HELMER. Vi ne povas nei, mia kara Nonja. (metas la brakon
cxirkaux sxian talion) La ludanta birdo estas dolcxa; sed gxi
forludas tre multe da mono. Estas nekredeble multekoste por edzo
teni ludbirdon.
NORA. Fi, kial vi diras tion? Mi vere sxparas cxion, kion mi
kapablas.
HELMER (ridetas). Jes, trafa dirajxo. Cxion kion vi kapablas. Sed
vi tute ne kapablas.
NORA (kantetas kaj ridetas silente kontenta). Mmm, se vi nur
scius kiom da elspezoj ni alauxdoj kaj sciuroj havas, Torvald.
HELMER. Vi estas stranga etulino. Tute sama kia estis via patro.
Vi cxirkauxflaras cxie por havigi al vi monon; sed tuj kiam vi
havigis gxin, gxi kvazaux malaperas inter viaj manoj; vi neniam
scias, kie vi elspezis la monon. Nu, oni devas akcepti vin, kia vi
estas. Kusxas en la sango. Ja, ja, ja, tio estas hereda, Nora.
NORA. Ha, mi dezirus, ke mi estus heredinta multajn el la
kvalitoj de pacxjo.
HELMER. Kaj mi ne dezirus vin alia ol gxuste kia vi estas, mia
dolcxa, eta kantalauxdo. Sed auxskultu; suspekto sin prezentas.
Vi aspektas hodiaux tiel -- tiel -- nu kiel mi nomu tion? --
tiel ruzeta --
NORA. Mi, cxu?
HELMER. Jes vere vi aspektas. Rigardu min fikse en la
okulojn.
NORA (rigardas lin). Nu?
HELMER (minacas per la fingro). Cxu eble la eta frandemulino
ekscesis en la urbo hodiaux?
NORA. Ne, kial vi pensas tiel?
HELMER. Cxu eble la frandemulineto vere ne faris kromviziton al
la sukerajxisto?