De vorigen, Lammersen.
LAMMERSEN (over de onderdeur). Hahaha! Hahaha! ’k Lach me ’n kriek,
hahaha! Heb-ie de meide gehoord? Hahaha! (zich inhoudend)... Slaapt de
jongen?
THIJS. Nee. Nee, kijk maar niet—leit ’r niet in—is met z’n moeder uit.
LAMMERSEN (de trap af strompelend). Uit?... Uit?... Is-ie zoo’n end op
streek?... Verrek die beroerde trap... As ’k me daar niet grijp, leg ’k
op me achterwerk, hahaha!... Werachtig de dolle rakker het ’m
gesmeerd!... Loopt-ie op krukke?
THIJS. Nee—z’n moeder rijdt ’m in ’n wagen...
LAMMERSEN. Mocht dat voor de meester? (Thijs knikt)... Dan haalt-ie ’t
’r bovenop, Thijs, dat zeg ìk jou.
THIJS (het hoofd schuddend). Voor Jan groeit geen kruid meer—néé... (er
wordt tegen de linkerwand gebonsd).
LAMMERSEN (schaterlachend). Hahaha! Hoor je ’r tekeergaan? (tegen het
beschot pratend) Hou je gemak maar, schele! Nou heb ik de tijd,
hahaha!...
SIEN (lachend). Zit ’r een opgesloten?
LAMMERSEN. Ja, hahaha! De schele! In ’t kolenhok, hahaha! Alles mot ze
me vrouw overklappe, hahaha!—as ’k ’n bak met de meide opzet—(nieuw
gebons)—ga maar op de turve zitte, hahaha!—nou heb ’k de sleutel in me
zàk, hahaha!—Hoe is-ie?
THIJS. ’k Wou dat je mijn zorg had...
LAMMERSEN. Wat ben jij gul! Schiet ’r niks anders op over?...
Vanmorrege hebbe de meide en ik ons ’n dubbele breuk gelache... Me
hadde meeningsverschil—me vrouw en ik—over de duvel mag wete wat!—enne
toe liep zij as ’n spin zoo nijdig de keuken in... „’k Ga eiere koke,
kles maar toe!” zee ze. „Goed”, zee ik: „maar kook ze hàrd—dan hebbe me
vijf menute rust!”... Hahaha! Hoe was-ie?...
SIEN (lachend). ’k Ken merke da-je vrouw niet thuis is!
LAMMERSEN. An me humeur?
SIEN. Dat de meide zoo tekeergaan...
LAMMERSEN (terwijl boven ’n winkelschel overgaat). De segarewinkel
boven het ’n schel om te waarschouwe as ’r onraad is—ik vier, en de
schele is vijf, meide, die lache en d’r bek niet kenne houe tòt ze
onraad hoore, hahaha! Zóo as ’t hiernaast muisstil wordt, weet ik hoe
laat ’t is! Ja, ja—as een van ons tweeën ’n oog dicht komt te doen—ga
ìk met Toos, die de meidemutse opmaakt, trouwe....
SIEN. Dan zou ze je eerst motte—met je....
LAMMERSEN.... Sjeneer je niet... je manke poot, hahaha!... Denk jij
da-ze op ’t stadhuis geen boterbriefie geve, zoolang je je twee
voorvingers nog opsteke ken? Na je voete kijke ze niet, hahaha!—As je
zoo’n buregerucht maakt, schele, zet ’k je op water en brood!—Da’s ’n
sallemander—d’r eigen moeder zou ze verraje—én d’r eigen jongen—às ze
d’r een met geld toe krijge kon!
SIEN. Jonges, jonges—zoo leelijk kè-je niet weze of an elleke vinger
tien....
LAMMERSEN. Jij! Ja, jij! Jij an elke vinger ’n devisie!
SIEN. Hoeveel benne dat ’r?
LAMMERSEN. ’n Devisie op oorlogssterkte da’s....