Pan welais gyntaf Menna Rhên
Yn myned tua ’r mynydd,
Yr oedd plentynrwydd tyner llon
Yn dirion ar ei dwyrudd;
Ac efo ’i brawd y byddai beunydd,
Yn adsain miwsig hyd y meusydd;
’R oedd ganddi lais, a chanddi ddeall
I ganu a charoli’n ddiwall,
Ond nid oedd dim yn Menna Rhên—
Ddim mwy na rhywun arall.
Mi welais eilwaith Menna Rhen
Yn myned tua ’r mynydd;
A byth er hynny, coeliwch fi,
Bu ’n boenau imi beunydd.
Yr oedd y dôn a genid ganddi
Fel yn aros gyda myfi;
Mi dreuliais ddyddiau mewn myfyrion,
A nosweithiau mewn breuddwydion,
Nes credais fod cân Menna lân
Yn ngwaelod isa ’nghalon.
Mi welais wedyn Menna Rhen
I’r mynydd hwnnw ’n myned,
Ac mi ddilynais ôl ei throed
Bob cam a fedrwn weled;
Ond hi o’r diwedd oddiweddais,
Ac O! mi deimlais, ac mi ddwedais
Farddoniaeth dlysach mewn un munud
Na dim a genais yn fy mywyd,
Wrth roddi cangen fedwen ferth
Yn nwylaw fy anwylyd.