De Zwaan, Jan, Riesje, Sien.
RIESJE. D’r komt geen end an.... Of ze de koningin wachte!... Hei-je je
strikkie nog, Jan?... Nog meer! Nog meer! Wat ’n vollek! Wat ’n
vollek!... Da’s ’n huzaar met spore.... Da’s de vleeschhouwer.... Da’s
de teef van de lantaarnopsteker.... Zelle me gaan kijke, Sien?...
SIEN (nijdig). Nee!
RIESJE. Me magge toch?
SIEN. ’k Hei geen trek!
RIESJE. Jij dan, Jan?
JAN. Ik ben zoo moei in me kop....
RIESJE. Wat hindert dat?
JAN. Me voete en me hande slape....
RIESJE (angstig). Slape?... Doe is zóó! (heft de knie).
JAN. Ken ’k niet.... D’r houdt iemand me voete vast.
RIESJE. Doe is zóo (heft de twee handen).
JAN. Ken ’k niet.... Ken ’k niet.... D’r hange gewichte an me polse....
Daarnet hè ’k toch nog alles gedaan...
RIESJE. Hoe ken dat dan?
DE ZWAAN. Van de schrik dat de zon de lichies in de la uit het
geblaze....
JAN. Je mot me moeder gaan roepe, staat bij de deur....
RIESJE. En dan kijk ’k meteen.... ’k Zie d’r niet. ’k Zel d’r zoeke
(af).