Ji hewt woll oftermals hürt, wo veele Hexerei un Töwerei mit Katten,
Zegenböcken, Heimken un Schorfpoggen drewen ward un wo de olde Fiend
sick darachter steckt un den armen verbiesterden Minschen in de Höll
herin spelt. Äwerst dat gifft so veelerlei Töwerei, datt et nich
to denken noch uttospreken is, un wer schullt't glöwen, datt de Düwel
listig nog is, in Müggen un Käwer ja in den allerminsten Worm sick
herintomaken, wenn de vörblendte Minsch nah sinen Dingen lüstern is
un nah dem Düstern un Vörborgnen snappt? Denn wer hängen will, seggt
dat Sprickwurt, de kan woll dör eenen Spennenfaden to Doode kamen.
As ick in miner Jugend in minen Wanderjahren ut minem Vaterlande
Holsteen nah Rotterdam up Arbeit kamen was, hew ick mennige snurrige
Ding davon sehn un hürt; denn de Schippers hebben veelen sodhanen
Awerglowen un mennigerhand heemliche Künste. Ick mag't äwerst nich
all nahseggen; doch will ick ju eens vörtellen, wat hier bi uns eenem
Mann ut Barth edder vam Dars in Prerow begegnet is un wovon alle Lüde
to seggen wüßten, as ick noch een junger Gesell was.
In Barth lewde een Schipper Hinrich Gau, dat was de glücklichste un
vörwegenste Schipper in der ganzen Ostsee, dem ook alles to Faden
leep. He unnerstund sick, wat keen anner Schipper dörfte, un se
seden, he kunn mit allen Winden segeln, un wenn he wull, ook wedder
den Strom. Soveel was eenmal wiß, he wagde sick herut midden im
Winter un in dem bösesten Unweder un kam jümmer mit ganzen Masten und
heelen Segeln davon, wenn de annern Schipp terreten un terspleten in
den Hawen lepen edder gar so deep vör Anker legen, datt keen
Minschenoog se wedder to sehn kreeg. Mit dem Gau äwerst ging alles
vörwärts, as künn he den Wind ut'm Sack schüdden, grad as he'n brukte.
So was he denn jümmer de erste up dem Platz un makte de besten
Frachten und ward in wenigen Jahren een riker Mann, datt se en den
riken Schipper edder den riken Gau nömden. Dat Ding hedd äwerst so
sinen egnen Haken un um all dat Gausche Glück un Geld mügt ick an dem
Haken nich hängen, woran Gau fast was. Denn de Lüde munkelden so wat
van eenem blanken Käwer edder eener grönen Pogg in eenem Glase; un
dat was sin Puk, de em den Wind un dat Glück makte, un de Matrosen
wullen dat düwelsche Ding unnerwielen sehn hebben, wenn't stief
weihde edder de Nacht gefährlich düster was, wo't as een lütt winzig
Jüngiken in eener swarten Jacke eene rode Mütz up'm Kopp up dem
Schipp herümleep un alles nahsach, edder ook as een old gris Männiken
mit eener kritwitten Parück up dem Kopp, dat am Stürroder satt un in
den Häwen keek un dem Schipp den Weg wisde. Un se vörtellden ook,
datt de Schipper sine blanken und grönen Düwelskamraten sehr prächtig
plegde in eenem aparten Schrank in siner Koje, wo keen Minsch
hensnuwen dörft, un datt he en da jümmer söten Muschatwin un Rosinen
un Figen hendrog. Denn de in der bittern un suren Hölle wahnen,
laten sick am lichtesten mit Zuckerbackels un Nüdlichkeiten locken un
festholden, wenn man se to sinem Deenst anbinden will.
Dat Glück was up disse Wis un mennigen schönen Dag mit dem Schipper
Gau up der Fahrt west, un he vörstund sine Geisterkens to regieren,
un se weren em up't Komando gehursam un willig. Äwerst toletzt
vörsach he sick eenmal, un de Düwel slippte em los, un drew sin böses
Spill so schrecklich, datt jeder sehn kunn, wat et was. Schipper Gau
was mit eener riken Ladung ut England kamen un sin Schipp lag up dem
Strom der Sundschen Rhede vör Anker. He was eenen Dag in de Stadt
fahren, un Gott weet, wo't geschach--denn süs ging he den Dag
weinigstens wohl dreimal an Burd--he was in een woist Gelag geraden
un se hedden so deep in't Glas keken, datt Gau Schipp un Puk un de
ganze Welt vörgatt. So hedd unser Schipper twee utgeslagene Dage in
Stralsund vördrunken, un sine Dinger, de he hungern let, weren
grimmig worden, hedden de Gläser terbraken, worin se seten, un blösen
eenen Storm up, datt dat Schipp anfung mit allen Segeln to spelen un
sick von allen Ankern losret. De Lüde, de up der Brügg un Lastadie
stunden, vorwunderden sick--denn bi de Stadt weihde kum een
Lüftken--wo dat Schipp rundküselde as een Swin, dat to veelen
Branwinsbarm sapen hett. Un et wurd een grot Geschrei, un veele
Schippers lepen herbi un ook Schipper Gau. He kreeg flugs een paar
von sinen Matrosen un eenige annere Waghälse tohop, löste sin Boot un
leet de Remen knarren un reep: "Frisch Jongs! frisch! wenn ick an
Burd kam, schälen mine Kerls voll wedder to Loch, se kennen min
Komando woll." Un Gau kam richtig an dat Schipp, dat sick jümmer
rundüm küselde, as wenn't in eenem Strudel stack. Alle annern Schipp
rührden sick nich, as wenn för se keene Luft weihde, un was een heel
moj Wäder. Äwerst de kecke Gau hedd sick dittmal to veel vörmeten;
sine Bürschchen, de weegn des langen Hungers to grimmig weren, leten
sick van em weder locken noch hissen; se makten jümmer gewaltigern
Storm un dullere Arbeit un küselden toletzt so arg, datt Schipp mit
Mann un Mus to Grund gingen.
To der Tid ging mennig Gerede mank de Schippers hen un her, un veelen
is woll bang worden; äwerst ick glöw, et gifft noch van der Art, de
ehre lütten Düwelkens in Schachteln un Gläsern mit an Burd nehmen.