Sachel. Aaron.
AARON. Zit je daar Sachel?
SACHEL. Wat mot je?
AARON. ’t Is wat scheins......
SACHEL. Wat is ’r scheins?
AARON. Dat met je zóón.......
SACHEL. Gaat jou dat an?
AARON. Vraagt na de bekende weg! Wat ’t mijn angaat? Reusachtig zou ’k
denken. Og, wat ’t mijn angaat!
SACHEL. Met jou heb ’k niks te maken!
AARON. Je zoon is ’n ploert en ’n.....
SACHEL. D’r wordt je niks, niemendal gevraagd......
AARON. Waren we accoord—ja of nee?
SACHEL. Nee. Niet met de wol. Niet met me zoon. Niet met me zoon. Niet
met de wol.
AARON. Heit je zuster gezeid, dat ’k Rebecca sturen zou?......
SACHEL. Weet ’k niet.....
AARON. Jij weet niks wat je niet weten wil—of ’t mot zwart op wit
staan......
SACHEL. Jij verveelt me!
AARON. Jij verveelt mijn al lang!
SACHEL. Wat doe ’k met jouw gesmoes! ’k Zal me zoon dwingen, as die je
dochter niet wil. Mot-ie zelf weten!
AARON. Mijn dochter.... Mijn dochter.... ’n Weldaad had ze ’m
bewezen.....
SACHEL. Jóúw weldaden ken ’k niet gebruiken—en me zoon óók niet.
AARON. Jouw zoon! Jouw zoon! M’n voeten veeg ’k nog niet an ’m af. Daar
zijn me zolen te goed voor.