34, c. 18. Plumbum, alligatis lumborum et renum parti laminis,
frigidiore naturâ inhibere impetus Veneris: additque exemplum: Calvum
Oratorem vasa Veneria sponte naturæ erumpentia, usque in morbi genus,
his laminis cohibuisse.
Adde Galenum lib. 5, de tuendâ valet. c. ult. lib. 6. de loc. adf. c.
ult. et lib. 14, meth. med. c. 7, qui athletas similiter ad pollutiones
nocturnas inhibendas, et Veneris impetus compescendos, laminas plumbeas
adhibuisse scribit, et lumbis ceratum ex simplici rosaceo, cum aquâ
frigidâ subacto, applicasse in priapismo. Cæl. Aurelianus. lib. 5.
Tardar. pass. cap. 5, præter laminam plumbeam, spongias puscâ frigidâ
infusas, ut loquitur, circumdandas suadet.
Adde Aëtium, qui cum Theod. Prisciano, lib. 2, c. 11, lumbis non tantum
laminam plumbeam, et refrigerentia adhibet, sed decubitum etiam supinum
damnat, ne partes lumborum incalescant, et malum inde augeatur, Tetrab.
1, serm. 3, c. 32 et 33.
Adde Oribasium, Synops. lib. 9. c. 39 et 40, et Paullum Æginetam, lib.
3, c. 55 et 56, quorum uterque idem statuit; hic verò etiam urinas
cientia medicamenta, in gonorrhœa prohibet, ne renibus in lumborum
regione positis noceant.
Nec latuit hæc res Avicennam, qui lib. 3, fen. 18 cap. 9. inter signa
renum extenuatorum, et exoletorum, ponit defectum coïtus; et c. 11.
caussam debilitatis renum inter alia facit frequentiorem coïtum, et c.
13, ad debilitatem renum corrigendam coïtus suadet abstinentiam.
Nec ignoravit Aaron, Medicus celebris apud Rhasen, lib. II. Contin. c. 5
qui aït: Si erectio veretri fuerit debilis, erit caussa ex hepate et
renibus.
Et trahendus huc Aristoteles, qui animantia alia, præter hominem,
gonorrhœa non laborare ideò putavit, quod in dorsum non decumbant,
Probl. sect. 10, pr. 18. Contrâ equi generosiores, ubi ex insessoris
subsultu lumbique renesque incalescunt, pronâ libidine feruntur in
venerem. Nec videntur hanc rem ignorasse matronæ Athenienses, quæ in
Thesmophorion festo (quando seorsim cubabant à viris,
Perque novem noctes Venerem tactusque viriles
In vetitis numerabant,
ut Ovidius loquitur lib. II. Metam. Fab. 11.)
Ex ἁγνῷ Latini viticem et agnum castum vocant, cubitus sibi sternebant.
Vitex enim ille frutex est, seu arbuscula, libidini restinguendæ dicata.
Igitur ejus folia dorso sibi sternebant, ut eo modo vim seminis
generandi, libidinem concitandi in renibus, partibusque vicinis
morarentur. Historiæ meminere Dioscor. lib. 1, c. 116. Plin. lib. 24, c.
9. Galenus, lib. 6, de simpl. med. fac. Ælian. de anim. lib. 9, c. 16.
Neque alia est caussa, ob quam renes animalium, et præcipuè hirci, ad
coïtum.
Atque ab Aëtio partes quæ sunt circà renes Scinci, ad tentiginem fascini
excitandam commendantur, loco adducto c. 35. Nisi quod analogiam quamdam
habeant, et similitudinem cum renibus humanis, ob quam juvare eos
credentur, et ad officium generationi destinatum excitare. Quemadmodum
et iis, qui minus in venerem sunt prompti, inter alia medicamenta,
unguenta calida, non partibus pudendis tantum, sed renum etiam regioni
inungenda, prescribi solent; et diuretica valida, ut cantharides, ac
decubitus in dorsum imperari; ut et renes hoc pacto incalescant; et
semen ac testes concitetur, ad qui in Venerem frigidi languent,
reaccendantur. Undè Rhases lib. II. Contin. c. V. Quoties, inquit,
fricantur lumbi cum medicinis calidis, veretrum crescet in erectione, et
magnificabitur.
Et Misish Arabs, in Summâ apud eundem Rhasen; Calefactio dorsi, ait,
subvenit ad luxuriam: (h. e. facit irritandæ libidini) et sicut
infrigidatio ejus et dormitio super folia frigida, diminuit luxuriam,
ita calefactio auget in luxuriâ mirabiliter. Ex quibus omnibus primum
hoc concludimus, facere quidem ad Venerem exercendam lumbos, ut ex
partibus suis constituuntur, et cum primis venas et arterias, ut quæ
materiam ac spiritum deferant, quod volebat Cagnatus; præcipuum tamen
organum esse renum παρέγχυμα, cujus beneficio semen primum incipiat
elaborari, perfici deinde porrò, et æquabilitatem indipisci in vasis,
quæ et Sennerti, ut patuit, et nostra est sententia. Nec tamen de nihilo
est, quod Nemesius notabat cum Isidoro, et Matthæus insuper et
Laurenbergius, salsedinem quandam, et serosam materiam simul semini
communicari et tentigini excitandæ à renibus ad testiculos
adimplaustrari, quod verbi ac ipsâ in re usurpat Papias Grammaticus, in
Vocabulario.
Concludimus porrò, flagra dorso sivè lumbis inflicta, quia partes semini
generando dicatæ, ac semen ad genitales partes deferentes, ab iis
incalescunt, in Venere excitanda, aut libidine, multum posse. Undè non
mirum extincti illos pudoris bipedes libidinisque abominandæ victimas,
de quibus egimus, aut alios nimiâ Venere exhaustos, lumborum partibus
defectis lumbisque solutis, à flagris remedium quæsivisse. Horum enim
incussu partes refrigeratas verisimile est rursus incalescere, ac
materiæ seminali fervorem conciliari, accedente præsertim partium
verberatarum dolore, qui facit, ut uberiùs sanguis, spiritusque
attrahantur; donec calore ipsis etiam generationis instrumentis
communicato, male feriatæ voluntatis desiderium expleatur, et naturâ
etiam invitâ, atque ultra modum potentiæ suæ vi in flagitia adigatur.
Hæc mea est sententia, mî Cassî.
At inquies, illi quidem, de quibus tu agis, abominandâ libidine
exhausti, ut illicitam Venerem continuarent, porròque in eodem scelerum
cœno se volutarent, remedium hoc usurparunt. Quæris autem; postquam res
ita habet, an non eodem non secus ac medicamentis aliis, citrà crimen ac
reprehensionem uti is etiam possit, qui licitæ quidem Veneri addixit
operam, latera tamen, et quæ præterea utramque hic paginam implere
debebant, languidiora experitur, aut planè, ut Virgilii utar verbis, ex
lib. 3 Georg.
Frigidus in Venerem senior, frustràque laborem
Jucundum trahit, et si quando ad prælia ventum,
Ut quondam in stipulis vanus sine viribus ignis
Incassum furit;
ut creditricis etiam, non dicam debito, sed nec τῷ interesse saltim sit
solvendo? Quidni, verò amice Cassi? Te quidem, remedii id genus ut
usurpes minimè opus habere, juramento quinquagenario contendere paratus
sum. Aliud nempe de te, qui medicus audio, atque hac in re ex artis
præscripto judicare quidpiam aut possim, aut debeam, non falsus
conjectator pridem præsumpsi. Aliud modo testatur nuptæ novellæ et
musteæ uterum recenter verminans, testis omni exceptione major, et cui
fides meritò arbitranda, cui felicem etiam justo tempore λύσιν Deum
poscimus. Ut cum aliis idem communices remedium, si qui sint, qui opus
habeant difflagellatore,
Qui validè intorto verbere terga secet,
nullos vetabo. Ἀφθόνους esse oportet non Μουσῶν tantum θύρας quod vulgò
dici solet, sed ἰατρῶν maximè.
Invidentiæ enim crimen, ut Scribonius Largus aït in Epistolâ ad C.
Julium Callistum, cum omnibus invisum esse debeat, tum præcipuè Medicis:
in quibus nisi plenus misericordiæ et humanitatis sit animus, secundum
ipsius professionis voluntatem, omnibus Diis et hominibus invisi esse
debent.
Ego tamen in tui saltim gratiam, ὦ φίλον κάρα, cum ita volueris, animi
mei sententiam liberius paullò tibi explicare volui. Tu boni qualia
consule, et me tuum porrò ama, quod facis, jocisque innoxiis, qui in
seria tamen ducunt; veniam impertire et bene vale.
Lubecæ, Kal. sext. anno 1639.
VIRO SUMMO
THOMAE BARTHOLINO,
HENRICUS MEIBOMIUS.
S. D.
Responsarias meas nuper rectè tibi redditas esse, ex magni Simonis
Paulli optimo filio Christiano Paullo lubens intellexi. Significat verò
idem mihi nomine tuo, velle te parentis mei Johan. Henr. Meibomii
epistolam de flagrorum in re veneriâ usu, renumque et lumborum officio,
typographo recudendam dare. Quare nihil mihi gratius potuit accidere.
Traxit quidem epistola illa originem ex liberioribus in convivio jocis,
est que illius editio, parente inscio, Lugduni Batavorum procurata à
magno illo viro cui inscripta est. Placuit tamen pluribus præstantibus
in Europa viris, est que in publicis etiam scriptis à quibusdam laudata.
Quin, cum initio pauca tantum exemplaria essent excusa, inter amicos
distribuenda, cæpit desiderari ab eruditis et anxiè inquiri à curiosis,
cum argumentum nescio quid haberet ἑλκυστικόν Dolui ipse sæpius me
amicis desiderantibus ejus copiam facere non potuisse; nolebam tamen eam
iteratò imprimendam dare, partim, quod non omnia illius probarem partim,
quod inter prima famæ incrementa illorum censuram incurrere nollem,
quibus jam tum hæ tinctæ sale pruriente chartæ nimis fescenninæ
videbantur. Interim tamen antè paucos annos vel Lugd. Batav., vel alibi,
nescio quo editore, recusa est, quod quidem non ægrè tuli, si tamen eâ
de re admonitus fuissem, luculentior prodiisset editio. Nunc verò valdè
mihi gratulor, quod tibi quoque, quem inter primaria sua decora Europa
numerat, ita placuerit, ut imprimendam iteratò censeas, novis
accessionibus per te auctam. Tibi jam ab illis ambitiosè tristibus
periculum nullum est, nec metuis, ne
Rugato Cato tetricus labello
Nasum Rhinoceroticum minetur.
Quin sacra hæc aliter non constant, nec Vestalibus aut horribilibus
Sabinis nos scribinus, sed medicis. Meretur verò argumentum illud
examinari accuratius, nec dubito a Te magni ingenii et lectionis
infinitæ Viro, omnia esse adducta, quæ ornare illum locum possint. Cum
tamen edita epistola quædam margini sui exemplaris adscripserit parens,
ea debitis locis inserta, locupletandæ editioni, transmitto. Sunt dein
nonnulla in hac epistolâ, quæ sapiunt anti-Harveïana tempora, in quibus
malo ipse optimi parentis mei errorem agnoscere, quam defendere, cum
præsertim ipsi non cum aliquot tantum doctis, sed cum aliquot sœculis
sit communis. Nostri illud Celsi tui: «levia ingenia, quia nihil habent,
nihil sibi detrahunt. Magno ingenio, multaque nihil ominus habituro
convenit etiam simplex erroris confessio. Et cur non mereatur veniam
error, in quem non tam pertinacia aliqua, quam ævi infelicitate
incurrit? Illa quidem, quæ in initio epistolæ de curatione morborum per
flagellationes refert, aliorum nitantur auctoritatibus, nec dubii multum
habent. Videntur autem recentiores remedia illa, malo ipso si non
majora, ingrata tamen, in superferè habuisse. Illam tamen maniacorum per
verbera curationem, cujus ex Cælio Aureliano, Rhase, aliis que meminit,
superiori adhuc seculo in Anglia fuisse usitatam, quamvis medici ejus
non meminerint, disco ex Bodino qui libro quinto de Republicâ ita
loquitur: «Insania vero interdum in furorem abit: quod furoris genus
verberibus mitescit. Nam Londini furiosorum hominum multitudo eodem
coacta domicilio verberibus acerrimè castigatur quartâ-decimâ lunâ, quæ
major vis est furoris, tumente cerebro. Cujus rei me commiseratio cum
cœpisset, intellexi à curatoribus salutarem esse furoris medicinam.»
Fœminis apud Romanos palmæ feriebantur, credebatur que hinc prœgnantibus
facilior partus, sterilibus autem fœcunditas accedere. Sat id
superstitiosum erat, fiebatque à Lupercis tantum, amiculo Junonis sivè
pelle caprinâ, ut docet Festus, induti; rident que ipsi Romani, ut apud
Juvenalem sat. 2, videre est. Somnambulos, dum noctu surgunt, probè
verberandos esse nonnulli censent, id quod feliciter cessisse certo
exemplo mihi cognitum est, malo per verbera atrocia feliciter depulso,
nec unquam recurrente. Recenset dein parens flagellationum ad libidinem
concitandam factarum historias, mox que in causas inquirere incipit.
Rejicit autem primùm astra, dein consuetudinem, à quâ solâ rationem
hujus rei deduci non posse, satis, ni fallor, fecit manifestum. Id verò
considerat, flagellationem illam non alibi, quam in dorso, lumbis que
factam, hinc que eruendam veram causam censet. Ostendit igitur, cum
sacras litteras, tum antiquitatem omnem unanimi consensu lumbis
renibusque et lateribus suas in generatione seminis et Veneris usu
partes deferre. Et non pauca quidem ex variis scriptoribus adduxit;
possent autem longè plura ejus generis, ex poëtis potissimùm adferri,
nisi res jam tum clara esset. Ideòque id apud me quoque certum, lumbos
plurimum ad negotium Veneris facere. Quod verò dein probare suscipit, à
renibus in lumbis sitis semen primum elaborari, et si multos præclaros
viros et qui ante et qui posteum vixerunt habeat ὁμοψήφους mihi necdum
probavit. In confesso enim hodiè est apud veritatis scrutatores
sanguinem per arterias emulgentes ad renes deferri, renibus autem per
emulgentem venam in cavam et indè in cor redire: arterias spermaticas
sanguinem ex arteriâ magnâ accipere, venas spermaticas eundem à partibus
seminalibus, partim in cavam, partim in emulgentem venam reducere:
qualis sanguinis motus ex valvularum in his venis constitutione
manifesto probatur. Patet autem indè, nihil à renibus ad testes per vasa
descendere. Interim verum manet, lumbos calidos ad Veneris opus facere,
frigidos illud impedire, rectè que à medicis ad libidinem excitandam aut
supprimendam calida vel frigida lumbis apponi. Ut enim parens meus ipse
ex Cagnato, Montuoque observavit, sunt in lumbis majora vasa sita, in
quibus si sanguis incalescit, necesse etiam est, per arterias
spermaticas eum calidiorem tandem defluere, ipsam que seminalem materiam
facilè mobilem in fervorem agi. De Renibus ita censeo. Si incaluerint
solito magis, sanguini per venas emulgentes relabenti majorem calorem
communicari, cum que continuo ad renes sanguis accedat, relabatur que,
potest à renum calore toti sanguineæ massæ calor communicari major, undè
etiam per arterias spermaticas sanguis calidior descendit. Hinc que
explicari potest, cur quibus calidi renes, ii ad libidinem propensi, et
quæ alia φαινόμενα ad suam sententiam probandam adduxit parens. Fortè
etiam aliquando in illis, quibus jam tum calidus est sanguis, sunt que
proindè libidinosiores, renes etiam calidi à sanguine continuò accedente
fiunt, ceu notum est medicis, ubi errore diætæ incaluit sanguis, renum
peccatum facillimè luere, quia ad eos præ aliis partibus magna quotidiè
sanguinis copia accedit. Tum igitur non tam à renum calori dependet
libido, quam à communi causâ, sanguinis nempe calore et libido et renum
calor. Porrò jam ita rem explico. Per verberum incussus calefit in
lumborum vasis, quà minoribus, quà majoribus sanguis, tandemque in ipsis
etiam renibus, inde tota massa sanguinea demùm, ideòque et per arterias
seminales fervidior elabitur, immò copiosior quoque, dum per illorum
scelestorum ad Veneris prælia se parantium libidinosas cogitationes
concitatur quodam modo versùs spermaticas partes effervescens sanguis.
Ita et per decubitum molliorem, supinum, seminis profluvia incalescente
sanguine concitantur. Equitantes in Venerem pronos fieri notum est,
annotatumque jam tum in Centone problematum quæ sub Aristotelis nomine
circumferuntur, sect. IV. probl. 12. Rationem autem hanc reddit auctor
διὰ τὴν θερμότητα καὶ τὴν κίνησιν ταὐτὸ πάσχουσι, ὅπερ ἐν τῇ ὁμιλίᾳ
propter calorem et agitationem ita afficiuntur, ut in coïtu solent,
planè ad mentem meam. Incalescit enim per motus illos successiones que
equitantium sanguis in vasis lumborum, promoveturque sanguinis per Aortæ
truncum descendentem motus et ita etiam versus partes seminales.
Contrarium quidem testari videtur Hyppocrates, lib. de aër. aq. et loc.
ineptos nimiùm ad Venerem fieri eos, qui multum equitant. Veram
explicandus ille est de continuâ Scytharum equitatione, quæ ad
lassitudinem usque fit, corpusque debilitat ac resolvit, et ita Veneris
stimulos supprimit. Ea verò de quâ ex Aristotele diximus, equitatio
moderata intelligitur, per quam incalescant tantum lumbi. Non placet
nunc progredi et distinctè quo libet ad examen vocare, quæ Parente meo
adducta sunt, argumenta cum præsertim ea, quæ Sennertus habet, parenti
pleraque memorata, jam tum satis feliciter discusserit Nath. Highmorus,
Anatom. Operis lib. I. part. 3, cap. 4. Retinent interim suam
certitudinem multa à Parente proposita, rejectâque tantum illâ de Renum
vi σπερματοποιητικῇ sententia, reliqua fere plana sunt. Fortè ex
recentioribus nonnulli ex suis hypothesibus aliter illa φαινόμενα
explicare conarentur, quomodo Vir quidam ingeniosus qui seminis materiam
chylum, non sanguinem, sibi firmiter persuaserat, per verbera in lumbis
calefieri ampullascentem ibi chyli alveum, tumque ad partes genitales
materiam quoque seminis magis moveri, arbitrabatur. Possem longè alia
adferre, quibus hodiè commentum illud de succo nervoso placet, quem
semini quoque materiam præbere existimant. Verum in illarum hypotheseon
veritatem inquirere, non est hujus loci. Video autem hic verum esse,
quod de omni impensarum genere dicebat olim Grœcinus apud Columellam:
plerosque nova opera fortius auspicari, quam tueri perfecta. Meam tamen,
quam de sanguinis in lumbis incalescentia proposui sententiam, non
hypothesibus, sed certis probatisque niti arbitror; Quod si tibi quoque,
Vir magne, placuerit, longè magis in eâ confirmabor. Vale. Scripsi
Helmstadii in Academiâ Julia.
Prid. Kal. Sept. ann. 1669.
NOTICE
_Des auteurs cités dans l’Ouvrage de J. H. Meibomius, et que j’ai
consultés pour corriger cette édition._
Festus. Titus et Asclépiade. Cœlius Aurelianus Rhasès. Antoine Gaignier.
Valescus de Tarente. Sénèque. Juste-Lipse. Jerôme Mercurialis. Galien.
Thémison. Elidœus de Padoüe. Thomas Campanella. Menghus Faventicus.
Pétrone. Jean Pic, Comte de la Mirandole. Jean Mévisan. Cœlius
Rhodiginus. André Tiraqueau. Othon Brunsfeld. Fransciscus Junctinus.
Aristote. Ennius. Quintilien. Hippocrate. Marsilio Cagnati. Jérôme
Montuus. Origène. Isidore. Saint-Jérome. Arnobe. Suidas. Petrus.
Laurembergius. Celse. Bodin. Brisson, _antiquités du droit civil_.
St.-Mathieu. Jérémie. St.-Paul. Salomon. St.-Pierre. Fr. Ranchin.
Aëtius. Catulle. Martial. Perse. Juvenal. Nicolas Perrot. Mathœus.
Martinius. Tertullien. Hésychius ou Isicius. St.-Augustin. Nicolas de
Lyre. David. Ausonne. Avicenne. Fulgence. Varron. Lactance. Ovide.
Apulée. Tibulle. Suétone. Barthelemy Montagnana. Nemesius. Joh.
Marthæus. Garyopontus. Sennert. Arétée. Oribase. Gaspar Hoffmann.
Kariesatos. Jean Beverovicius. Jean Barclay. Pierre d’Erlesunde.
(Anecdotes moscovites.) Béroalde. Prudence. (Histoire des martyrs.)
Dempster. Cardan. Olhafius. Wormius. Actuarius. Nath. Highmorus. Papias,
le grammairien. Alexandre Trallien. Pline. Licinius Calvus. Théodore
Priscien. Paul Eginete. Aaron. Dioscoride. Ælien. Misih. Virgile.
Scribonius Largus. Plaute.
Auteurs cités dans les notes du Traducteur.
Lucien et Perrot d’Ablancourt. Pérégrinus. Diogène. Racine. Sénèque.
Vossius. Horace. Le marquis de Langle. Ménage et Furetière. M. l’abbé
Chappe d’Auteroche. L’Abbé Boileau. Columella. Matthiole. Arnaud de
Villeneuve M. de Lignac. M. Lemery. Rabelais. Le Duchat (Ducatiana)
Cornelius Gallus.
FIN.
On trouve aux mêmes adresses:
Poëmes philosophiques sur l’homme, 1 vol. in-18, frontispice gravé,
représentant la résurrection des arts. 2 liv. 10 sous.
Les nuits de la Conciergerie, rêveries mélancoliques et poésies d’un
proscrit; 1 vol. in-18, fig. 3 liv. 10 sous.
Les soupirs du cloître, ou le triomphe du fanatisme, épitre, par Guymond
de la Touche, nouvelle édition, augmentée d’une notice sur la vie et les
ouvrages de l’auteur, et autres poëmes choisis. 1 vol. in-18, 2 liv. 10
sous.
Le Pain béni, poëme et autres pièces choisies de Marigny, nouvelle
édition, 1 vol. in-18, 2 liv. 10 sous.
Les Amours de Henry et Madeleine, poëme érotique en 2 chants, nouvelle
édition, augmentée de plusieurs pièces en vers et en prose qui n’ont
jamais été imprimées, 1 vol. in-18, fig. 2 liv. 10 sous.
Œuvres galantes de Palmarêze, 3 vol. in-18, jolie édition, beau papier,
9 liv.
L’éloge de _quelque chose_, dédié à _quelqu’un_, suivi de l’éloge de
_rien_, dédié à _personne_, nouvelle édition, augmentée du poëme latin
de Passerat, intitulé: _Nihil_, et autres pièces également piquantes,
par divers auteurs célèbres. 1 vol. in-18, 2 liv. 10 sous.
Lucina sinè concubitu, ou le plaisir sans peine, traduit de l’anglais de
Johnson, par le citoyen Moët, et Concubitus sinè Lucina, par Combes,
avec le supplément, ouvrage singulier, dans lequel il est démontré
qu’une femme peut concevoir et enfanter sans le commerce de l’homme. 1
vol. in-18, 3 liv.
Les Serins, poëme didactique, formant avec les notes un traité complet
pour l’éducation des serins; 1 vol. in-18, 2 liv. 10 sous.
Histoire d’Hyppolite, comte de Duglas, par la citoyenne d’Aulnoy,
nouvelle édition, 3 vol. in-18, avec de très-jolies figures, 7 liv. 10
sous.
Tout le monde connaît ce roman, qui a eu une infinité d’éditions:
celle que nous annonçons est extrêmement soignée; elle est en petit
texte, sur beau papier.
Le despotisme, poëme, et autres poésies patriotiques, par Mercier de
Compiègne, 15 sous.
Cet opuscule, composé sous les verroux du despotisme le plus barbare,
les yeux sans cesse fixés vers le glaive de la mort suspendu sur sa
tête, tient un rang distingué parmi les productions de l’auteur. Il a
obtenu la mention honorable de la Convention nationale, le 7 frimaire,
et tous les journaux en ont fait le plus grand éloge.
La morale du deuxième âge, ou idylles morales, tirées des jeux de
l’enfance, par Mercier de Compiègne; 1 vol. in-18, 15 sous.
Histoire du Petit Jacques, ouvrage moral, mis à la portée des enfans,
traduit de l’anglais, nouvelle édition; 1 vol. in-18, 1 liv.
--Le même, en papier d’Hollande superfin; 2 liv. 10 sous.
Histoire d’Olivier Cromvel, par A. J. Dugour, 2 vol. in-18, fig. 8 liv.
Les nuits d’hiver, variétés philosophiques et sentimentales, recueillies
par Mercier de Compiègne; 1 vol. in-18, fig., 3 liv. 10 sous.
Choix de nouvelles en prose et en vers, qui n’ont jamais été
imprimées, ou qui sont devenues rares. Poésies de Camille Desmoulins,
antérieures à la révolution, et qui n’y ont aucun rapport, Idylles
orientales, sonnets traduits de l’italien et de l’espagnol, romances
et observations sur différent points de philosophie et de politique,
tout assure à ces _nuits_ un succès brillant.
L’innocence du premier âge, ou les amours de Pierre Lelong et Blanche
Bazu, par Sauvigny; 1 vol. in-18, fig., 3 liv. 10 sous.
La réputation de cet ouvrage nous dispense d’en faire l’analyse et
l’éloge. L’exécution typographique en est très-belle, ainsi que les
gravures.
Histoire corrigée de Robinson Crusoë dans son isle déserte, ouvrage
rendu propre à l’instruction de la jeunesse, sur l’avis et le plan de J.
J. Rousseau, 2 vol. in-18, fig., 5 liv.
Précis historique de la prise de Valenciennes; in-8º, 1 liv. 10 sous.
Concerts de Romainville, choix d’idylles, ariettes et vaudevilles; 1
vol. in-18, fig., 6 liv.
Soirées de mélancolie; 1 vol. in-18, fig., 7 liv.
Choix lyrique et sentimental; 1 vol in-18, avec 4 superbes gravures,
dessinées par Queverdo; 5 liv.
Gérard de Velsen, nouvelle historique, par Mercier de Compiègne; 1 vol.
in-18, fig., 4 liv. 10 sous.
Ismaël et Christine, nouvelle historique, par le même, 1 vol. in-18,
fig. (2me édition) 4 liv.
Histoire de Marie Stuart, par le même; 2 vol. in-18, avec jolies
estampes, 9 liv.