Bet, Jan.
BET (het papier na lezing neersmijtend). Welja! Gekkewerk! (tot Jan die
in één angst staart). Wat kijk-ie, jongen?... Jan, hoor je niet?
JAN (doodsangstig). Is-ie vort?
BET. Dat merk-ie toch...
JAN (opgewonden). ’k Heb ’m niet voorbij ’t raam hoore gaan...
BET. Dan zel-ie de hoek om weze... Ga legge...
JAN. Nee, niet legge... Dat zeg-ie maar!... Dat zeg-ie maar!... Je
verstopt me onder de bedstee, moeder... Je zeit da’k vort ben
geloope...
BET (op den stoel bij z’n bed, met de melkkan met bloemen in de
hand)... Wat scheelt je nou?... D’r wil ommers niemand wat van je...
JAN (zich met moeite oprichtend en de armen om haar hals slaand)... Je
geeft me niet mee—je geeft me niet mee, moeder—moeder!—as-ie me hale
komt—verstop je me, moeder—ik wil hiér dood gaan!
BET (fel-angstig). Dood gaan! Dood gaan! Allemachtigste God, kind hou
toch je mond! Je gaat niet dood...
JAN. Ik wil niet in de kast dood gaan...
BET (wild). As je dat nog is zeit, laa’k je alleen legge! Ze komme je
niet hale. En over ’n maand ben je beter. Al was ’t alleen voor mijn,
omda’k van jóú zooveel hou. (heftig). Wat zoek je nou in Jezis-naam—je
maakt me bang, kind!...
JAN. Hij staat ’r nog... Laat ’m dan uitrukke, die lamme smeris!...
BET. D’r staat niemand...
JAN. Daar! Daar!
BET. Da’s de kaars van Jacob, domme jongen, (blaast haar uit). Gezien?
JAN (kreunend). ’k Hé weer zoo’n verroeste pijn—die klabak het me zoo
an ’t schrikke gemaakt... (weent langaangehouden klagend). Ooooooo!...
BET. Zel wel overgaan... Je mot niet zoo kleinzeerig weze. Het Jacob
gehuild, toen-ie ’n ijzersplinter in z’n oog had? Nee ommers?
(troostend de bloemen op den stoel zettend). Daar heb-ie je blomme
weer... Wi-je nog is ruike?
JAN. Nee, nee....
BET. En je oranjestrikkie is op ’t bed gevalle... Anspelde?...
JAN. Nee, nee....
BET. As je pijn het, mot je an andere dinge denke—dan gaat ’t vanzellef
voorbij.... Weet je wie die heer met de steek was, die met z’n hand zóo
tegen je kwam?... Da-was de burgemeester... Of-ie je kon, watte?...
Hindert de lamp je, jongen?... Zel ’k ’r wat neerdraaie... Zoo
goeie?... Zoo goeie?
JAN (moe achterover liggend). Ja....
BET (gejaagd-opmonterend). Pieng. Pieng. Hoor-ie? Weer ’n klant, Jan.
JAN (zwak). Ja....
BET. Slaap-ie?
JAN (de oogen openend en in den schijn van het tuimelraam kijkend)...
Daar hé-je de zwaan!
BET. Wàt hè-je daar?
JAN. De zwaan uit ’t Parrek....
BET (angstig). De zwaan... De zwaan....
JAN (fluit een paar maal zachtjes of-ie ’n vogel lokken wil). Hou open
je bek....
BET (dicht bij z’n bed). Bè-je wakker, Jan, of droom je....
JAN (afwezig). Wat zé-je?...
BET. Gotogot, kind, wat hé-je ’n koors (begint te snikken). As jij—as
jij—as jij me af genome wor, hè-’k niks, niks meer—jij ben alles van
me... àlles, Jantje—àlles Jantje (bij Lammersen begint de harmonica:
„Geef me nog ’n drupje, geef me nog ’n drupje—o, wat is de bloemkool
mooi” te spelen). Hoor-ie, Jan?... Hoor-ie?... Buurman is werom——nou
speelt-ie zooas-ie beloofd het....
JAN (vaag). As z’n vrouw ’m maar niet op z’n tabberd komt, hè?... Wat
’n slabek ze tegen ’m opzet, hè... Puf, puf, ’n hette, wat?