Thijs, Jacob, Sien.
THIJS (door het tuimelraam een hijschtouw vierend, dat Jacob langzaam
bost). Meer van ’t bed van de jongen afhoue—al de smurrie valt op de
deken...
JACOB (norsch). Droog zand. Vooruit maar! (bost een poos voort).
Verroest, komt ’r geen end an?
THIJS (wiens voeten en broekspijpen alleen zichtbaar zijn). Zee je wat?
JACOB. Of d’r gedorie geen end an komt?
THIJS. ’k Zal maar ja zegge—anders krijg je ’t wéer op je heupe—’k
versta geen woord...
SIEN (bij de tafel ’n kous stoppend, schel:) Of ’r geen end an komt,
vader, vraagt-ie!...
JACOB. Of-ie ’t zoo niet gehoord het!...
THIJS (op de knieën, het hoofd door ’t raam stekend). Wat smoes jij
toch? Denk je da’k luistere ken met die herrie op straat?... (tot Sien
verwonderd). Jìj hier?
SIEN. Nee—’n ander!
THIJS. Werkt de febriek niet vedaag?
SIEN. De febriek jà—wìj niet, hahaha!
JACOB (tot Thijs). Blijf nou niet op de lijn legge, vader!
THIJS (opstaand, grommend). ’t Is ’n merakel, ’n gedonder van de andere
wereld... Daar komt de takel! Pak an....
JACOB. ’k Ken ’r niet bij. Wacht! (stapt op ’t bed).
THIJS. Mot je met je vuile poote op de deken stappe! Is d’r geen trap?
JACOB. Je geeft ’m ommers hier an—en dan zàl d’r ’n deuk in weze—dan
zàl-ie minder glad in z’n nest legge—ik leg wel vier maande voor hem op
de grond, goddoome... (springt van het bed, smijt touw en takel in den
hoek bij de trap).
SIEN. Toe maar! Mot de takel stuk?
THIJS (op de trap). En waarom ben jij niet na de febriek?
SIEN. Waarom?... Omdat we...
THIJS (ongeduldig). Omdat we!... Omdat we!... Is ’t alweer mis?
SIEN. As je ’t zoo wéét—wat vraag-ie dan?
THIJS. Ik waarschouw je às d’r wat gebeurd is!
SIEN (onverschillig). Hoor! De paar cente die ’k verdien—(even
oplevend) wié het ’r in de laaste tijd alleen ingebracht?—worde me met
’n snauw afgenome! En as me met z’n alle ’n middag vrij neme om de
koningin te zien rijje, krijg je ’t op je brood of je van de straat
opgeraapt ben! Me zorg, hoor! Tot ’t me de keel uithangt...
THIJS. Bè-je met z’n àlle vortgebleve...?
SIEN. Dat zeg ’k toch...
THIJS. Zonder te vrage...?
SIEN. Laat-ie ’r wat tege doen!..
THIJS. ’t Is goeie ...
SIEN (opvliegend). Wat is d’r goeie? Mot ìk spelbreker zijn, as d’r
tweehonderd gelijk de koningin wille zien...?
THIJS. ’t Is goeie! (gaat bij Jacob aan ’t werktafeltje zitten)... ’t
Is goeie—maar de weerlicht zal je hale, as d’r mot van komt... De
koningin zien rijje—de koningin zien rijje—As ze je niet an de dijk
zette, houe ze ’n dag loon in! (wrokkig)... of we daarmee kenne
smijte...
SIEN. Of ik ’t helpe ken, dat niemand anders verdient! Laat me niet
alleen sappele!...
THIJS. ’t Is goeie.
SIEN. Alles vreet ’r van mee...
THIJS (dreigend-van-stem). Ik zeg dat ’t goeie is!
SIEN (Jacob bedoelend). Toe hij de kast in most, het-ie niet zooveel
motte hoore as ik—om ’t minste geringste...
THIJS. Is ’t gedaan? Toe hij...
JACOB. Geef ’r geen asem ...
SIEN (de gestopte kous aantrekkend, den voet op den matten stoel). Nou
mot diè ’n duit in ’t zakkie doen (nijdiger). Geef ’r geen asem... Da’s
ook ’t eenige wat ’r te geven valt (bij den buurman opjoeling van
vrouwen-gelach)... Die lache teminste... Die hebbe lol in d’r leven...
Hier knies je je dood... Niet één van de meide op de febriek het zoo’n
zuur bestaan... (de potkachel porrend). Ken mijn ’t schele!..