De Zwaan, Jan, Sien, Bakker.
DE ZWAAN (tot Sien, die op de tafel toegaat). Sien—bezondig je niet....
SIEN. Mo’k ’t gordijn weer toetrekke, lam beest!
DE ZWAAN. Je het ’r af te blijve, zeg ’k....
SIEN. Hindert ’t jóu as ’k d’r na kìjk?....
DE ZWAAN. Ze benne van Jàn....
SIEN. Van Jan! Van Jan! Hoor haar!.... Je het ze zellef gestole!
Hei-jij d’r geve over? (rukt de la open).
JAN. Sien, Sien, blijf d’r af....
SIEN. Kles maar!
JAN (smartelijk, als in versteening). Sien—ik ken me niet bewege—me
hande benne vastgegroeid—ik mot ze voor móéder beware (er wordt buiten
gefloten). O!... O!...
DE ZWAAN. Oppasse Jan!.. Jezis, Jan, da’s de meeldief!..
JAN. Sien, Sien neem ze d’r niet uit! Sien, ik ben an de stoel
vastgespijkerd! Sien, me ooge benne blind van me trane....
SIEN. Wat grien je nou schaap—’k kìjk toch enkel!...
BAKKER (naast de zwaan). Me drie en zestig brooje werom en me
vier-vijf-en-negetig en me vier goudvissche! Ik breek jou je nek,
bliksemsche aap! ’k Sla alles kort en klein! D’r uit! Mee na ’t
bero!....
JAN (onbewegelijk). Me voete slape en me hande slape, bakker....
BAKKER. Dat lieg-ie!
SIEN (de zwak-glimmende sterren in haar voorschoot ladend). Venacht as
ze weer brande, zelle me betale....
JAN. Sien, doe ’t nou niet....
BAKKER. Mee na ’t bero! Mee na ’t bero!...
SIEN. Ik mot me boetes betale—de baas van de febriek het aldeur de
smoor an me.... Jij de helft, bakker? Jij de helft?
DE ZWAAN. Sìen is ’n dief en de bakker is ’n dief... Zel ’k de heele
dag in me vijver legge schreeuwe!...
SIEN. ’k Waarschouw je!
BAKKER. Dat mo-je nou nog is zegge!
DE ZWAAN. Sien het gestole en jij het gestole....
BAKKER. Ik draai je je nek om!...
DE ZWAAN. Sien het de sterre uit de la gemoerd.... Sien is ’n dief en
jij stopt krijt in je meel!... Sien het de sterre in d’r schort!...
SIEN. ’t Benne geen sterre! (verbergt ze).
DE ZWAAN. Hoe meer je ze wegdouwt, hoe sterker ze lichte. (Sien’s
toegeknoopt voorschoot laat zwakken schijn door). Zie je ’t Jan?...
SIEN. Sla ’m dood met je stok, bakker! Sla ’m dood—sla ’m dood!... Hij
zel ons verraje!... Me rake in de kast!...
BAKKER. ’k Weet beter! ’k Weet beter! (grijpt den nek van de zwaan).
Geef ’t touw dat daar leit! Vlug dan! Vlug dan! Hij wringt as ’n
aal!...
JAN. Moord!... Moord!... Moeder!... Moord!
SIEN. As je je mond niet houdt!...
BAKKER. Blauw wordt-ie d’r van...
DE ZWAAN. Hullep! Hullep, Jan!... Hij keelt me, de meeldief!...
JAN. Moord!... Moord!...
BAKKER. Hou vast jouw eind!... ’k Leg ’n lus! Hou vast!... Trekke!...
Anhale!...
JAN. Moeder!... Moeder!... Ze vermoorde me zwaan!
DE ZWAAN. Hullep! Hullep!...
SIEN. Hij schreeuwt de bure bij mekaar! Sla d’r op met je stok!
BAKKER. (z’n voet op het gespannen touw zettend). Knap as-die piept!
(heft den stok). Nou kè-je d’r van luste, smeerlap! (slaat dat het
dreunt).
JAN. Moord!... Moeder!... Moeder!...
BAKKER. As je niet stil ben jij—krijg je ook ’n lus om je nek,
bliksemsche aap, ’n dubbele lus da-je geen asem meer haalt! (dreunt met
den stok). Da’s voor me goudvissche! Da’s.... Da’s.... Da’s....
(dreunt).
JAN (hartstochtelijk-schreiend). Ik kè-je niet hellepe!... Moord!... Me
beene benne dood!... Moord!... Sla ’m zoo niet!... Sla ’m zoo niet!...
Moord!...
SIEN (terugwijkend). Hij is kapot.... Late me d’r vandeurgaan.... D’r
zit bloed an me hande.... D’r zit bloed an jouw hande.... God, God, ze
zelle me met me lichies zien loope.... Wat motte me doen? Wat motte me
doen?...
BAKKER. De trap op! De trap op!... Haast je!
SIEN (de trap opstormend). Draag jij ze! Draag jij ze! O! O!.... Ze
brande me goed door!... Ze springe na de hemel terug! (af met bakker.
De zwaan ligt met bloedenden nek).