Sachel. Esther.
SACHEL. Staat ’r niemand in de poort?.....
ESTHER. Nee.....
SACHEL. Hóór ’k dan niks?
ESTHER. Je hoort kinderen in de straat spelen. Hij zal de meid achterop
wezen. Jouw zoon..... jouw zóón godbeter!
SACHEL. Is naastan niemand thuis?
ESTHER. Wat vraag je ’n boel! Néé. Levi en z’n vrouw zijn over Sjabbes
bij d’r dochter. We hebben ’t rijk alleen. En maar goed ook. Anders
wist morgen de heele kille wat voorgevallen is.
SACHEL. Asof ze ’t morgen toch niet weten—van—de rebbe—en van hem—en
van die meid!—Die meid! Waar blijft die meid?
ESTHER. Begrijp je niet dat-ie ’r tegemoet is geloopen, d’r alles
gezeid heit, dat ze niet meer durft. ’k Zou d’r oogen uit d’r kop kenne
krabbe! As ’k maar kon. Jouw zóón die zich afgeeft met zoo’n del! Jòuw
zoon onder jòuw dak! ’t Hoogste woord heb je ’m laten voeren. Heb je
ooit naar ’n gezond woord geluisterd, jij, jij? Heb ’k je niet
honderdmaal gewaarschouwd, as-ie uitbleef, as-ie ons alleen liet
sappelen? Nou krijg je ’t met rente terug. Met woekerrente. Nou oogst
je! ’n Zoon die zich vergooit, ’n zoon die de rabbijn as ’n kwajongen
behandelt! De snotneus! Opstaan tegen ’t geloof van z’n vaderen.
Weet-ie ’r veul van! En wat ’n huwelijk had-ie kennen doen! ’n Engel,
’n huisvrouw uit duizenden, ’n vrouw die de negotie verstaat—heit ze ’t
niet bij d’r vader geleerd tot in de nagels van d’r duimen?—’n
rechtschapen meissie—die smijt-ie weg voor oud-vuil om zoo’n lellebel
die nog geen aardappel schillen ken, die geen hemd an d’r lijf heit,
die van handel zooveul weet as de rat die daar gaat....
SACHEL. Ging ’r ’n ràt? .....
ESTHER. Schrik je van ’n rat, nar? Daar gaat-ie—’t water in.
Afgeloopen.—Dat serpent! Overmorgen verwijt z’m z’n geloof, scheldt z’m
voor jood! Jood en Chris gáát niet samen. Z’n vróúw! Og! Trouwen! Og!
Die jongen is niet wijs, die mot opgesloten worden.—Je zel ’r van
beleven! ’t Is om je dood te ergeren. En jij, jij die altijd zoo’n
praas heb—jij—dat je nóú niks zeit, hè?
SACHEL. Laat me met rust—Ik ben kapot—Ik ben op.
ESTHER. ’t Most mijn zoon wezen. ’k Zou ’m leeren. As ’k ’r an denk!
Laat ze is om d’r goed kommen, d’r armeluisrommel! Geen korrel geef ’k
af. Geen zaddoek. Wie heit ’m slecht gemaakt? Wie heit ’m angehaald?
Keek-ie ooit na ’n vrouw? Heb je ’m zien scharrelen as de jongens van
Ruth en van Bram? Wie heit ’m met d’r streken ingepalmd? Kreeg ze voor
mijn part, kreeg ze ’n ziekte, dat ze morgen krepeerde!
SACHEL. Schreeuw zoo niet.... Denk an de buren....
ESTHER. Buren! Buren! Is ’r iemand thuis? En làten ze ’t hooren! Zal
d’r me één ongelijk geven? Nou heb je je zin—As ìk wat zei wer ’k
afgesnauwd. As ìk wat zei kreeg ’k ’n groote bek. En hij? Hoeveel keer
heit-ie me niet ’t bloed uit me vingers gezogen. ’t Komt je toe.
SACHEL. Hou op. M’n kop staat ’r niet na.
ESTHER. De schande—de schande in de kille.
SACHEL. Ik weet ’t. Je hoeft me niet op te warmen.
ESTHER. Dat gezicht dat ’k zoo vertrouwd heb!..... Dat
pestgezicht!..... Gister gaf ’k ’r nog ’n afgedragen japon. Hoe kom ’k
zoo gek! Maar ze neemt ’m nièt mee. Niks geef ’k af.
SACHEL. Daar is iemand.....
ESTHER. Nee. Je maakt me zenuwachtig. Laten we naar binnen gaan. ’t
Wordt donker.
SACHEL. Ik blijf hier. Binnen heb ik geen rust. As-die nou is niet
terugkwam—wegbleef—voorgóéd wegbleef......
ESTHER. Groot verlies! Liever geen zoon—asoo een.....
SACHEL. Jij—jij ken dat zeggen—màkkelijk zeggen—jij heb nooit ’n kind
gehad. Wat heb ik voor vreugde—voor afleiding—as.....
ESTHER (verbaasd)..... Huil je, Sachel? Sachel? Jij?
SACHEL. Nee, wie praat van huilen! Ik zeg dat z’n stem...... Maar dat
begrijp je niet—dat ken jij niet begrijpen—Wàt begrijp jij wel? Steek
de lamp an! Nou dan!
ESTHER. Goddank. Je ben weer gezond. ’k Had me haast ongerust gemaakt.
(af).