Sachel. Esther. Rebbe Haëzer. Rose.
SACHEL. Is me zoon thuis?
ROSE. Ja.
SACHEL. Waar is-ie?
ROSE. Boven.
SACHEL. Is-ie thuis gebleven, terwijl wij na de kerk waren?
ROSE. Nee.... Ja.... ’n Poosje....
SACHEL. Hoe lang?....
ESTHER. Wat vraag je die meid toch?
SACHEL. Bemoei je ’r niet mee!... Hoe lang? Nou? Hoelang?
ROSE. Dat weet ’k niet....
SACHEL. Zoo—Was ’r niemand anders?
ESTHER. Snauw toch zoo niet! Wat wil je van die meid!.... Was ’r nóg
iemand hier, Roos? Laat ’m maar brommen—Was ’r nog iemand?
ROSE (aarzelend). Nee. ’k Heb niemand gezien.
SACHEL. En jij heb iemand de deur zien uitgaan, toen wij thuis kwamen.
ESTHER. Dan heb ’k me vergist. Ben je noú tevrejen? ’k Sta wat met ’m
uit, mijneer de Rebbe! Blaas nou nog ’t licht onder de koffie uit—en
steek ’t op Sjabbes nièt meer an—hoor je?
SACHEL. Wat doet me zoon boven?
ROSE. Weet ik niet....
SACHEL. Weet ik niet? Weet ik niet!.... Ik weet meer.
ROSE (verschrikt). ’k Heb ’m niet gezien.
ESTHER. Laat ’m toch praten.... Geef ’m geen antwoord.... Je ken ’m
lang genog—Hier neem ’n stuk kiks mee.
ROSE. Nee, dank u.
ESTHER. Ach wat! Neem mee. Eet op. Kauw op je gemak. (Rose af). Zoo’n
meid durft op die manier geen mond open doen. En wat ’n goeie meid! Je
ken alles an d’r overlaten. In geen jaren hebben me zoo’n sjikse gehad.
Heit u ’m nou bijgewoond, mijneer de Rebbe? En zoo handelt-ie met
iedereen.
SACHEL. Ik weet wat ik weet. Ik pas op. Ik zie meer as jij....
ESTHER. Goed. Goed. As je maar niet lastig ben.
HAËZER. Hahaha! Hahaha! Heel goed. Zoo moet je met ’m omspringen.... En
waar blijft onze vriend?....
ESTHER. ’k Zal ’m roepen.
SACHEL. Nee, nog niet. Eérst die meid wegzenden voor ’n boodschap, voor
’n vèrre boodschap....
ESTHER. Alweer ’n inval. Waarom zal ik de meid wegzenden? Onzin!
Hindert ze jou, hindert ze mijn?
SACHEL. Ze hindert mijn....
ESTHER. Onzin! Onzin! ’k Heb geen boodschap voor d’r.
SACHEL. Maak ’r dan een—Ik vertrouw d’r niet—Ze staat me niet an—Ze ken
luisteren....
ESTHER. ’t Is of me staatsgeheimen hebben! Hoor u ’m? Hoor u ’m? Ik sta
wat met ’m uit. Me laatste cent zou ’k die meid geven.
SACHEL. Jouw laatste cent? Mot die niet uit mijn zak kommen? Ik heb ’r
me reden voor—ik wil dat je ’r wegzendt....
HAËZER. Geef ’m z’n zin. En heelemaal ongelijk heeft ie niet. Je moet
die zaken zonder vreemden behandelen. Al ben je nog zoo goed voor ’n
sjikse—vertrouwen kun je ’r nooit. Wat niet eigen is, wordt niet eigen.
ESTHER. En waar moet ’k ’r heenzenden? ’k Kan ’r toch op Sjabbes geen
boodschappen laten doen.
HAËZER. Zendt ’r na d’r moeder.
ESTHER. Ze heit geen moeder.
HAËZER. Na d’r vader!
ESTHER. Ze heit geen vader.
HAËZER. Na d’r oom, d’r tante.
ESTHER. Ze heit geen familie.
HAËZER. Geen moeder, geen vader, geen familie—dan ben ik uitgepraat.
ESTHER. En ze luistert niet! ’t Is ’n rechtschapen meid. Nog geen
korrel heit ze gesnoept zoolang ze bij me dient. Je ken me daar ’n meid
zonder reden wegzenden. Waarheen?
SACHEL. Voor mijn part na de duivel! Stuur d’r na Meijer—dat-ie morgen
hier komt.
ESTHER. Meijer... Meijer... Da’s ’n vol uur weg.
SACHEL. Doe wa’k je zeg. Morgen, tegen één uur, mot ’k Meijer spreken.
De rest komt ’r niet op an.
ESTHER. Hij mot z’n zin hebben. Doe ’k je d’r ’n plezier mee, lastige
ouwe? Je zal je zin hebben!
(af).