Hæc fuit in toto notissima fabula vulgo.
Quibus exemplis, cum fidem, ut puto, derogare nec velis, nec possis;
videamus nunc tandem an aliqua monstrosæ hujus rei, ut videtur, reddi
possit ratio. Si Astrologos consultum eas, rem omnem illi in astra
referent, et cœlum accusabunt, quod peculiari occultoque influxu
peculiarem ejuscemodi ac prodigiosam fere naturam hominibus aliquando
conciliet. Damnatam nempe dicent, ut Picus ait, in hominis geniturâ
Venerem, atque adversis ut alio modo minantibus radiis flagellatam, qua
de re pluribus edocere nos satagit Franc. Junctinus, de judiciis
nativit. cap. 6. Verùm cum cœlum et astra caussæ sint universales et quæ
tam particulares effectus in uno atque altero individuo caussare
nequeant, rejicit eas non immeritò Picus, et causam proximiorem quærit.
Putat autem eam in familiari suo fuisse consuetudinem. Ita enim in
narratione illa pergit: «A quo, diligenter tam insolitæ pestis caussam
cum sciscitarer; à puero, aïebat, sic adsuevi. Et me rursus
consuetudinis caussam interrogante, educatum se cum pueris
scelestissimis, addidit, inter quos convenisset hæc cædendi licentia,
quasi pretio quodam, mutuum sibi vendere flagitiosâ alternatione
pudorem.»
Ejusdem est sententiæ Cœlius, Pici ut historiæ, ita et opinionis in
caussâ adsignandâ transcriptor; cujus hæc verba: «Quod nec mirum minus
est, non latebat hominem flagitii inusitata species, seque in eo
execrabatur, ac sibi ipsi erat infestus. Cæterùm consuetudine depravatâ
amplius prævalente, utebatur vitio, et improbabat. Irroborârat verò ea,
radicesque egerat altiûs, quod ita erat assuetus puer, communicatâ
stupri fœditate inter æquales, plagarum allectatione. Documento inde
præsigni, quantum moribus inolescendis educationis possit ratio. Hæc
illi. Ego verò non nego, consuetudinis vim esse magnam; ac ferè in
naturam eam abire, pridem me docuit Aristoteles, lib. de memor. et
reminisc. cap. 3. et lib. 7. Ethic. cap. 10, et notavit Ennius ubi ait:
Usus longus mos est, ac meditatio crebra,
Hunc tandem assero naturam mortalibus esse.
Eleganterque ostendit Galenus, quantam vim et potentiam consuetudo in
omnibus rebus habeat, lib. de consuetud. cap. 2 et 3, alteramque naturam
vocat, lib. 2 de temper. cap. 4 et lib. 3 de simplic. cap. 18. Fortè
etiam in Cœlii illo, aut Pici exemplo, successu temporis consuetudo
aliquid ad rem facere potuit. At in altero Brunfelsii, aut quod ego
commemoravi, caussa illa non procedet. Et cur alii ejusdem sodalitatis
pueri, cum Pici familiari idem non passi sunt? inquit Thomas Campanella
superius adducto loco. Consuetudo enim particulariter tantùm aliquid
caussat, atque in uno aut altero saltim individuo. Neque omnes isti quos
recensuimus, ab ineunte ætate flagitiosâ illâ alternatione pudorem sibi
invicem vindidisse aut flagris in Venerem primis ab annis se invitasse,
verisimile est. Gratulamur nos Germaniæ nostræ, quod scelera ista
perversæ Veneris, et puerorum contumeliæ, aut mutuæ alternæque marium
inquinationes in ipsâ ferè ignorentur, aut ab aliquo fortè perpetratæ
(si tandem exemplum reperias) severè flammis ultricibus puniantur.
«Nihil tale novere Germani: et sanctius ad Oceanum vivitur, dicebat olim
de majoribus nostris Quintilianus, Declamat. Pro milite Mariano, cujus
pudicitiam tentaverat Tribunus; quâ de re plura diximus in Comment. ad
jusjur. Hipp. cap. 18.
Cum itaque nec astra, nec sola consuetudo in caussa sint, ob quam flagra
libidinem concitent, videamus porro, num alia quæpiam subesse queat;
quam ut investigemus, utique paullo altius nobis res fuerit arcessenda.
Sciendum igitur, flagellationem istam, virgarumque incussus, non alibi
quam in dorso factos: quod et meretricula Lubecensis illa confessa est,
et de cæteris æquè certum est. Neque enim partes illæ, quibus viri
sumus, virgarum flagra et quidem ad sanguinis eruptionem, ferre queunt:
et communiter flagra tergo sive dorso incutiuntur. Dorsi autem
potissimam partem absolvunt lumbi. Pars nempe illa corporis, cujus
fundamentum sunt quinque vertebræ, quæ post thoracis vertebras locatæ,
ad os sacrum continuantur. Has musculi, et cum adipe cutis extrinsecus
tegunt, intrinsecus musculi succingunt, quos Græci ψόας appellant. Iis
porro incumbunt renes, dexter et sinister, unus in quoque latere, et
quatuor ferè vertebrarum spatium suâ magnitudine occupant; ac venæ cavæ
arteriæque magnæ annectuntur. Tam à venâ autem cavâ, quam arteriâ magnâ,
et insignia renes in se recipiunt vasa, quæ emulgentia vocant; uterque
nempe utrinque vas unum; venam et arteriam: quæ per ramos deindè in
ipsam eorum substantiam variè disperguntur. Dextra parte venæ cavæ, sub
ipsa emulgente, oritur seminaria vena dextra, et eodem loco ex arteriâ
magna, arteria seminaria utraque ad testiculum dextrum descendens. Parte
sinistrâ, arteria seminaria ex magnæ arteriæ trunco, vena verò seminaria
ex sinistrâ venâ emulgente profectæ, sinistro testiculo inseruntur. Nec
desunt nervi, qui ex spinalis medullæ portione, in prædictis vertebris
contenta, ad renes mittuntur, nec in eorundem tantum tunicas, sed
substantiam quoque pertingunt. Ex ipsâ demum cavitate renum, ureteres
producti vesicæ implantantur. Hæ partes omnes, ut unâ lumborum
apellatione venire possunt: ita unum communemque etiam iis usum
adsignari par erat, ut rectè statuit Marsil. Cagnatus, Variar Lect. lib.
4, cap. 7. In singularum quidem partium usum, ossium, musculorum, renum,
vasorumque, sat accuratè anquisivere auctores, at quem in commune omnes
conferant, insuper habuerunt investigare. Cagnatus omnes, quemque tamen
suo modo, semini tum elaborando, tum ipsi generationis operi
perficiendo, quod naturalissimum vocat Philosophus, lib. 2. de An. text.
35, dicatos censuit. Neque aliò videntur inclinare Hieron. Montuus
Pract. part. 1, lib. 4, cap. ult. et è jurisconsultis vestris Andr.
Tiraquellus, L. Connub. 15, num. 40, 41, 42. Atque id quidem non
immeritò, nec temerè. Tale quid enim et lumbis, et renibus, ac
lateribus, tum sacræ litteræ, tum antiquitas omnis, sivè sacros, sivè
profanos scriptores consulas, unanimi consensu jam olim attribuerunt. Et
sacræ quidem litteræ opus generationis lumbis non uno in loco deferunt,
ut Genesios, cap. 35. vers. 11. Reges de lumbis tuis egredientur; et
apud Apost. Epist. ad Hebr. cap. 7, vers. 5. Filii Abraham, dicuntur,
egressi de lumbis ejus; et vers. 10, Levi in iisdem fuisse dicitur. Unde
Basilius magnus comment. In Esaïæ cap. 16 in plerisque, inquit,
scripturæ locis, lumbus sumitur pro genitalibus membris et Origenes, dum
Homil. 1, in illud Psal. 37, v. 8. «Lumbi mei impleti sunt illusionibus:
commentatur; in lumbis, inquit, humanorum seminum receptaculum esse
dicitur, ex quo illud genus indicatur peccati, quod per libidinem
geritur. Et proverbium est apud Hebræos, ut lumbos præcingere, aut
succingere, dicant pudicitiam servare et à libidine sibi temperare; Hoc
respectu Jehovah ad Jobum, Jobi C. 38, v. 3 et C. 40, v. 2. «Accinge
sicut vir lumbos tuos, h. e. sicut vir fortis restringe luxuriam: ut in
iis sit, inquit Isidorus, Orig. lib. 11, cap. 1, resistendi præparatio,
in quibus libidini est usitata dominandi occasio. Confer Suidam in voce
PSOA.
Huc trahit D. Hieronymus Comm. in Nahum, illud prophetæ c. II. v. 1.
contemplare viam tuam, conforta lumbos, robora virtutem valdè. Uti et
illud de Joanne Baptista, Matth. c. 3. v. 4. «Habuit zonam pelliceam
circà lumbos suos.» Quem proindè nos imitari jubet Gregorius Nazians.
Orat. 42. et Nicetas in comment. ibid. Neque aliter intelligendus
Esaïas, cap. 32. vers. 11. Jeremias, cap. 1. vers. 17. D. Paulus ad
Ephes. c. 4, vers. 14. Neque Salomo, qui de muliere forti et pudicâ ait:
Accinxit fortitudine lumbos suos. Proverb. ult. vers. 17. Apud D. Petrum
verò Epist. 1. cap 1. vers. 13. succinctum esse lumbos mentis, est
luxuriam à cogitationibus arcere, ait Montuus loco laudato. Fallor
etiam, an et Romani huc oculum intenderunt? quando cinctum esse,
modestiæ, disciplinæ, modestique animi putarunt argumentum, discinctum
verò mores dissolutos notare: quâ de re plura dixi in Mœcenate. Hodiè in
Gallis moris est, ut iis, quibus Apollinaris laurea tribuitur, fasciâ
sericiâ, tanquam insigni quopiam lumbi succingantur. Eo Franc. Ranchinus
Comm. in Jusjur. Hipp. castitatis neccesitatem in Medicis notari censet;
Zonam enim renum coërcitionem indicare, et effrenatæ lumborum
cupiditatis abstinentiam. Hinc Dianam, castitatis Deam semper zonam
gestare ab antiquis creditum: Hinc zonam solvere in verbis esse nuptis,
et virginitatis imminutionem notare. Et rectè Aëtius, Tetrab. 1. serm.
III. cap. 8. Veneris usum nocivum esse ait illis, qui lumbos aut renes
habent imbecilles, atque idcircò Elumbes dicuntur. De iis est proverbium
apud Eustathium in navium catalogo.
ὀσφὺν κατηγώς, ὥστε Μύσιος ὄνος
Lumbos solutus, tanquam asellus mysius:
quod Hadrianus Junius, cent 6. ad. 48 explicat de mollibus, effeminatis
et elumbibus. Nec aliam ob causam Petronio in Satyrico lumbi soluti,
sunt Venere enervati. Sed et podagricum se esse, inquit, lumborumque
solutorum, omnibus dixerat. Tales Catullo Epigr. 16. sunt;
Qui duros nequeunt movere lumbos.
quibus opponit Martialis lib. 5. Epigram. 79.
Lascivos docili tremore lumbos.
Et Auctor Carminis liberi fluctuantes lumbos. Carm. 18.
Ecquando Theletusa circulatrix
Crissabit tibi fluctuante lumbo.
Fluctuare enim est crebrò moveri, et ad exemplum fluctuum inquietari.
Græcis est ῥικνοῦσθαι, Latinis crissare. Indè ρίκνωμα impudicæ
saltationis genus. Quale est quod nostris hodiè moribus il Bergamasco
vocamus et non nisi à personatis desaltari solet. De illo Juven. sat.
II.
Plausu que probatæ
Ad terrum tremulo descendunt clune puellæ.
Arnobius libro 2 «lasciviens multitudo incompositos corporum
dissolveretur in motus, saltitaret et cantaret, orbes saltatorios
verteret et ultimum clunibus et coxendibus sublevatis, lumborum
crispitudine fluctuaret.» Vide in epistolis græcanicis epistolam Megara
ad Bacchidem de Thryallide, si lubet.
Et respicit huc Persius Sat. 1, ubi de lascivis versibus, et quæ
libidinantem pruritum auditoribus excitant, ait:
Cum carmina lumbum
Intrant, et tremulo scalpuntur ubi intima versu.
Et Juvenalis Sat. 6, de tibiis Sacerdotum Bonæ Deæ:
Nota Bonæ secreta Deæ, cum tibia lumbos
Excitat, et cornu pariter vinoque feruntur.
Quare etiam Isidorus loco adducto lumbos ob libidinis lasciviam dicto
vult, quod viris caussa corporeæ voluptatis in ipsis resideat.
Nicolaus Perottus, in Cornucop. planius à lubidine seu appetentiâ
deducit. Esse enim lumbos à lubendo, insertâ M. litterâ, quod sæpè usu
venit. Ita «cumbo à cubo, à pago, pango, à frago, frango,» ait
doctissimus Matth. Martinius, in Lexico Etymol.
Atque ut lumbis, ita et renibus, lumborum parti, et quidem principi, si
conformationem spectes, idem officium tribuitur. Hos enim ad
generationis officium facere lib. II. Reg. innuitur, cap. 7, vers. 12.
Filius qui egreditur de renibus tuis.
Undè Tertullianus lib. de carnis resurrect. vocat renes conscios
seminis.
Hesychius Presbyter, quem corruptè Isicium vocant, Comment. in Levitic.
lib. 1 «Renes, inquit, sunt coïtalium seminum ministeria: et mox: in
renibus coïtalis operationis sunt semina.»
D. Augustinus enarrans Psalmi 7, v. II, scribit nomine renum
delectationes Venerias intelligi. D. Hieronymus Comm. in Nahum Prophetæ,
c. II. «Omnia, ait, opera, quæ ad coïtum pertinent, renum appellatione
venire,» quod ferè repetit Comm. in Ezechiel. c. 16.
Verba insuper illa Jeremiæ, c. 17, vers. 10, et Apocalyps. c. II, vers.
20, scrutans renes et corda; Nicolaus Lyra explicat: «examinans et
puniens concupiscentias et cogitationes malas. Per cor nempe
cogitationes, per renes in sacris litteris concupiscentiæ intelliguntur.
Itaque Psalmog. Ps. 26, v. II. Deum rogat, ut renes ipsius et cor urat;
et ex ipso Ecclesia in Hymno illo. «Ure igne sancti Spiritus, renes
nostros, et cor nostrum, Domine; ut tibi casto corpore serviamus, et
mundo corde placeamus.»
Et communiter Theologi per id, quod Exodi 12, vers. II, præcipitur iis,
qui agnum paschalem comedebant, ut renes accingant, intelligunt
refrænationem libidinis.»
Ausonius renibus uti, usurpavit pro libidini indulgere, Epig. 13. Utere
rene tuo. Et vulgò joculari sermone nostratibus renes purgare dicuntur,
qui Veneri litant.
Quæ causa est, cur Hippoc. lib. de morb. int. Aristoteles, Prob. sect.
6. Probl. II. Galenus lib 6. Epid. Comm. 6. Aëtius Tetrab. 1, serm. 3,
c. 8. Avicenna lib. 3 fen. 8 tract. II, c. 11, plurimique Medicorum
alii, Veneris usum nimium renibus obesse nos docuerunt. Hinc est, quod
renes olim Veneri dicati erant.
Fulgentius enim lib. 3 Mytholog. in fabulâ Peleï et Thetidis, ex
Democriti Phisyologiâ, memor libro refert Ethnicos, quod singulas partes
in homine singulares Deos obtinere putarent, Jovi caput, Junoni brachia,
Minervæ oculos, Neptuno pectus, cinctum Marti, renes Veneri, Mercurio
pedes adsignasse.
Quod si etymologiam denique nominis et originationem inquisieris,
Varroni, Romanorum doctissimo, ut vocat Quinctilian. Instit. orat. lib
10, cap. 1, renes dicti fuere ἀπὸ τοῦ ῥέειν, quasi rivi ab his obscœni
humoris, puta seminis, oriantur, si Lactantio credimus, lib. de opific.
Dei c. 14 et Isidoro, Orig. lib. 11, c. 1. Neque est, ut per obscœnum
humorem urinam intelligas, quod quibusdam placere video. Explicans enim
Varronem Isidorus, venæ et medullæ, inquit, tenuem liquorem desudant in
renibus qui liquor rursus à renibus calore Venereo resolutus decurrit:
quod de urina nemo sanus dictum adserat.
Et Hebræi renes à concupiscentia appellant duplici voce hebraicâ quæ
significat, efflictim cupere. Et quia renes in lumbis ad latera sunt
siti, hæc etiam ad Venerem et opus generationis facere, creditum fuit.
Hinc apud Ovidium lib. 1, Amor. El. 8, pudicissima illa fœminarum, ut
credebatur, procorum vires probatura, et robustum latus, arcum ipsis
proponit, jubetque νευρὴν ἐντανύσαι.
Penelope vires juvenum tentabat in arcu:
Qui latus argueret, corneus arcus erat.
Nec inficias it Penelope ipsa, in Carmine libero, Epig. 69 ad procos.
Nemo meo melius nervum tendebat Ulisse:
Sive illi laterum, seu fuit artis opus.
Qui quoniam periit, modovos intendite, qualem,
Esse virum sciero, vir sit ut ille meus.
Undè experiri latus Martiali. Lib. 7, Epig. 57, est Veneris periclitari
vires.
Hinc El. 10 Ovidio lib. 2, Amor. lateri vires dare, est concitare in
libidinem.
Et lateri dabit in vires alimenta voluptas.
Et Apuleio lib. 8, industria laterum est potentia in rebus Veneriis:
Fortissimum, ait, adducunt rusticanum, industriâ laterum atque imis
ventris bene preparatum.
Juvenali verò et Ovidio lateri parcere, est à Venere temperare. Ita enim
ille de Catamito, Sat. 6.
. . . . Nec queritur, quod
Aut lateri parcas, nec quantum jussus anheles.
Hic verò, lib. 2, de arte:
Et lateri ne parce tuo: pax omnis in illo est.
Contrà Martiali lib. 11, Epig. 105, latus rumpere est Veneri nimiam
operam dare:
Et juvat admissâ rumpere luce latus.
Et lib. 12, Epig. 98.
Rumpis, Basse, latus, sed in comatis.
Item Tibullo, aut si quis alius est auctor, in Iambis ad Priapum.
Et inquietus inguina arrigat tumor,
Neque incitare cessat usque dum mihi
Venus jocosa molle ruperit latus.
Petronius in Satyrico dixit latus convellere. Timebam, inquit, ne frater
latus convelleret. Alibi etiam latera invalida, emerita, exfututa,
defecta, et defessa, sunt Venere exhausta. Ovid. Amor. lib. 3, Eleg. 10.
Vidi ego cum foribus lassus prodiret amator.
Invalidum referens, emeritumque latus,
Catulus, Epigr. 7.
Cur non tam latera exfututa pandas?
Priapus in Carmine libero, Epig. 15.
Ipsi cernitis: ex fututus ut sim,
Confectusque, macerque, pallidusque,
Defecit latus, et periculosam
Cum tussi miser expuo salivam.
Suetonius in vitâ Caligulæ c. 36. Valerius Catullus, consulari familiâ
juvenis, stupratum à se Caligulam, ac latera sibi contubernio ejus
defessa, vociferatus est.
Apuleius lib. 8. Diù vivas et Dominis placeas, et meis jam defectis
lateribus consulas. Ex quibus omnibus tam clarè liquet, ut Plauti verbis
hic utar:
Quam solis radii olim, cum sudum est, solent.
Neque novam esse opinionem, aut nuper natam, sed fundamentum habere in
unanimi totius antiquitatis consensu, sacrarum etiam litterarum
testimonio firmatam, lumbos, lumborumque partes, renesque ad
generationis opus facere. Communis autem sententia, seu Doctorum opinio,
ut jurisperiti tui loquuntur, Cassi, non potest totaliter esse falsa. Et
probabilia sunt, inquit Aristoteles lib. 1, Topic. cap. 1. Text. 7, «quæ
ita esse videntur aut omnibus aut plurimis, aut certè sapientibus; atque
iis, vel omnibus, vel plurimis, vel iis, quorum spectata et perspecta
sapientia et qui hoc nomine clari et illustres sunt.» Quæ itaque ei rei
subsit ratio, operæ pretium nunc porrò fuerit inquirere. Simul enim et
caussam invenerimus, ob quam lumbis inflictæ plagæ et flagrorum verbera,
libidinis sint incentivum.
Cagnatus quidem, et qui ipsi favere videtur, Montuus, rem omnem lumbis
tribuit, quatenus ex iis constituntur partibus, quas paullo antè
recensuimus. Ex vertebris nempe, musculis, renibus, venis, arteriis,
nervis. Ita tamen ut venis nimirùm et arteriis seminariis principatum
tribuat, ut quæ et materiam semini præbeant, albescentemque humorem, qui
vel semen jam sit, vel mox futurus, in se contineant, et à se ad testes
amendent. Atque ab hoc humore, in venis arteriisque turgente, seminis
projiciendi prolubium ait excitari, et pollutiones nocturnas caussari,
in iis præsertim, quibus ob decubitum dorsum vasa illa incalescunt.
Bartholomæus Montagnana Consil. Med. 37 et Nemesius Philosophus, lib. de
nat. hom. c. 27, renibus, parti lumborum, rem totem transcribunt, quod
et Joh., Matthæus facit, Quæst. Med. 90. Garyopontus, medicus Ladinus,
sequioris tamen ævi, lib. 3. Pract. c. 34, et nuper Cl. Dan. Sennertus,
Præceptor olim noster, et amicus, dum in vivis erat, honorandus, Pract.
lib. 3, part. 7, Sect. 1, c. 1. Petrus Laurenbergius in procestriis
annotationibus anat. lib. 1, cap. 4, et colleg. anat. disp. 6, th. 17,
et noster tandem Gasparus Hoffmannus, Inst. med. Nec tamen omnes illi
eodem modo rem explicant.
Barthol. Montagnana quidem, examinans Avicennæ locum, lib. 18, fen. 3,
c. de renibus et ren. calc. Subtiliter, aït, memorandum est, propter
quid renum debilitas ab Avicenna dicatur causa defectus coïtus. Et
postquam dixisset, materiam seminalem perfectionem adæquatam indipisci à
testium temperie et facultate, subjungit; materiam eamdem necessum
habere prædisponi in membris superioribus, in quibus potentior sit vis
digestiva, ut in hepate et renibus: in illo nempe remotius, in his
proximius. Et prohindè concludit, impossibile esse semen verum generari,
nisi membra illa, hepar nempe et renes, sint debitè complexionata et
organizata in complexione et unitate suâ.
Nemesius verò salsedinem tantùm quamdam à renibus ad testes transmitti
putat, quæ appetitum, aut pruritum potius, in genitalibus excitet, atque
ita suo quodam modo ad Venerem faciat. Renes, inquit, sunt sanguinis
purgamina, et ad coïtum fiunt causa appetitus. Nam venæ quæ in geminos
delabuntur, per renes transmeant, et illinc acorem quemdam hauriunt
appetitum irritantem eo modo quo sub cute genitus acor pruritum facit;
et quò geminorum pulpa cute est mollior, eò magis illi ab acore
lancinati, furiosam ad egerendum semen irritant cupidinem. Neque aliud
innuunt Isidori verba paullò antè adducta. Atquæ eadem ferè est Jo.
Mathæi sententia, nisi quod reni sinistro hic plus tribuat, quam dextro.
«Vena enim seminalis sinistra, inquit, emulgenti juxtà renem sinistrum
implantata, sanguinem multa salsedine aquosa dilutum ad excitandam ὁρμὴν
et generationis stimulum subministrat.» Laurenbergius in procestriis
quidem in genere saltim renes ad generationem facere affirmat. In
diputatione autem, quam dixi, non alio ferè modo se explicat, quam
Matth. Garyopontus. Ait renes naturâ musculosos esse, et nervos ipsorum
inhærere cavernis, quæ genicale semen contineant. Vim nempe
σπερματοποιητικὴν ipsis renibus tribuit, atque ita tribuit: ut quodam
modo in illis semen elaborari et contineri credat. Quæ sententia etiam
est Cl. Sennerti, quamvis hic longè aliâ ratione eam proferat, et
dilucidius mentem suam explicet, ac proximius ad αὐτοψίαν Anatomicam,
quam Garyopontus qui non valdè ejus videtur fuisse peritus. A renibus
nempe non stimulum saltim partibus genitalibus communicari, sed semen
ipsum in iis elaborari, atque ab iisdem porrò transmitti censet
Sennertus, quem sequitur Hoffmannus. L. C. Idque ex eo primùm Sennertus
colligit, quod renes peculiare parenchyma habeant, à cordis substantia,
ut adparet, non multùm differens, aut hepati potius simile, ut vult
Aretæus, lib. 2, de morb. diut. c. 3.
Peculiari autem parenchymati, quæ Galeni est maxima, lib. 6 de decretis
Hippocr. et Plat. peculiaris vis sanguinem elaborandi, ut cæterorum
viscerum parenchyma, denegari nequit. Et latè probat medicus Kariesatos,
Joan. Beverovicius, lib. de calculo renum et vesicæ, cap. 2. Deinde, cum
vena emulgens venarum omnium à venâ cavâ prodeuntium sit maxima, et plus
sanguinis renes advehant, quam iis requiratur alendis: arteria insuper
amplior sit, quam seroso humori depurando sit opus, verisimile esse
credit, naturam, quæ nihil frustra facit, vasa illa tantâ amplitudine
numquam efformasse, nisi peculiarem finem spectasset. Quem quidem finem
non alium esse concludit, quam sanguinis arteriosi ad renes delationem
ut in ipsorum substantia cum sanguine venoso mixtus, et alteratus,
semini generando materiam suppeditet, ad testes deinde transmittendam.
Maximè Sennerti sententiam illud confirmat, quod pro diversâ
conformatione renum et vasorum renalium, in quibus aliàs valdè ludere
solet natura, alii aliis, proniores sunt in libidinem, et ad
perpetrandam magis fortes. Exempla habemus apud. Salom. Albertum in
observationibus et Joan. Riolanum Antrop. lib. 2, cap. 27, qui Eorum
libet cadaver masculum secuit hominis ultimo supplicio ob facinora
affecti, in quo uterque se reperiisse scribit tres emulgentes in dextrum
renem, venas verò spermaticas in utroque latere ex emulgentibus
descendentes. Salom. Albertus ex hoc rectè colligit uberiorem seminis
proventum et salacitatem inexhaustam, quaque vix satiari potuerit: dequâ
hominem ipsum etiam paulò ante supplicium aït conquestum fuisse.
Riolanus suum scribit totum in Venerem fuisse pronum, atque ob
Trigamiam, quod tres viventes haberet uxores, strangulatum. Adde
Philipp. Salmuth. Obs. Med. cent. 1. Obs. 23, qui duos ob rem veneream
valdè infames secuit, in quorum posteriori renes maximi, ut ternos, immò
quaternos alios humanos æquare possent. Pergit Sennertus et quærit, qui
fiat, nisi sententia hæc admittatur, quod sapor ille, ac odor, qui in
animalibus pluribus non castratis, per universum corpus diffunditur,
maximè tamen in renibus percipiatur, ac potissimùm in animalibus
adultis; in novellorum ac teneriorum renibus, dum nondum fœminas ineunt,
non reperiatur? addit præterea ex Oribasio lib. 6. Collect. c. 38, ex
retento semine renes male affici; inter calidorum renum signa à Medicis
recenseri propensionem ad libidinem, somnia libidinosa, et nocturnas in
somno pollutiones; qualitates insuper seminis ex renum constitutione
Practicis deduci. Quemadmodum et renes calidos indicat prompta libido et
salacitas, renes frigidos Veneris nullum ferè desiderium et appetentia.
Denique in gonorrhω lumbis ad renum regionem pro semine imminuendo aut
alterando remedia adplicari, ex Aretæo docet, lib. 2 Chron. c. 7, et
Alex. Tralliano lib. 9. c. 9.