Thijs, Jacob, Sien, Lammersen.
LAMMERSEN. Nee—nou is de lust ’r ’n beetje uit, om te zegge hoeveel d’r
in ’n devisie op oorlogsterkte gaan, hahaha!
THIJS. An jou ken ’k nóóit merke, of je ’m om heb of niet....
LAMMERSEN. Da’s ’t voordeelige van ’n manke poot, hahaha! Ik schommel
toejoer! Man, as je wist hoe goed láche is, da-je ’r de trane van in je
ooge krijgt! Ik heb meer gehuild as juillie bij mekaar—van de bakke die
’k uitgehaald heb en van de beste moppe die ze me vertelde...
THIJS. De een dit, de ander dat—ik ben vedaag in ’n bui om me eeuwig te
ergere....
LAMMERSEN. Om je eeuwig te ergere? As je niet getrouwd was—met ’n best
wijf, da’s verdomd waar!—zou ’k zegge: haal je wat an!
THIJS. Nou! Nou! Je vrouw is in de grond ’n redelijk mensch....
LAMMERSEN. Ja, in de grond, hahaha!
THIJS. Dat lacht—dat het schik in z’n leven—bij God as ’k ’r dát van
snap.... Ik heb me in geen jare en jare zoo oud gevoeld as de laaste
twee maande. Alles ineens bij mekaar—(op Jacob wijzend)—dat met
hém—schei d’r nou uit, jongen: je bederft je ooge bij die kaars!—dat
met de wilde duvel van ’n Jan, die nooit meer ’n poot zal kenne
verzette as-ie ’t ophaalt—dat met haar....
SIEN (vinnig). Wat met mijn! Wat nou met mijn!
THIJS (grommend). Niks met jou dan—niks—niks met de dienst op de Gracht
die je uit most....
SIEN. ’n Dienst, ’n dienst—niet te vrete....
THIJS. Dan toch meer as hier....
SIEN. Niet te vrete—en ’n loon, ’n loon—dankie hoor!...
THIJS. Met weinig mot je overal beginne—as je geen begin maakt....
SIEN.... Nou zou ik...
THIJS. ’t Is goeie—hou je mond! Ik ben bezig... Vecht ’r tegen—nou is
ze op de febriek—en as ’r moeder ’r niet af en toe lam slaat....
SIEN. Jewel! Jewel... To-’k ’t verdij...
THIJS.... Zou ze de jonges de woning in slépe...
SIEN.... Dat lieg-ie!
JACOB (dreigend). Is ’t gedaan?
SIEN. Laat ’m dan niet liege....
JACOB. Is ’t gedaan?...
THIJS. Lach jij daarbij!... Ik heb me vreugde opgekend. Bij de bakker,
ho-maar. Bij de groenteman voor aarpels ho-maar. Me gróóte takels staan
in de lommerd—as ’t met Mei in de verhuizinge loopt zit ’k ’r zonder.
Sture ze je zoo’n baldadig kind met ’n kapotte ruggestreng thuis, dan
sloof je je de eerste weke uit, om ’m op te kikkere, om ’m wat mee te
brenge—maar na vier, vijf maande ellende, zonder ’n karwei van belang,
zonder haast ’n brief of ’n boodschap—wordt ’t ’n kruis—begin je te
verlange....
LAMMERSEN. Ho! Ho! Nièt uitspreke—daar zou je later spijt van hebbe...
In ’t Gasthuis ha-je toch vrije behandeling...
THIJS. Daar wou z’n moeder niet an—die wou ’m in d’r éige arme late
sterve—toe we dachte dat ’t ièder oogeblik gebeure kon... Vijf
maande—vijf—de tweede October stong de brankaar voor de deur—vedaag
houe we an de zevetiende Febrewari—vijf maande krom legge van
zorg—stukkies vleesch en eiere voor versterking—en (Jacob bedoelend)
hij op de grond om in de bedstee ruimte te make—en schuld, schuld
overal... En dat om ’n onnoozele vlieger van twee cente, die zoo’n
wilde rakker uit ’n boom wil hale. Denk ’r is na—om ’n vlieger van twee
cente—en nog niet eens van z’n eigen...
LAMMERSEN. Ja, ’n ongeluk leit in ’n klein hoekie—en nou geloofde wij
nog da-je de laatste dage ’n bonk duite met je brug na ’t ijs verdiend
had.
THIJS. ’n Bonk!... Negen en tachentig kopere cente in twee dage...
Gister ’n plasregen—straks is d’r ’n schuit doorgetrokke... ’k Ben me
heele leven met alles te laat geweest...
LAMMERSEN. Net as ik—de eenige keer da’k te vróég was—was voor ’t
stadhuis, hahaha! Kerel laat je kop niet hange!
THIJS. Jij het makkelijk klesse—jij laat je vrouw en de meide ’t werk
doen ...
LAMMERSEN.... Ik trek de rente van me poot, hahaha! Reken is an wat ’n
boffer: as me poot niet tusschen de mechien bekneld was geraakt en de
krant me geen vijfhonderd guldes uit had gekeerd, zou ’k me patroon
niet in d’r wasch- en strijkinrichting hebbe kenne koope... Voor twéé
voete ha-’k duizend guldes gekrege—duizend, hahaha!—ha-’k nòg ’n zaak
kenne overneme—’n bankierszaak, as an de overzij, hahaha!—kamerde ’k ’n
juffrouw as de notaris-van-de-hoek; hahaha... Toe-’k uit ’t Gasthuis
kwam, ha-’k de keus tusschen ’n waschinrichting—ansjeen mesjon weduwe
Knolleboer—en ’n vlooie-theater—maar dáar most ’k niks van hebbe—want
zóo as me d’r binne kwamme sprong de eerste artist op me over, hahaha!
SIEN (schaterend). Jessis, waar haalt-ie ’t vedaan!
LAMMERSEN. Verdomd—met zoo’n saltemurtale!
THIJS. Hahaha, gekke vent!...
JACOB. Hahaha... Die ha-je onder ’n stolpie motte beware...
LAMMERSEN. Zoo mag ’k juillie zien, hahaha! Da’s al-z’n-leven de eerste
maal dat hij lacht na z’n luchtkuur in de nor...
JACOB. Daar hap je nog al lucht...
LAMMERSEN. Toe Aal ’t zoo op d’r longe te pakke had, dat ze d’r
verstand haast uithoestte, zee de dokter: as d’r niet gauw warmte komt,
mot ze àndere lucht hebbe. Goed, dokter, zee ik: as de lucht van zeep
en loog niet voor d’r deugt, zalle me ’n káásnerinkie beginne—je had
z’n gezicht motte zien, hahaha!
SIEN. Hahaha! Schei uit! ’k Krijg d’r pijn van in me zij...
JACOB. Wat ’n malle duvel... Hahaha!