiu
savis la vivon de Torvald.
LINDE. Savis --? Kiel savis?
NORA. Mi ja rakontis al vi pri la vojagxo al Italujo. Torvald ne
travivus, se li ne estus veninta tien --